පුලින තලාව

තරුණකම මනින නිර්ණායකය කුමක්ද?

2011-12-29T19:07:00.000-08:00

2011 ඉවර වෙන්න තියෙන්නෙ තව එකම එක දවසයි. ආපහු හැරිල බලන විට හිතට සියුම් සතුටක් දැනෙනව. මම පිම්බෙන්නෙ නැතුව අනික් අයව නගා සිටුවන්න කරන ලද කැපවීම් හිත පුරා මල් කැකුළු පුබුදුවනවා. ඒ සුවඳ ජීව්තය සුවඳවත් කරාවි කියල මගෙ හිත කියනවා.

ළඟදි දවසක මට හිතවත්ම නගාලා, මලයණ්ඩිලා සමග එක් වුණු දවසක එක මලයණ්ඩියෙකුගෙ විස්තරක් පත්තරේක තිබුණා. ඔහු ඒ ගැන පුරාජේරු කිව්වෙ නැහැ, හරිම නිහතමානී විදිහකට සිනහ වුණා. ඔහුගෙ පිරිපුන්කම මා එහිදී දැක්කා...පැහැදිලිවම. අවට සිටි අය කිව්වා 'අක්කණ්ඩි' ගැනත් මේ පිටුවෙ දැම්මොත් කොහොම හිටීද කියලා. මා ඔවුන්ට දශක දෙකක් විතර වැඩිමහලු නිසාවෙනුයි, එහෙම කියවුණෙ. මට එහිදී හිතට නැගුණු දෙයක් තමයි, අපේ රටේ තරුණ කම මනින්නෙ වයසෙන් හෝ අවුරුදු ගණන් වලින් කියලා. ඒක නිවැරදි නිර්ණායකයක්ද කියල හිත මගෙන් ප්‍රශ්න කරනවා.

අර්ධ ශතකයක් ගැහුවත් තවමත් තාරුණ්‍යය නොඉක්මවූ අයුරින් යහපත් සේවාවන්හි සහ සත් කාර්යයන්හි කාර්යක්ෂම ව නියැලෙන අය අප වටා ඕනෑ තරම් ඉන්නවා. අපි දකිනවා ඔවුන්ව. අපට දැනෙනවා ඔවුන් කරනා ඵලදායී කටයුතු. තරුණ වයසේ ඉන්න සමහර දුවල, පුත්තු තුළ එවන් කාර්යක්ෂමතවක් දකින්න නැහැ. රැකියාවක් නැත්නම් දවසෙන් වැඩි හරියක් නිදියන්වා. පුංචි දෙයක් කළත් ඔවුන්ට මහන්සියි. ඒ වගෙම රැකියාවට ගියගමන්ම විහාල වැටුපක් බලාපොරොත්තු වෙනවා.
ළඟකදි එක් තරණ පුතෙක්,( වයස අවුරුදු විසිපහයි, ඔහුට )මට කිව්ව ඔහු සම්මුඛ පරීක්ෂණයකට ගිය බව රැකියාවකට. ඒ සමගින්ම කියා හිටියෙ "ඒක මට හරි යන එකක් නැහැ. අනික් අයට කියල තියනවා, පස්සෙ දන්වන්නම් කියල. ඒත් මට එහෙම කිව්වෙ නැහැ" කියලා. එවිට මම ඔහුගෙන් ඇහුවා "ඔය සම්මුක පරීක්ෂණයට ගිය ගමන්ම එම මණ්ඩලයට 'සුබ උදෑසනක්' කියල කිව්වද. වාඩිවෙන්නකීවම 'ස්තුතියි' කියල වාඩිවුණාද? කියලා.
ඔහු ගත් කටටම මගෙන් ඇහුවෙ "එහෙම කියන්නෙ මොකටද?
" මම හිටියනම් එම මණ්ඩලයෙ මමත් ඔයාව ගන්නෙ නැහැ "
මා ඔහුට මගෙ අදහස කිව්ව.
මේ සිරිත් විරිත් ඉතා සුළුවට පෙණුනත් ඒවා වැදගත් බව මම ඔහුට පෙන්වා දුන්නා.
සම්මුඛ පරීක්ෂණයකදි ආචාර ශීලි බව බොහොම වැදගත් බව ඔහු දැන සිටියෙ නැහැ. අඳින ඇඳුම, කතා බහ, ප්‍රිය මනාප බව වගෙ දේවලුත් වැදගත් බව මා ඔහුට පෙන්වා දුන්නා. කොතෙක් දුරට වියපත් අපගෙ අදහස් ඔහු පිළිගනීවිද මන්දා?
මෙහිදී මට තවත් සත්‍යය කතාවක සිහිපත් වෙනවා. එක තරුණයෙක් ඉතා දක්ෂ ලෙස සම්මුඛ පරීක්ෂණයකට මුහුණ දීල ඔහුව එ සඳහා තෝරාගත් බව මණ්ඩලය ඔහුට පවසල අතට අත දීල සුබ පතල යන්න අවසර දුන්න. ඔහු මණ්ඩලයට ස්තුති කරල එම කාමරයෙන් පිටවී යන අවස්ථාවෙ මණ්ඩලය නැවත ඔහුව කැඳෙව්ව.
" කණගාටුයි. ඔබ මේ තනතුරට සුදුසු නැහැ කියල අපට තේරුම් ගියා"
" ඒ මොකද සර්"
" ඔයා බෙල්ට් එක ඔක්කොම ලූප්ස් වලට හරියට දමල නැහැ. එකක් මග හැරිලා. අපේ ආයතනයට එහෙම අපිළිවෙලට
වැඩ කරන නිලධාරීන් ගත්තම අපේ නිෂ්පාදන ඵලදායකත්වය ගැන විශ්වාසය තියන්න අමාරුයි. බොහොම කණගාටුයි"

වසර අවසන් වෙන්න දවසක් තියෙද්දි මා මේ සටහන තියන්නෙ අපේ තරුණ පරපුර කෙරෙහි අපරිමිත සෙනෙහසින් සහ දයාවෙන්. ඒ ඔවුන් අපේ අනාගතය නිසා.

උදාවන 2012 වසර ඔබ සැමට සාමය, සතුට, සෞභාග්‍යය ගෙනෙන වසරක්ම වේවා!

දොළ පිදේනියක් . . . !

2011-07-23T22:01:00.000-07:00

     අම්මලත් එක්ක නටබුන් බලන්න යද්දිත්, ගෙදරදි කාලය ගත කරද්දිත් නන්දි වෙන කවදාවත් නොපෙන්වන සෙනෙහසක් මට පෙන්නුවා. අම්මලටත් හිතට සතුටු ඇති, දෝණියැන්දට ආදරණීය ස්වාමි පුරුෂයෙක් ලැබිලා කියලා. කිසිම දවසක මත්පැන් කටේ නොතියපු කෙනෙකු වගෙ ඔහු අප්පච්චිට සැර බීම බෝතලයක් එයාලගෙ ක්ලබ් එකෙන් ගෙනැත් කන්තෝරු කාමරේ මේසෙ උඩින් තියලා, ඒ ලඟින්ම ප්‍රේමවතීට කියවල බැදපු වැව් මාලුයි, මයියොක්කා තම්බපුවයි පූජා භාණ්ඩ අඩුක් කරන තාලෙට ඇසුරුම් කළා. අප්පච්චිට දොළ පිදේනියක් . . . ! මට කරන වෙනස් කම් වලින් ගැලවෙන්ට. පව් සෝදා හරින්ට.
   කවදා හරි ඇත්ත ඉස්මතු වෙයි, රබර් බෝලෙ වගෙ ඇත්ත යටට ඔබන්න පුළුවන් වේවිද සදාකාලිකවම. හැබැයි එතකොට මට මොනව වෙල තියේවි ද දන්නෙ නැහැ. මේ දවස් දෙක තුනේම නන්දි ක්ලබ් ගියෙත් නැහැ. මධු විත තොල ගෑවෙත් නැහැ. නියම බොදුණුවෙක්. මේ සිල් හැම දාම ගන්න පුළුවන් නම් මමත් වාසනාවන්ත බිරියක්. දඩබ්බරී සැර කරන්නෙ මට විතරයි, අම්මයි, අප්පච්චියි ළඟ එයත් මුකවාඩම් බැඳ ගන්නවා.
අප්පච්චිල යන්න හදන කොට නන්දි මෙතෙක් කල් වසන් කළ දෙයක් සියල්ලන් ඉදිරියේ නිරාවරණය කළා.
" නිවඩු පටන් ගනිද්දි මෙයාගෙ මාරුවත් මේ ළඟට හදල තියෙන්නෙ, අප්පච්චි. පොළොන්නරුවටම හදා ගන්න බැරි වුණා. හිඟුරක්ගොඩට තමයි හදා ගන්න පුලුවන් වුණෙ."
" ඉතින් එතකොට දෙන්න දෙපොළෙ නේ" අම්මා අදහස් ප්‍රකාශ කළේ මුලින්ම.

" අපෝ! පැය භාගයක් වත් නැහැ නෙ මෙහෙ ඉඳල එහෙට. මෙයාට එහෙ නවතින්න පුළුවන් ප්‍රේමවතිත් එක්ක. මගෙ යාළුවෙක් ගෙයකුත් හොයල දෙන්නම් කිව්වා, ඉස්කෝලෙ ළඟින්ම."
" එතකොට පුතා මෙහෙ ඉන්නවද?"
ඒ අප්පච්චි.
" ඔව්, මගෙ නිල නිවාසෙ තියෙනව නෙ. අනික දැන් ඉන්න තත්ත්වෙ අනුව බස් වල යන්නත් බැහැ නෙ. ටික කලක් යන කොට මාරුවීමක් හදාගන්න පුළුවන් වේවි,මෙහාට"
" ඔය දෙන්නගෙ කැමැත්තක්"
අප්පච්චි වාද කළෙත් නැහැ. මා වෙනුවෙන් නීතිඥයෙකු වුණෙත් නැහැ. දෙන්නගෙ කැමැත්තක් දැන් කොහෙද? සේරම සිද්ධ වෙන්නෙ තනි කැමැත්තට. ස්වාමි පුරුෂයාගෙ මනාපෙට. ඔය මාරුවීම ගැන මට නිකමට වත් කීවයැ, මේ වෙන කල්ම.
" ලබන සති අන්තයෙ අපි ගෙදර ගිහින් මෙයාගෙ බඩු මුට්ටු අරන් එන්නයි හිතන් ඉන්නෙ. එහෙත් ඇවිත් යන්න එන්නම් කො. මෙයාට අවශ්‍ය දේවල් එහෙත් තව ඇතිනේ.."

         සුවච කීකරු පතිනියකගෙ භූමිකාව තුළ සිරවෙමින් මම අප්පච්චිටත් අම්මටත් වැන්දෙ ඇස් වල තෙරපෙන කඳුළු හිර කර ගන්න බැරුව. ඇයි මෙහෙම ගැහැනණු යටහත් පහත්ව පිරිමින්ගෙ අණසකට, ආධිපත්‍යයට යටත් වෙල ජීවත් වෙන්න ඕනි? ඒකද සාමකාමී පවුල් ජීවිතය විදිහට සම්මානයට පාත්‍ර වෙන්නෙ? ඒවාට එරෙහිව කතා කරන ගැහැණු අසංවර, අශීලාචාර උදවියද?
විශ්ව විද්‍යාලයේ උන් සටන් කාමී මලිති සිල්ගත් උවැසියක සේ ඉන්නේ දෙගුරුන්ගේ ගෞරවය, කුල ගර්වය රකිනු පිණිසද? ඇය ජීවත් විය යුත්තේ තව කෙනෙකුගේ සහ ඔහුගේ පවුලේ අනෙකුත් අයගේ අභිමතයන්ට අනුකූලවද?
ප්‍රශ්න මෙපමණකින් කෙළවර වන්නේ නැහැ. සියල්ල ලියන්නට ගිය හොත් ප්‍රශ්න වලින්ම පිරුණු ලියවිල්ලක් ඉතුරු වේවි. එනිසාම සිතට එන ප්‍රශ්න කන්දරාව හමුවේ බැම්මක් ඉදි කරන්නට සම්ප්‍රදායිකා තැත් කරනවා.
දරුවා වෙනුවෙන් සියල්ල ඉවසා සිටියයුතු වගත් සම්ප්‍රදායිකා මට මතක් කර දුන්නා. දැන් මලිති නැහැ, මිසිස් නුගලියද්ද. යුවතියක් විදිහට නෙවේ මැතිනියක් විදිහට කටයුතු කරන්න වෙයි. මළ විකාර! තවම මගෙ වයස කීයද? මැතිනියක් නෙවෙයි, මහත්මියක් වත් වෙන්න මට ඕනි නැහැ. මම මලිතිම, මලිතිම විතරයි.
'ඒ වුණාට ඔයා අම්ම කෙනෙක් වෙන්නයි, යන්නෙ.' ඒ පාර දඩබ්බරිත් මට ඔලොක්කු කරනවා.
දුර ඈත තිතක් වෙලා නොපෙනී යන අප්පච්චිලා රැගත් වාහනයෙන් ඇස් ඉවතට ගත්තට පස්සෙ බලන බලන හැම තැනකම කලු තිත් පෙනෙනවා. ඔලුව කැරකෙන ගතියට මම ළඟින්ම උන්නු ප්‍රේමතීගෙ ගතට හේත්තු වුණෙ, මට මගෙ ශරීරය වාරු නැතුව යනව වගෙ දණුනු නිසා.

ලෙඩ වෙල ඉන්නෙ ගෞතම බුදුහාමුදුරුවොද?

2011-05-15T03:56:00.000-07:00

කතන්දරේගෙ කතාව කියෙව්වම කමෙන්ටුවක් නොදාම බැහැ. එකක් ජය ශ්‍රී සිංහයට රඟන කොට, සිංහසීවලී හැටියට මම රඟ පෑ නිසාත්, ජය ශ්‍රී දැන් ආපහු ලංකාවට පැමිණි බව මට සරච්චන්ද්‍ර මැතිනිය ඊයෙ පෙරේදා දවසක දුර කතනයෙන් කියපු නිසාත්. මගේ බ්ලොග් එකේ අතුරු කතාවක් ලියන්න හිතුණා.
මහාචාර්ය සරච්චන්ද්‍ර තුමා අවසාන දවස් කිහිපය කොළඹ මහ රෝහලේ දැඩි සත්කාර ඒකකයේ ගත කරන කාලෙදි වෙච්ච දෙයක් හැටියටයි, කියැවෙන්නෙ. අපිට කතාව කිව්වෙ නම් බුද්ධදාස ගලප්පත්ති කියන කවියා.
ලලිතා මැතිනිය එතුමා ලඟ ඉන්නව. දුවල දෙන්නයි පුතයි වරින් වර එනවා, රෝහලට. ඉතින් ලොකු දුව ඇවිත්, මුර කරන නිලධාරියාගෙන් අහල තියෙනව, " මාමෙ, අපෙ තාත්තට ගොඩක් අන්තිමයි. මම ඉක්මනට ගිහින් බලල එන්නද?" කියල.
" මොකද්ද, ඔය ලමයගෙ නම?"
" කිසා ගෝතමී, මාමෙ"
" හා, හා....ඉක්මනට ගිහින් එන්න, එහෙනම්"
ටිකකට පස්සෙ දෙවෙනි දුව ආව.
ඇයත් අර විදිහටම අහුව. පෙරැත්ත කරන කොට එයා ගෙනුත් ඇහුවා, " ඔය දරුවගෙ නම මොකද්ද කියල"
" යශෝදරා" කියල ඇය කිව්වා.
තව ටිකකින් ආවෙ බාලම පුතා. දැන් සේරම ඇතුළෙ ඉඳල ඇමතුම් දෙනව මල්ලිටත් එන්න කියලා.
මල්ලිත් මුර මාම ළඟට කිට්ටු කළා.
" මාමෙ, තාත්තට හොඳටම අන්තිමයි. අක්කල දෙන්න ගියා. මමත් යන්නද" කියල අහුවා.
"ඔය ළමයගෙ නම මොකද්ද?" මුර මාමා අහපි.
" දීපංකර?
" එත කොට ඔය ලෙඩ වෙල ඉන්නෙ ගෞතම බුදුහාමුදුරුවොද? "
මුර මාමගෙ ප්‍රශ්නෙ දීපංකර මල්ලිට නම් වැටහුණේ නැහැ.

පිට ගෙදරකට ආපු අමුත්තෙක්

2011-04-10T05:07:00.000-07:00

                  නින්දත් නොනින්දත් අතර සිහින නැති, සිතුවිලි සහිත ලෝකයක සිත ගත දෙකම පාවෙද්දි ගේට්ටුව අරින හඬ මාව හිටෙව්වා, ජනෙල් කවුළුව ළඟ. දෙබෑවෙන ගේට්ටු පලු දෙක මැද්දෙන් කොළපාට ජීප් රථය හෙමිහිට සම්ප්‍රාප්ත වෙනවා, මිදුලට.
   තිරිංග තද වෙනවා. දොරවල් ඇරෙනවා. අප්පච්චි ඉස්සරහ දොරෙනුත්, අම්මා පිටි පස්සෙ දොරකිනුත් පොළොන්නරු භූමියට පාද තබනවා. මට තවම නිදිකලං ගාතෙද? දුවන්න හිතුණට දුවන්න බයයි, පය ලිස්සලා වැටෙයි කියලා. විශාකාවක් වෙන්න නෙවෙයි, දරුවට තියෙන සෙනෙහසට.
ජනෙල්ලෙ එල්ලිල උන්නු මලිතිගෙ සිරුර පාවෙනවා, පුළුන් රොදක් වගෙ සැහැල්ලුවෙන් අම්මා, අප්පච්චි බලන්න. ඉස්සර නම් දුවල ගිහින් වැඳල කරේ එල්ලිලා හුරතල් වෙනවා. හුරතල් නොදන්න කට්ටිය ගෘහ මූලික වෙල ඉන්නකොට හුරතල් හිත පර වෙලා හැංගිලා කොහෙදෝ නොපෙනෙන ඉසව්ව්වක. උණු උණු කියන්න බැරි තරම්, ඒත් ඇල්, ඇල් කියන තරම් ඈතක. ඔහෙ තිබුණාවෙ ඕනි තැනක.
"සුදු මැණිකෙ, අන්න අම්මල ඇවිදින්" ප්‍රේමවතී තව පොඩ්ඩෙන් මගෙ ඇඟේ හැප්පෙනවා. පුදුම කලබලයක්, ගෙනාපු බඩු වාහනයෙන් ගෙට ගන්නවා.
අම්මගෙ කකුල් දෙක ලඟ මාත් එක්කම හිතත් වැඳ වැටෙනවා.
"කෙට්ටුත් වෙලා පුතේ, ඔයා. කන්නෙ නැද්ද?" අම්මට හැම දාම මම කෙට්ටුයි.
"හා, ඇති, ඇති ඔය වැන්දා." මාව නැගිටුවන අප්පච්චි ඉස්සර වගෙම පපුවට හේත්තු කර ගෙන, නළල ඉඹිනවා.
නන්දිට වඳින්න මතක් වුණෙ දැන්.
"ගෙට යමු, ගෙට යමු....අව්වත් සැරයි නෙ." නන්දි ඉස්සර වෙනවා.
" අම්මල උදේට කාලද?" මගේ හිතත් ප්‍රශ්නයක් අහන්න ඇවිත්.
"නෑ පුතේ, ඔයාලත් එක්කෙම තේ බොන්න හිතුවා අපි. මගදි තේ එකක් විතරක් නම් බිව්වා."
" අනේ, ප්‍රේමවතී ඉක්මණට තේ ලෑස්ති කරන්න?" මගෙ හිතට වාවන්න බැරුව කියවනවා.
"කිරි බත් එක්ක මාළු ඇඹුල් තියල් ඇති, කට්ට සම්බලයකුත් ඇති. එහෙමම මේසෙට තියන්න." අම්මා ප්‍රේමවතීට කියන්නෙ හරිම කරුණාවෙන්.
   අපි සේරම මේසෙට වාඩිවෙද්දි මම අප්පච්චිගෙයි අම්මාගෙයි මැදින් වාඩි වෙන්න වග බලා ගත්තා. දෙන්නගෙම අතින් කිරි බත් කවාගන්න මගෙ හිතේ තවත් දොළදුකක්.
අප්පච්චිට, අම්මට කියවන්න පුළුවන් මගෙ හිත නන්දි නම් කවදාවත්ම කියවන්න ඉගෙන ගන්න එකක් නැති වෙයි. ඕනි කමකුත් නැතිවෙයි කියවන්න. ඩේලි නිව්ස් පත්තරෙන් එහාට එයාට වෙන කියවීම් අපුලයි. අමිහිරියි. අජූවයි.
   මගේ කවි සිත අවදි නොවෙන්නම නින්දට වැටිලා. මොන ඝෝෂකයෙකුට වත් බැරි වේවි, ඒ කවි සිත අවදි කරලන්න.
"සුදු මැණිකෙ, තව බෙදා ගන්න. ලොකු නෝනා කොච්චර දුර ඉඳලද හදා ගෙන ආවෙ?"
ප්‍රේමවතීගෙ පෙරැත්තයත් එක්කම අම්මා මට බෙදනවා. අප්පච්චි මාළුත් එක්ක අනල මට කවනවා.
"මට බැංකුවට යන්න තියෙනව, හදිස්සි වැඩකට. අප්පච්චිල ඉන්නකො. මම ඉක්මණට එන්නම්"

නන්දි නැගිට්ටෙ අපේ සමාගම රුස්සන්නෙ නැතුවද කියල දෙයියො තමයි දන්නෙ.
" හරි පුතා, රාජ කාරිය දේව කාරිය කියල තියෙනව් නේ. මමත් තව ටිකකින් කච්චේරිය පෙත්තට යනව. පුළුවන් වුණොත් මම බැංකුවටත් ගොඩ වෙන්නම්"
අප්පච්චි තවත් කිරි බත් කුරුල්ලෙක් මගෙ කටට එබුවා.

'එයා ගිය එක හොඳයි' දඩබ්බරීත් මැදට පනිනවා. ඒක ඇත්ත. අපට නිදහසේ ඉන්න පුළුවන්, ටික වෙලවකට හරි අපේ ගෙදර වගෙ. නන්දි ඉන්න කොට මට හිතෙන්නෙම මම පිට ගෙදරකට ආපු අමුත්තෙක් වගෙ.

අදහගන්න අමාරු වෙනස

2011-03-15T05:02:00.000-07:00

පොත කියවල ඉවරවුණු තැනට පරණ රීලෝඩ් කාර්ඩ් එකක් තිබ්බ, බුක් මාර්ක් එකක් විදිහට. දිගටම කියවගෙන යන්න කියලා මගෙ හිත මට බල කරන නමුත්, මට හිතුණා මගෙ අදහස් ටිකක් මේකට සම්මාදම් කළොත් අවුලක් වෙන එකක් නැහැ කියලා.

මොකද ? පොත මුද්‍රණය කරන කාර්ය භාරයත් මටම පැවරිල තිබෙන නිසා. එනිසා සුජී වන මම, නොහොත් මලිතිගෙ කිට්ටුම යෙහෙළියක් වන මටත් තියෙනවා අයිතියක් ඔබලාට වගෙම; මේ පොත පොත් සාප්පු වල පිළුණු නොවී උණු උණුවෙම අලෙවි වෙන, අලෙවි කරන ක්‍රම වේදයන් ගැන හිතන්න කියල මගෙ හිට මට බල කරනවා. පසු විපරමකට වඩා පෙර විපරමක් වඩාත් කාලෝචිතයි කියල මගේ නොමේරූ සිත මට කියනවා. එනිසයි මම හිතුවෙ මගෙ අදහස් ඔබලා සමග බෙදා හදා ගෙන මලිතිගෙ නිර්මාණය වඩාත් අර්තවත් නිර්මාණයක් කරන්න. ඔබලාත් මේ සද් කටයුත්තට දායක කාරක වෙනවා නම් මම කැමතියි. මලිතිත් කැමති වෙයි.
        මලිතිගෙ පොතේ නමට නම් මගෙ එච්චර ප්‍රිය තාවයක් නැහැ. ඔබ මොනවද හිතන්නෙ? මලිතිගෙ කතාවෙ අතර මැද්දට පැන්නට කමක් නැහැ, මයෙ හිතේ. ඔබත්, මමත් අපි සේරම මලිතිගෙ පාඨකයො නිසා අඩු පාඩු පිළිබඳව මෙහෙම පොඩි පහේ සංවාදයක් ඇති වීම හොඳයි.
    පොතට නමක් හිතලා කමෙන්ට්ස් වලට දමන්න පුළුවන් නම් අගෙයි. පැවිදි වුණාට කමක් නැහැ, තව තව ලියන්න කියල මම මලිතිට කිව්වට එයා ඒක පිළි ගන්නෙ පවක් හැටියට. අතීතයේ භික්ෂූන් වහන්සේල මොන තරම් සාහිත්‍ය නිර්මාණ කළාද?
"'කව් සිළුමිණ ', 'කාව්‍ය ශේකරය' වගෙ නිර්මාණ කළෙත් පැවිදි ස්වාමීන්වහන්සේලා නේ?"
මම එහෙම කියන කොට මලිති හෙවත් අපේ තෙරණිය කිව්වෙ වෙනත් කතාවක්.
" මම තවම මේ ජීවිතයට අළුත් කෙනෙක්, සුජී. ටිකක් පහු වුණහම ගිහි වගෙම පැවිදි ජීවිතයෙත් අත් දැකීම් එකට ගොනු කරල ලියන්න පුළුවන් වේවි සමහර විට. මට ධර්මය ඉගෙන ගන්න ඕනි, සුජී. පස්සෙ ඒ ඉගෙන ගත්තු ධරම කරුණුත් අළලලා හරවත් නිර්මාණ කරන්න බැරියැ"

   "ඔයා මහණ වුණේ හිත කල කිරිලද? එහෙම නැති නම් ජීවිතය එපා වෙලාද? මට අදහගන්න බැරි වුණා, කැළණි පංසලේදි ඔයාව දැක්කම?"

   "ඔය ප්‍රශ්නෙම තමයි, සුජී හැමෝටම තියෙන්නෙ. කලකිරීමක් නැහැ, ජීවිතය ගැන මට. බුදු දහමට අනුව සසරින් මිදෙන්න නම් තවත් ගිහි ගෙයි ඉඳල වැඩක් නැහැ කියල මට හිතුණා. මට දාල යන්න බැරි කිසිවක් නැහැ, දැන්. හැම දෙයක්ම තාවකාලිකයි. ආපෝ, තේජෝ, වායො, පඨවී වලින් හැදිල තියෙන මේ හැම දෙයක්ම නිසරු, අනිත්‍යය දේවල්. ජරාවට පත් වෙනවා. ලෙඩ වෙනවා. වැහැරෙනව. ඒ සත්‍යය තේරුම් ගන්න බැහැ හුඟ දෙනෙකුට."

"සත්‍ය තේරුම් ගන්න හැම දෙනෙක්ම මහණ වෙන්න ඕනිද? සියලු දෙනාම එහෙම හිතුවොත් ලෝකය දියුණු වෙන එකක් නැහැ. ඉස්සරහට යන එකක් නැහැ."

"භෞතිකව දියුණු වීමම විතරක් ලෝක විනාශයටත් හේතු වෙයි කියල මට හිතෙනවා, සුජී. බලන්න, ඊයෙ පෙරෙදා ජපානයට සිදුවෙච්ච දැවැන්ත භූමි කම්පාව සහ සුනාමිය. හැම අතින්ම දියුණු රටක් නේද, ඒ? වළක්වන්න පුළුවන් වුණාද මහා විද්‍යඥයන්ට ඒ විනාශය. අවම කරන්න පුළුවන් වුණත් නවත්තන්න පුළුවන්ද කාටවත්?"
"ඒක ඇත්ත . . . ඒක ඒ මිනිස්සුන්ගෙ කර්මය වෙන්නැති.."
"එහෙමත් වෙන්න පුළුවන්. උතු නියාම, කම්ම නියාම, ධම්ම නියාම කියල ධර්මයෙ ඉගැන්වෙන්නෙ ඒකම තමයි. සෘතු නියාම කියන්නෙ එක ක සෘතු වලට අනුව වෙන දේවල් . . . .මිනිස්සු ස්වභාව ධර්මයට එරෙහි වෙල කටයුතු කරන කොට එහෙම වෙනවා, සුජී. අපි පරිසරයට, ස්වභාව ධර්මයට එරෙහි වෙන කොට සොබා දහමත් අපිට එරෙහි වෙනවා. එරෙහි වෙන්නෙ ටික දෙනයි. ඒත් විනාශය එන්නෙ මහා පරිමාණිකව."
"ඒ තර්කය නම් මට පිළිගන්න බැහැ. ජපානය කොයිතරම් ඉස්සරහට ගිය රටක්ද? ධනවත්ම රටක්."
" ඔයා ධනවත්කම මනින්නෙ කොහොමද? යස ඉසුරු, මිළ මුදලින්. මම එහෙම නෙවෙයි."
" සමා වෙන්න මට. මම ඔයත් එක්ක තර්ක කරන්න හිතුවෙ නැහැ"
" කමක් නැහැ, සුජී. ඒකෙ වරදක් නැහැ. ඔයා නිතර මෙහෙ එන්න. අපිට පුළුවන් මේවා කතා කරන්න."

                   යුගයෙන් යුගය, වයසෙන් වයසට මිනිසුන්ගෙ අදහස් මති මතාන්තර වෙනස් වෙන්නෙ පුදුම විදිහට. මගේ සිත තුළ නම් එබඳු මහ වෙනසක් නොවුණට මලිති තුළ සිදුවී තිබෙන වෙනස නම් අදහගන්නත් අමාරුයි.

සිහින සාප්පුව

2011-03-07T05:49:00.000-08:00

               හිත් අහසේ නේක පාට තවරමින් එක එක හැඩ තලවලින් වගෙම ආදරණීය හඟුම් වලින් යුතුව . . . මා වරින් වර පින්තාරු කරපු සිහින, පුංචි, පුංචි පෙට්ටි අස්සෙ දමල එකතු කරපු විසිතුරු සිහින, පොත් පිටු අතරෙ පරෙස්සමට තියල එකතු කරපු සිහින සාප්පුවෙ සිහින සේරම කුඩු වෙලා පොඩි පට්ටම් වෙලා ගියත් මගෙ ජීවිතය පැරදුමට බැර කරන්න හිත් දෙන්නෙ නැහැ, මට.
            සිහින් බලාපොරොත්තු පුළිඟුවක් ලේ නහර පුරාවට සංසරණය වෙනව, දැනෙන්න ගත්තා. අනාගතයක් ගැන අහස උසට සිහින ගොඩ නැගීම නවත්තල යථාර්තයට ඉවසිලිවන්තව මුහුණ දිය යුතුයි. දිවුල් ගැට වල කට කකාරවන ඇබුලට ලුණු කැට එකතුවුණහම දෙන වෙනස දිව විඳගත්ත අපූරුව ජීවිතයටහ් ආදේශ කර ගන්න වටිනව. සම්ප්‍රදායිකා මද සිනහවක් එක්ක සිත පිරිමදිනවා.
                දඩබ්බරී කියන්නෙම අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් සටන් කරන්න කියලා. සටන් කරන්න ශක්තිය එකතු කරගන්න තවමත් හිතට කඳවුරු බඳින්න තේරුමක් නැහ.වටපිටාවෙ හිත ඉදිරියට තල්ලු කරන කෙනෙකුත් හොයා ගන්න බැහැ, දඩබ්බරී විතරමයි. හැමෝම සරණ බන්ධන සම්ප්‍රදායික සිර ගෙවල් වලම කූඩු වෙහ්ච, හිර වෙච්ච ලෝක පරකාසයට මුක්කු ගහන අය.
   මට ඕනි වෙල තිබුණෙත් සප්ත භාර්යාවන්ගෙන් අන්තිමට වැටෙන වදක බාරිය නොවී හොඳම භාර්යාව වීම.
   ප්‍රෙමවතී පොළට ගිහින් වෙරළු, නෙල්ලි, ඇබරැල්ල වගෙම අඹ ගැට වගේ දේවල් ගෙනාවා. ඒත් එකම දවසක වත් නන්දි ඇහුවෙ නැහ මගෙන් මොනවද කන්න කැමති කියලා.
    දවසක් අම්මව මම හීනෙන් දැක්කා, මාළු ඇබුල් තියල් එක්ක කිරි බත් හඩා ගෙන ඇවිත් මට පෙරැත්ත කර කර කවනවා. එදා හීනෙන් අවදි වුණේ ඒ විදිහටම කිරි බත් කන ආසාව හිතේ පුරව ගෙන. නන්දි වෙඩට ගියහම මම ළඟම තිබුණු උප තැපල් කන්තෝරුවට ගිහින් අප්පච්චිට ඇමතුමක් දුන්න.
අප්පච්චිට කිරිබත් කන ආසාව කියන්නෙ කොහොමද කියල මම වචන එකතු කරල ගලපගන්න උත්සාහ කරද්දි ඇස් වල තෙතමනයක් ඇස් බොඳ කළා.
" අප්පච්චි, අම්මට කියනවද මට කිරිබතුයි, මාලු ඇඹුල් තියලුයි කන්න ආසයි කියලා."
හරිම සරල විදිහට ගෙදර අයගෙ සැප දුක් අහන අතරෙ මේ වචන ටිකත් හීන් සීරුවෙ ඇසුරුම් කළා.

"ඔයා එහෙම කිව්ව එකත් හොඳයි, අපි පොළොන්නරු එන්න හිටියෙ ඔයා ට සර්ප්‍රයිස් එකක් දෙන්නත් එක්ක කියල. මම කච්චේරියෙ වැඩ වගයකට ඩියුටි එනවා. අම්මවත් එක්ක ගෙනම එන්නම් එහෙම නම්"
හිතට පිරුණ සතුට ඇස් දෙකින්, දෙතොලින්, දෙකොපුලින් විසරණය වෙන්න ගත්තා. ප්‍රේමවතීටත් මගෙ සිතේ පිරුණු සෝමනස්ස සහගත සිතුවිලි විසරණය වෙලා, වගෙ මුහුණ පුරා මල් වරුසාවක්.
   රිසීවරය තියල, සල්ලිත් ගෙවල ඉවර වෙනකල් ප්‍රේමවතී කිසිම දෙයක් නොඇහුවෙ මොකද කියල මටම හිතා ගන්න බැහැ.
"සුදු මැණිකෙලගෙ අම්මයි, අප්පච්චියි එනව නම් හොඳයි."
"ඔව්, ප්‍රේමවතී. . . . මාලු ඇඹුලුයි, කිරි බතුයි කන්න තියෙන ආසාවට වැඩියි, මට අම්මවයි, අප්පච්චිවයි දැක ගන්න තියෙන ආසාව."

"ලොකු නෝනල එනවට අපි මොනවද හදන්නෙ සුදු මැණිකෙ..?"
   පරාක්‍රම සමුද්‍රයෙ වැව් බැම්ම දිගේ ඇවිදගෙන එද්දි ප්‍රේමවතී ප්‍රශ්න වැලකට මුල පුරනවා.

"දවස් කීයක් ඉඳීවිද දන්නෙ නැහැ නේද?"
"ආයෙත් මට ගල් විහාරෙ යන්න පුළුවන් වෙයි නේද?"

   "අපේ ගෙදරින් එනව කිව්වම මට වඩා සතුටු වෙන අයට නෙ"

වැව් ඉවුරෙ ගලක මම චුට්ටක් ඉඳ ගත්තෙ සමූද්‍රය දිහා කොයි තරම් බලාගෙන හිටියත් ඇති වෙන්නෙ නැති නිසා. ප්‍රේමවතීත් ඒ ලඟම බිමට පාත් වුණා. දිය කාවො පේලි පේලි වැවට උඩින් ආකාසෙ, ගොදුරු හොයනවා. තැනින් තැන කොක්කු තනි කකුලෙන් හිට ගෙන සිල් අර ගෙන වගෙ බිම බලාගෙන භාවනාව. මාලුවෙක් මතු වුණොත් භාවනාව බිඳෙනවා.
"අපි කොරලි බදිමු, නේද සුදු මැණිකෙ?"
"හැම දාම කොරලි ද අපෙ අම්මලාට දෙන්නෙ?"
"සුදු මැණිකෙට විහිළු....දැන් සුදු මැණිකෙටත් වැව් මාලු ගුණයි. . . "
"දැන් යමු...මහත්තයත් ගෙදර එයි තව ටිකකින් , උයල ඉවරයි නෙ?"
   ආදරයෙන් හෝ අනාදරයෙන් හෝ කුස තුළ පිළිසිඳගෙන ඇති කළල රුව රැක ගත යුතු වන්නේ මව විසින්ය. පියෙකු ඒ සඳහා දායක වන්නේ කෙළෙසදැයි නන්දිට වටහ දෙන්නේ කා ලවා දැයි මගෙ සිතට නැගෙන්නේ නැහැ.
   නන්දිට කෙසේ වෙතත් මගේ සිරුර තුළ වැඩෙන අපේ දරුවා නිසා නන්දි ගෙන් සිදුවන සිත් රිද වීම් හා වෙනස් කම් ඉවසා දරා සිටිය යුතු යයි සිතන්නට තරම් මලිතිගේ සිත නම්‍යශීලි වනු මට දැනිනි. මවක් වන භාරදූර වගකීම දැරීමට අදින් මතු සැදී පැහැදී සූදානම් වන්නට පේ වන්නට මෙන් වතුර මල යට විසිරෙන දිය පොකුරෙන් සැන හෙන්නට වූවාය.

(මතු සබැඳේ)

ආදරයේ මුල් අකුරු

2011-02-28T23:43:00.000-08:00

    නන්දිගෙ ජිව්තය වගෙම ගති ස්වභාවයන්ද තේරුම් ගන්න මම උත්සාහ කළේ අපේ සුළැඟිලි වල ගැට ගහපු රන් කෙඳිවල ප්‍රභාශ්වර එළිය නිවෙන්න දෙන්න අකැමැත්තෙන්. බිරියක් අතින් සිදුවිය යුතුකම් ඉටු කෙරෙන වග මගෙ හිතට සහතිකයි. කැප වීම්, පරිත්‍යාගයන් එක පසෙකින් පමණක් සිදුවිය යුතු යයි සිතන අයට නම් මට එකඟ එන්න බැහැ, කොයි තරම් බල කළත්. ශාරීරික වශයෙන් බෙලහීන ලෙස සලකන නිසා හෝ සමාජයේ දෙවෙනි පෙළ පුර වැසියෙකුගෙ ගණයට දමල සලකන නිසා හෝ හැම විටම පරදින පක්ෂයට වැටෙන්න මට තියෙන් අයිතිය මොකද්ද කියල මම මගෙන්ම ප්‍රශ්න කර ගන්නවා. නම්‍යශීලි විය යුත්තෙ මා පමණක්ද?
   මගේ ස්ථාන මාරුව පොළොන්නරුවට හදනු වෙනුවට මාව නන්දිගේ මහ ගෙදර පැලපදියම් කරවන ආකාරයෙන් අපූරුවට ඉෂ්ට සිද්ධ වුණා. ආදරයෙන් හුරතල් වෙන්න ඉගෙන ගන්නත් කලින්, ආදරය නොදන්න මනුස්සයෙකුට ආදරයේ මුල් අකුරු කියවන්නත් ඉස්සරින් එහෙම වුනේ ඇයි කියල දඩබ්බරී මගෙන් අහනව. ඒව එහෙම තමයි වෙන්න ඕනි කියල සම්ප්‍රදායිකා එයත් එක්ක ඔට්ටු වෙනවා.

ප්‍රේමවතී ආපහු මගෙත් එක්කම ගමට යාවී. අඩුම තරමින් එයා වත් මගෙත් එක්ක කිට්ටුවෙන් හිටියොත් මහගෙදර ඇත්තන්ගෙ වෙනස් කම් දැනෙන එකක් නැහැ.

"මාරුවීම හදල තියෙන්නෙ ඔයාලගෙ ගමට නෙ.පොළොන්නරුව රාජකීය විද්‍යාලෙට නෙවෙයි නෙ. එහෙම වුණෙ කොහොමද?"
          මාරුවීමේ ලිපිය නන්දි වෙත දිගුකරමින් නිශ්ශබ්දතාවය බිඳෙනවා මගෙ අතින්. තේ කෝප්පයට ඇලුණු තොල් තවත් තදටම පීරිසි කෝප්පෙට ඇලවෙනවා. පත්තරයේ නලියන ඇසුත් වැඩියෙන් නලියන්න ගත්තා. මාව නළවන්න කියල නිකමටවත්, කවදාවත් මේ ඇස් වලට, තොල් වල්ට නොහිතෙන එක පෙර කර්මයන්ට බැර කරන්න සිද්ධ වෙලා. කාගෙ ගිණුමට බැර කරන්නද? ඔහුගෙද? මගෙද?
      බඩවැල් අඹරවා ගෙන එන අමුතු වේදනාවක් ඔක්කාරයක් එක්කා ලුණු රසට උගුරට ආවා. කට අති තද් කර ගෙන මම මුළුතැන් ගෙයි පිටු පසට දිව්වා. කොහොම ඒ තරම් වේගයක් මගෙ දෙපයට ආවද කියල හිතා ගන්නත් බැහැ.

"සුදු මැණිකෙ, මොකද?"

ප්‍රෙමවතී අසුරු සැණින් මා ලඟ.

" චුට්ටක් වමනෙ ගියා, ඔලුව ටිකක් කැරකෙනව වගෙ"

   "ඇඳට ගිහින් හාන්සි වෙමු, සුදු මැණිකෙ. බය වෙන්න මොකුත් නැතිවේ, මයෙ හිතේ, කන්දෙ දෙවියන්නෙ පිහිටෙන්"

   නළලට නැගුණ දහදිය පිහිදල දැම්මෙත් ප්‍රේමවතී. පත්තරේ ඇලවෙච්ච මනුස්සයාට ගැලවෙන්න බැරුව ඇති.

'අත්ථාහි අත්ථනෝ නාථෝ, කොහී නාථෝපරොසියා'
   දහම් පාසැලේ ඉගෙන ගත්තු දේවල්, මතක් කරල දෙන්නෙ දඩබ්බරී.
   ඇඳේ හාන්සිවෙල ඇස්පියාගෙන එන කොට නළල මත දෑතක උනුහුමක්. නන්දිට මා ගැන ආදරය හිතිල එන්න ඇති. දොසක් හිතන්න නරකයි. හිතේ පිරුණු ආදරය කියා ගන්න බැරුව ඇති.

" සුදු මැනිකෙ, මෙ කෝපි එක බොන්න, එත කොට ඔය කෙඩෙත්තු ගතිය මග ඇරිලා යාවි"

ඒ ප්‍රේමවතීගෙ සෙනෙහස මගෙ නලල පිරිමැදපු හැටි. නන්දි පත්තරේ තිබුණු අභ්‍යාවකාශ යානාවක නැගලා පිට සක්වලකට ගිහිල්ලද කොහෙද?

" කට තිත්තයි, ප්‍රේමවතී. මට අර දිවුල් ගැටයක් කන්න ආසයි, ඇඹුල් රහට. කඩල දෙනවද?"

   " එහෙම නං මම හිතුව හරි. සුදු මැණිකෙ, බය වෙන්න එපා. මගෙන් ලොකු හාමු හැම තිස්සෙම අහනව, මොකද තවම බබෙක් නැත්තෙ කියලා. ඒකත් හරි එහෙනං. මම මහත්තයට කියන්නද?"
"එපා, එයාට ඕනි නං ඇවිත් අහන්නෙ නැතෑ"

"ප්‍රේමවතී, කවුද ඔය දිවුල් ගහට පොලු ගහන්නෙ කියල බලන්න."

" මමයි, පොලු ගහන්නෙ....අපේ සුදු මැණිකෙට ගැට දිවුල් කන්න ආසලු"

   ඒ හඬට නම් පුළුවන් වෙයි, ගල් පිළිමෙ ඇහැරවන්න කියල මට හිතුණා.

" මලිති, බලන්න මම කොයි තරම් දුර දිග හිතල වැඩ කරනවද කියලා. ඔය තත්ත්වෙ ඉන්න කොට අපේ ගමේ අම්මලා ගාව ඉන්න එක නේ ඔයාට හොඳ."

අවස්ථානුකූල අයුරින් පන්දුවේ වාසිය අත් පත් කර ගත් නන්දි එතැනින් එළියට ගොස් බිම වැටුණු දිවුල් එකතු කරන ආකාරය දිග ජනෙල් කවුලුව නිරාවරණය කළා.

'සඳ, සඳ නොවෙයි'

2011-02-27T00:39:00.000-08:00

ධම්මදින්නා භික්ෂුණිය පැවසූ යම් දෙයක් මට සිහිපත් වෙනවා.
" දැන් මේ පොත මගෙ නෙවෙයි.."

      ඒක මොනතරම් ඇත්තක්ද? කිසිම දෙයක් මගේය කියල අපිට හිතන්න හැකි කමක් තියෙන්වද? මමවත් මගේ නොවෙන කොට මම වෙන කාගෙවත් වෙන්නෙ කොහොමද? සින්න කර ගැනීම, භුක්තියට සවි කර ගැනීම වගෙ හැඟීම් වලින් අපිට මිදෙන්න පුළුවන් නම් මොන තරම් අගෙයිද? මලිති නම් ඒ ක්ලේශ කටුව කඩා බිඳ දමල එයින් ගැලවෙන්න උත්සාහ කරනවා. ඒත් ගිහි ගෙයි රාහුලයන් නිසා මට තවම ඒවයින් අත් මිදෙන්න පුළුවන් කමක් නැහැ.
ලා නිල් පාට කවරයක් දැමූ ඇගේ පොත මම එහෙන් මෙහෙන් කියෙව්වාට ඈ යොදා ඇති ව්‍යංගාර්ථයන් එහෙම හරියට වැටෞණෙ නැහැ වගෙ. එනිසයි මම හිතුවෙ මේ පොත ඔයාලටත් ඇහෙන්න හෙමින් සීරුවෙ කියවන්න ඕනි කියලා.

                     'සඳ, සඳ නොවෙයි'

                             මලිති නුගලියද්ද

   නිල් පැහැති මුල පිටුව පෙරලූ මට දෙවෙනි පිටුවේ වුඑ ලොකු අකුර්න් ලියා තිබූ අකුරු පේලි දෙකෙහි ඇස ගැටුණා. මගෙ කිට්ටු වන්තම යෙහෙළියකගෙ ජීවිතය කියවද්දි මගෙ විචාරාත්මක අදහස් හෝ විවේචන් එයට් ඇතුළත් කලොත් එය ඔබගේ කියවීමට බාධාවක් වේවි ඒකාන්තයෑන්ම. පණ්ඩිත වැඩ නොකර මම ඔබලාගේ හිත සුව පිණිස එහෙම නම් පොත කියවීමේ යෙදෙන්නම්.

*      *      *      *      *      *      *      *      *      *      *      *      *      *

                                    පෙර වදන

කොටස් ලෙසින් පළවූ මලිතිගෙ කතාව කියවූ ඔබව පොළොන්නරුවෙන් එක් වරම ගෙන ගොස් අගනුවර 'දැඩි සත්කාර ඒකකයට' මා දැමුවේ හිතා මතාය.

            මගේ හිතද ඒ තරමටම අවුලක පැටලී තිබීම එක හේතුවක් වූ නමුදු අවුල ලිහන්නට නම් මුලින් සියලූ ගැට සොයා ගත යුතුය.දෙවනුව එම ගැට හරියාකාරව හඳුනා ගත යුතුය. එසේම කල් දමමින් නොඉඳ එම ගැටලු ලිහන්නට කොතැනින් හෝ ඇරඹිය යුතුය.මේ මතයේ මම එල්බ ගෙන සිටි නිසාම වහ වහා එම ගැට ලිහන්නට උත්සුක වූවද ලෝක ස්ව්භාවය අනුව ලිහූ ගැට පවා යලි ගැට ගැසෙත හැකිය යන්නද මම අමතක නොකළෙමි.
          ඒ අවබෝධයෙන් යුතුව ජීවිතය විනිවිද දකින්නට මා කළ මේ උත්සාහය කිසිවෙකුටත් දෝෂාරෝපණයක් හෝ චොදනා කිරීමක්ද නොවන අතර මෙය කියවීමෙන් තවත් අතලොස්සක් හෝ සිය බිරින්දාවරුන්ට ගරුත්වයෙන් යුතුව, ඇය දරන මාතෲත්වයට පූර්ණ සැලකිලි දක්වාවි යැයි අපේක්ෂා කරමි. එය එසේ වී නම් මේ කතාවෙන් මා පතන මූලික පරමාර්ථය ඉටු වෙනු ඇත.

     පවුල් ජිවිතයක සිහින දකින සියලු යුවතියන්ගේ සිහින මගේ සිහින මෙන් බිඳ නොවැටී සර්වප්‍රකාරයෙන්ම සාර්ථක වේවායයි මුළු හදවතින්ම ප්‍රාර්ථනා කරමි.

කතුවරිය

(මතු සබැඳේ)

නිරාමිස සුවය

2011-02-25T22:59:00.000-08:00

            තලවතුගොඩ මෙත්තාරාමය දෙසට ඇදෙන ත්‍රිරෝද රථය වන රුප්පාවක් වැනි පෙදෙසකට ඇතුළු වෙනවා. ඇස නිවන, සිත නිවන පරිසරයක්. ගිනිගහන ගෙන්දගම් නුවරක මැවුණු ශාන්ත, ලොවුතුරා සැප සේ සුනීත, සුපසන්, සුවදායක වටපිටාවක්. සුදු වැලි අතුළ බෝ මළුව ඇරඹෙන්නෙ ගේට්ටුවෙන් ඇතුළු වුණු ගමන්මයි. ත්‍රිරෝද රථයෙන් බිමට, මා පා තැබුවෙ වෙනත් ලෝකයකට ගියා වගේ. එතරම්ම නිවී සැනසුණු සිසිලසක් මුලු සිරුරම වෙලා ගන්නව වගෙ දැනුණා.

                   පාවහන් යුවල ගලවා ඉද්ද මල් පඳුරක් යටට කළ මගෙ දෙපා ඇදෙනව. කෙම්බිමක් හොයා ගෙන යනව වගෙ. බෝ මළුවෙ තැනින් තැන අර්ධ පර්‍යංකයෙන්, බද්ධ පර්‍යංකයෙන් වාඩි ගෙන බවුන් වඩනවා, භික්ෂුණියන්. කහ මල් පිපුණු මල් උයනක සැරිසරන උවැසියෙකුගෙ සිත ගත සිත වෙලා හමා යන සිල් සුවඳින් පසිඳුරන් දමනය වෙන අයුරක් මට දැනෙන්න ගත්තා. මේ සුළු මොහොතකට මට මෙබඳු නිරාමිස සුවයක් දැනෙනවා නම් මෙහිම වැඩ වෙසෙන මේ භික්ෂුණියන්ට හා උපාසිකාවන්ගෙ සිත් සතන් කොයි තරමක් සිසිල්ව, සුවදායකව නිවී ඇත්ද? බුදුගුණම මෙනෙහි කරන සිත් සතන් වල මෙත්තා, කරුණා, මුදිතා, උපෙක්ෂා ගුණ දහම් කොතරම් ඔවුන් ගෙ සිත් සතන් වල රෝපනය වී චිරස්තායී ලෙස පවතිනවා ඇත්ද?

       ගෙනා මල් වට්ටියට පැන් ඉසින්නට මා වතුර කරාමය විවුර්ත කරන්න උත්සහ කළත් එය ඉතා තද ගතියකින් යුක්ත බව දැනුනා.
"සුජී, ඔය පයිප්පෙ ටිකක් තදයි. ඉන්න, මම ඇරල දෙන්නම්"
ඒ ධම්මදින්නා භික්ෂුණියගෙ මුදු ස්වරය. තිගැස්සුණෙ නැහැ, මම. යෝනිසෝ මනසිකාරයෙන් සිටි නිසා.
" මම ඔයා එනකල් මග බලා ගෙන හිටියා. එන්න, අපි ධර්ම ශාලාව් දිහාවට යමු. එතැන පොඩ්ඩක් වාඩි වෙලා කතා කරමු"

   මට මලිතිගෙ අතීතය මතක් වෙනවා. සරසවි ජීවිතය, නාට්‍ය රඟ පෑ ආකාරය . . . ඇය කොතරම් කෙළිලොල්, දඟකාර යුවතියක්ව සිටියාද? දණින් පහළට වැටෙන තරම් දික්වූ කෙස් කළබ මොන හිතකින් කපා දැමුවාද? මගේ පුහුදුන් සිතට එය ප්‍රශ්නයක් වුවත් සිත දියුණු කළ කෙනෙකුට එය, 'අත්ථී, ඉමස්මිං, කේසා, ලෝමා, නඛා, දන්තා ' යනුවෙන් සතිපට්ඨාන සූත්‍රයේ කායානු පස්සනාවේ දැක්වෙන පිළිකුල් භවනාව සිහිකරන දෙයක් පමණක් වෙන්නැති.
                   බණ මළුවෙ පුංචි පුටු දෙකක අපි අසුන් ගත්තා. උරහිසේ රඳවාගෙන සිටි කසාවන් රෙදි බෑගයෙන් ධම්මදින්නා භික්ෂුනීන් කිසිවක් ඉවතට ගන්නව.

                "සුජී, මෙන්න මගෙ පොත. දැන් මගෙ නෙවෙයි. ඔයාට මතකයි නෙ, මම මගෙ කතාව කියා ගෙන ආවා. හදිසියෙම අවුරුදු ගණනාවක් මෙහාට මහා පිම්මක් පැනල මම ලිව්ව...උහුලා ගන්න බැරි දේවල්. එදා මෙදාතුර බොහෝ දෙවල් ගිලිහී යන්න ඉඩ හැරියෙ හිතා මතාමයි. ඒත් ඒක හරි නැහැ. පූර්වාපරසන්ධි නොගැලපුණහම ඒ නිර්මාණය සත් භාවයෙන් තොරයි."
   "ඔයාට අතීතය මතක් වෙනවද නිතරම?"
       "නැහැ, සුජී, මේ පොත ලියල ඉවර කළහම මට දැනුණු සැහල්ලුව අප්‍රමාණයි, අනන්තයි...දෝමනස්ස සහගත සිතුවිලි සමුදායකින් මිදුනා වගෙ සුවදායක සැහැල්ලුවක් මට දැණුනා. බුදු ගුණ මෙනෙහි කරද්දි, අනිත්‍ය මෙනෙහි කරද්දි ඇලීම්, බැඳීම් වලින් සිත මිදෙනවා. අතීතයේ වත්, අනාගතයේ වත් හිතට සැරිසරන්නට ඉඩ නොදී වර්තමානයේම තබා ගත්තම, යෝනිසෝ මනසිකාරයෙන් හිටියම, සිතුවම, සුභාවිත සිතම පුහුණු කරාම කිසිම දෙයක් ගැන ඇලීමක් නැහැ. පසුතැවීමක් නැහැ."
   "මටත් නිතර මෙහෙ එන්න හිතෙනවා. කමක් නැද්ද ආවට? හරිම ප්‍රසන්නයි. හිත නිවෙනව."
   "කැමති වෙලාවක එන්න. ධර්ම දේශනා තියෙනවා, හැම හවසකම. භාවනා වැඩ සටහනුත් තියෙනවා. වැඩසටහන් විස්තරය අර දැන්වීම් පුවරුවේ තියෙනවා. ඔයාගෙ වැඩ අනුව කාල සටහනක් හදා ගන්න, විවේකය තියෙනව නම්"
" මම පලතුරු වගයක් ගෙනාවා. ඒ ටික?"
" අපි ඒව ගිහින් දාන ශාලාවෙ පොදු පාවිච්චියට තියමු"
                          මෙත්තාරාමයෙන් පිටව එද්දි කය විතරක් එතැනින් පිටව එන සෙයක් මට දැණුනා. සිතට නවතින්න හිතිලා, කසාවත් සහ බෝ පත් සිලි සිලිය පිරිත් සජ්ජායනා කරන සුවදායක පරිසරය තුළ.

2011-02-18T01:40:00.000-08:00

              නවම් පුර පොහොයට කැළණිය පංසලේ සැදැහැවතුන් සයුර ගොඩ ගලන්න වගෙ. අළුයම් හෝරාවෙම අපි පංසලට ඇදුණෙ සිල් සමාදන් වෙන්න හිතා ගෙන. සුදට සුදේ සැරසුණු බැතිමතුන් කිරි මුහුද වගෙ පන්සලේ හැම තැනෙකම. සාධූ! සාධූ! සාධූ! හඬට මුසු වෙච්ච වන්දනා ගාථා, හේවිසි හොරණෑ නාදය සිත සන්සුන් කරනවා.
'අන්තෝ ජටා, බහි ජටා' වලින් පිරුණු ගිහි ජීවිතය තුළ නව පන්නයේ නිමැවුම් කෙළෙස් තවනු වෙනුවට කෙළෙස් වඩන ආකාරය සසර බිය තව තවත් තීව්‍ර කරනවා.

ශබ්ද වාහිනියෙන් දුන්නු අට සිල් සමාදන් වෙලා, උදෑසන බුද්ධ පූජාවට අපි ගියෙ සෙනග අතරින් බොහොම අමාරුවෙන්. තල්ලු කරත්, කකුල පෑගුණත් මෙත් සිතුවිල්ලක් මිසක ද්වේෂ සහගත සිතුවිල්ලක් උපදින්න හිතට අවසර දෙන්නෙම නැහැ, මම. මැලැවෙන සුවඳ මල් මලසුන් මත ජීවිත යථාර්තය කියා දුන්නත්, තේරුම් ගන්නෙ කී දෙනෙක්ද එය?

      පියකරු, සුවඳ මල් හිස ගවසාගෙන, විලාසිතා වලින් සැරසීගෙන තමන් තුළ පවතින හිස් බව වසා ගන්න තැත් කරන බොහෝ අයට බුදු දහම නොවැටහෙන හැටි! පරෙස්සමට පිය නගන මට ඉදිරියෙන් සිල් මෑනියෙක්. භික්ෂුණියක්ද, දස සිල් මාතාවක්ද කියල තේරුම් ගන්නට හැකියාවක් නැහැ. ඔහොම යද්දි අපි එක පෙළට උරෙනුර ගැටී යන්න වුණා. ඇය මා දෙස බලුවෙ අහම්බෙන්. ඒ මුහුණ මට හොඳට හුරු පුරුදුයි. ඒ දෑස, මද සිනහව....
    "සුජී, ඔයා මෙහෙ?" ඇය ඉස්සර වුණා.
    "මලිති, මට ඔයට මලිති කිව්වොත් පව්ද?"
    "නැහැ, පව් නැහැ...මම ධම්මදින්න මෙහෙණිය...ඉස්සර මලිති නුගලියද්ද"
    " මම හිතුවෙ නැහ ඔයා කවම දාක වත් සසුන් ගත් වෙයි කියල"
    " අපි බුද්ධ පූජාව ඉවර වෙල කතා කරමු. පරම සත්‍ය තියෙන්නෙ බුද්ධ ධර්මයෙ විතරයි, සුජී."

           හිත සන්සුන් කර ගන්න ආවත් සුජීගෙ හමු වීම සිත නොසන්සුන් කරල. ඇත්තටම මෙතරම් ජීවිතය කල කිරෙන්න දැඩි කම්පනයක් සිදු වෙන්න ඇති. මගෙ හිත අනවශ්‍ය සිතුවිලි රැහැන් වලින් වෙලෙනවා.

     කෙළෙස් පිරුණු මගෙ පෘතග්ජන සිතට ඉවසිල්ලක් නැහැ ඇගේ ජීවිත විවරණය දැන ගන්න කල්. දමනය කරගත් හැකි යයි සිතුවට සිත් කොතරම් අකීකරුද? කොහෙ කොහේ දුවනවද?

" දූරං ගමං ඒක චරං
අසරීරං ගුහාසයං"

    අට සිල් බිඳෙන්නෙ නැහැ නෙ, මලිති එක්ක කතා කළාට. ඇගේ මුහුණ පුරා ඉතිරී පැතිරෙන ශාන්ත නිවීම, සන්සුන් බව ඇගේ මුහුණ තවත් පැහැපත් කරලා.

      බෝ මළුවෙ කෙළවරක අපි වාඩි වුණා, හෙවනක් බලලා. බෝ පත් සිලි සිලිය සුමියුරු පිරිත් සජ්ජායනයක් වගෙ. තාපය නිවමින් බෝ පත් පිස එන මද සුළඟ පිනි අහුරක් වගෙ සිත, ගත දෙකම නිවන.
    "ගොඩක් දේවල් සිද්ධ වුණා, සුජී. මම ඒව ලිව්වා. පිළිවෙළකට නෙවෙයි....දරුවන්ට හරි දවසක කියවන්න පුළුවන් නේ? පුදුම වෙන්න එපා. හුදෙකලාව ඉන්න ගිහි ජිවිතයට වඩා මේ මහණ කම මට සුව දායකයි."
    "එතකොට දරුවො?"
    "දෙන්නම පිට රට නෙ. ඒ ගොල්ලො කිව්වට ඒ අයත් එක්ක ඉන්න කියලා, මම හිතුව මෙහෙම ඉන්න එක වැඩිය හොඳයි කියලා"
    "කොහෙ දැන් පදින්චිය? තලවතුගොඩ මෙත්තා උපසිකාරාමයෙ. ඔයා එහෙ එන්න කො. ඒ අසපුව දැක්කම ඔයාටත් මහණ වෙන්න හිතෙයි."
    "ඔක්කොම මහණ වුණොත් කවුද පැවිද්දන්ට දාන මාන කරන්නෙ? අපි වගෙ ගිහියො ඉන්න ඕනි ඒකට."
    "ඇයි, බය වුණාද ඔයා? නන්ද කුමාරයව මහණ කර ගත්තා වගේ ආරාමයට ආවම ඔයවත් මහණ කර ගනීවි කියලා."
    "අනේ! නැහැ.....මම නිතර එන්නම්. ඔයාගෙ පොත ගන්න නම් අනිවාර්යයෙන්ම එනවා"
    "එහෙනම් හෙට හවස එන්න. මම බලා ගෙන ඉන්නවා. මම අපේ උපාසිකාවකගෙ ඉල්ලීමකට අද ආවෙ...ඒ ගොල්ලො බලා ගෙන ඇති. තෙරුවන් සරණයි, සුජී"

    "තෙරුවන් සරණයි. මම එන්නම් හෙට, නොවරදවාම."

               ධම්මදින්නා තෙරණිය ගෙන් වෙන්වූ මා, සෙනග අතරට යලිත් එකතු වුණා. ඇගේ පොත කියවන කුතුහලය, ආසාව හිත තුළ යටපත් කර ගෙන.

විශේෂ කතා

2011-02-16T00:33:00.000-08:00

වත්මනේ එදිනෙදා සිදුවෙන කතා වුණත් පරණ වෙන්න නොදී ලියන එක හොඳයි කියල මට වෙලාවකට හිතෙනවා.
මේ සිද්ධිය සිදුවුණෙ පහු ගිය සිකුරාදා, ඩුබායි නුවර බොදු අසපුවක දි. දැනට එහෙ වැඩ වසන ස්වාමීන්වහන්සේ නමක් කලින්දා පිරිත් සහ සම්බුද්ධ පූජාවට ගිය අපට පැවසුවා,

"කැමති නම් සිල් සමාදන් වන්න, සිකුරාදට මෙහෙ නිවාඩු දිනයක් නෙ" කියලා.

අපිත් ගියා එහි අට සිල් සමාදන් වෙන්න. ධර්ම දේශනා, ධර්ම සාකච්චා ආදිය බුද්ධ වන්දනා පෙරටු කර ගෙන ඉතා යහපත්ව සිදුවුණා.ධර්ම සාකච්චාවක් යන අතර තුරේ දහවල් දානය අසපුවට පිළියෙල කර ගෙන පැමිණි අයත් තව කිහිප දෙනෙකුත් අතරමගදි එම ධර්ම සාකච්ච වට සහභාගි වුණා. ධර්ම සාකච්චාව අවසානයෙ ස්වාමින් වහන්සේටත් අටසිල් සමාදන් වුණු උපාසක උපාසිකාවන්ටත් ගිලන් පස පිළිගැන්වුණ. මේ වෙලාවෙ එතැනට ආව අලුත උපන් දරුවෙකු සමග තෘන මා පිය යුවලක්. පියා බොහොම භක්තියෙන් දරු පැටියව ස්වාමීන් වහන්සේ ඉදිරියේ බිමින් තැබුවා. සිඟිත්තාගෙ මව අසපුවට ඇවිත් හිටියෙ දණහිසෙනුත් ඉහළට කොට, පිම්බුණ සායක් ඇඬ ගෙන. හැමෝම බිම වාඩිවී සිටි නිසා ඇයට ඔවුන් අතරින් යන්න ක්‍රමය තිබුණෙ නැහැ. ඇයට පිළිවන් කමක් තිබුණෙ නැහැ, බුදුන් වැඳීමට හෝ ස්වාමීන් වහන්සේට වැඳ නමස්කාර කිරීමටවත්.

එම තත්ත්වය නිසාම ඔවුන් දෙදෙන හිටියෙ මහත් අපහසුවෙන් බව හමෝටම වැටහුණා. එය තෙරුම් ගත් අය දරුව ලඟට ගොස් ඔහුව හුරතල් කළා. සිල් සමාදන් නොවුනු අයත් අසපුවේ දවස ගටහ කිරීම මෙහෙ සාමාන්‍ය දෙයක්.

ස්වාමීන් වහන්සේට මේ කාරණය අවබෝධ වෙලා, ඔවුන්ව ඒ අසරණ තත්වයෙන් මුදවන්න හිතා ගෙන වගෙ ඔවුන්ගෙන් විමසුව, " විශේෂ කාරණයක් නිසාද ආවෙ?" කියලා.

එක වරටම අර තරුණ මව කීවා, "නැහැ, නිකන් ආවෙ" කියලා. ස්වාමීන් වහන්සේ මුනිවත රැක්කා.

මම හිතන්නෙ එතැන හිටිය හැමෝටම අපේ කට වහරෙ තියෙන; "නිකන් ආවා නම් නිකන් යන්න" කියන කියමන සිහිපත් වෙන්න ඇති.

සටහන: අලුත උපන් දරුවා රැගෙන අසපෞවට පැමිණ තෙරුවන්ගේ ආශිර්වාදය දරුවාට ලබා දීමට සිතීම ඉතාමත් යහපත් සිතුවිල්ලක්. එහෙත් තම කුමන රටක හිටියත් පංසලකට, පුද බිමකට යනවිට සංවරව හැඳ පැලඳ ගෙන යන්නටත් අවබෝධය ඇති කර ගත්තා නම් වඩාත් යහපත් බව සිහිපත් කළ යුතුයි නේද?

ඇෆ්ගනිස්තානය

2011-02-08T04:10:00.000-08:00

                               ඊයේ නිර්මාණයට ලැබුණු සමහර කමෙන්ට්ස් නිසා සසල වුණු මගෙ හිත මටත් නොදැනිම මගෙනුත්, සුඩානයෙනුත් මිදිලා ඉගිලුණ, ඇෆ්ගනිස්තානයට...... අභියෝග, සංත්‍රාසය, ඇක්ෂන්, ඇඩ්වෙන්චර්, සංයෝග..වියෝග...! ! සම්ප්‍රයෝග. . . .විප්‍රයෝග කිව්වම තවත් ලස්සනයි නේද? ඔය අස්සේ මට විප්‍රලම්භ ශෘංගාරයත් මතක් වෙනවා...ඒ කාරණය මෙතැනට අදාලම නැහැ...අර දඩබ්බරී මෙහෙටත් එනව වගේ...
      ඇෆ්ගනිස්තානයෙ හා හපුරා කියල කෙරුණ මුල්ම මැතිවරණයට (2004) වගෙම අවුරුදු පහකට පස්සෙ කෙරුණ ජනපතිවරණයටත් (2009) පුහුණු සහ ප්‍රජා අධ්‍යාපන උපදේශිකාවක් විදිහට වැඩ කරන්න මට අවස්ථාව ලැබුණා.
   සහසුද්දෙන් කියනවනම් මම ඇෆ්ගනිස්තානයටත්, එහෙ මිනිස්සුන්ටත් හරිම ආදරේ තවමත්. තලේබාන් කාරයන්ට ඇරෙන්න. එහෙ සාමාන්‍ය ජනතාව හරිම ලෙංගතුයි, ආචාර ශීලියි, සංග්‍රහ ශීලියි....මොනතරම් දුප්පත් උදවිය වුණත් තමන්ට තියෙන වතුර උගුර හරි, රොටිය හරි, පාන් පෙත්ත හරි අනික් අයත් එක්ක බෙදා හදා ගන්න පුරුද්ද ඔවුන්ට තියෙනවා. අනුන්ගෙ දුකට උණුවෙන හිතක් බොහෝ දෙනෙකුට තියෙනවා. ඉතාමත් දුෂ්කර හුදෙකලාවුණු ගම්මානවල අයගෙ සිත් මූලධර්මවාදීන් විසින් අවුල් නොකළා නම්, මස්තීෂ්ක ශෝධනයක් (බ්‍රේන් වොෂ්) නොකළා නම් ඔවුන් තුළ මේ යහ ඇවතුම් පැවතුම් අනිවාර්‍යයෙන් තියෙනවා. අවුරුදු ගණනාවක් තිස්සේම යුද්ධයෙන් කෙරුණු අනවරත බැට දීම්, විඳින්න සැලැස්වූ දුක් කම්කටොලු, සංතාප, පරිතාප, ශෝක පරිදෙවයන් සියල්ලට බැරි වුණ ඒ වගෙ යහපත් ගුණාංග අකා මකා දමන්න. අප්‍රිකාවේ සුඩානය ඊට වඩා ගොඩක් වෙනස්. ඉඳුරාම වෙනස්. ඒකයි මගෙ හිත යලි යලිත් ඇෆ්ගනිස්තානයට ඉගිලෙන රහස.
        මම රැකියාව කළේ ඇෆ්ගනිස්තානයෙ උතුරු පළාතේ මසාර් ෂෙරිෆ් කියන නගරයේ. මැතිවරණයට අදාල පුහුණු සහ මහජන සම්ප්‍රාප්ත (පබ්ලික් අවුට් රීච්)උපදේශක වශයෙන්. මට බලන්න ප්‍රාදේශීය සභා 6 ක් තිබුණා, කාර්යාලය තිබුණු පළත් අගනුවරත් එක්කම. අපි කාබුල වලට වාහනයෙන් එනවා නම් පැය 9කට කිට්ටු කාලයක් ගත වෙනව. ගුවනින් යනව නම් පැය 2 කකට කිට්ටු කාලයක් යනවා. ඇෆ්ගනිස්තානය ඒ තරමටම විශාලයි.
     කාන්තාවන්ට සුවිශේෂීව නිර්මාණ්ය කළ පුහුණු වැඩ සටහන් තිබුණා. ඒ වගෙම මුල්ලා වරුන්ටත් විශේෂ වැඩසටහන් නිර්මාණය කළේ සිකුටාදාට නොවරදවාම මස්ජිදයට එන බැතිමතුන්ට ඔවුන් හරහා මැතිවරණය, ප්‍රජාතන්ත්‍ර වාදී රජයක වටිනාකම සහ තමන්ගෙ පාලකයා තමන් විසින්ම චන්දයෙන් තෝරා පත් කර ගැනීම බඳු පුර වැසි අයිතිය වැනි දේවල් ජනතාව වෙත ඉදිරිපත් කරන්න පහසු නිසා. මුද්‍රිත සහ විද්‍යුත් මාධ්‍යයන් හරහා මැතිවරණ ප්‍රචාරක කටයුතු කෙරුණත් ඈත එපිට දුෂ්කර ගම්මානවෙල වැසියන් වෙනුවෙන් රැස්වීම්, දෙශන, සම්මන්ත්‍රන සහ වීදි නාට්‍ය වැනි ක්‍රම වේදයන් අපි භාවිතා කළා.
       ඔන්න මට අතුරු කතාවක් මතක් වුණ. මම පදිංචි වෙලා ඉන්න නිවාස සංකීර්ණයෙ මගෙ අසල් වැසි හොඳම මිතුරියන් දෙන්න මගෙ මේ මිෂන් රැකියාවන් ගැන හරිම කුතුහලයෙන් ඉන්නෙ. මොකද මම එනවා...හිටපු ගමන් යනවා. සමහර වෙලාවට මාස දෙක තුනක් වත් ඉන්නෙ නැහැ, ආයෙම වෙන රටකට යනවා. මිතුරියන් දෙන්නත් කාර්ය බහුලයි. මමත් කාර්ය බහුඅලයි. ලංකාවෙ ඉන්න ටික කාලෙදිත රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන සහ වෙනත් ආයතන වල දේශන වල යෙහෙන නිසා. මිතුරියන් දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක් කොළඹ බාලිකාවක නියෝජ්‍ය විදුහල්පතිනියක්. අනෙක් තැනැත්තිය කොළඹ මහ රෝහලේ විශේෂඥ වෛද්‍ය වරියක්. වෙලාවකට අපි හවසට පිහිනුම් තටාකයෙ පොඩ්ඩක් සැහැල්ලුවෙන් අලස සුවය විඳින කොට මෙම කතා බහ ආරම්භ කළත් දිගට ගෙනි යන්න වෙන්නෙ නැහැ.
     ඒ අයටත් එක්කයි, මේ ලියන්නෙ. මේ කටයුතු සඳහා අපි දේශීය නිලධාරීන් පුහුණු කරල ඔවුන්ව පුහුණු කටයුතු සඳහා ගම් නියම් ගම් දක්වාම යවනවා. කිසිම කෙනෙක් මග නොහැරෙන විදිහට තමා, සැලසුම් කරන්නෙත්, එම සැලසුම් ක්‍රියාත්මක කරන්නෙත්. මුලින්ම හැම රටක දීම මූලස්තාන කාර්යාලයෙන් අපිව මුලින්ම ඒ රටේ සංස්කෘතික තත්වයන් ද ඇතුළුව රාජකාරි මට්ටමේ පුහුණු කිරීම් අපට ලබා දෙනවා. පියවරෙන් පියවර එම පුහුණුව තණ මුල් මට්ටම දක්වා පිළිවෙලින් කෙරෙනවා. ඒවා හරියට කෙරෙනවාද කියල බලන්නත් අපි අනිවාර්යයෙන්ම යා යුතුයි.
ඇෆ්ගනිස්තානයේ දෙවැනි ජනධ්පතිවරණයේඩි ලබපු අත් දැකීම් මුල් අත් දැකීම් වලට වඩා වෙනස්. ආරක්ෂක හේතූන් මත බොහෝ ප්‍රදේශ වලට යන්න පිට පුළුවන් කමක් තිබුනෙ නැහැ. අවසර ඉල්ලා ආරක්ෂක අංශයට ඊ - මේල් යවල ඔවුන්ගෙන් අනුමැතිය ලැබුණට පස්සෙ තමයි අපට එම ගමන යා හැකි වෙන්නෙ.
     චන්ද පොළ සේවය කරන නිලධාරීන් පුහුණු කිරීම්, ජනතාව දැනුවත් කිරීම් විවිධාකාරයෙන් කෙරුනා. ඔය කෙරෙන අතරෙ එක් දිනක් මම කාර්යාලයෙ පහුවෙනිදට කෙරෙන මහජන සම්ප්‍රාප්ත වැඩසටහනක සංවිධාන කටයුතු අඪීක්ෂණය කර මින් හිටියෙ. එ වනවිට ඇරියුම් පත් යවා අව්සන්ව තිබුණු අතර දුර කතන ඇමතුම් ඔස්සේ පැමිණීම් තහවුරු කර ගනිමින් හිටියා, මගෙ භාෂා පරිවතිකාව.
     ඒ සඳහා මට සහභාගිවන්නට ඉදිරිපත් කළ ආරක්ෂක අවසර පත්‍රය බලන්න වෙනත් කාමරයක වූ ඈරක්ෂක කාර්යාලයට ගියේ සුපුරුදු ආකාරයෙන් ආචාර කරමින්. ඒත් හැමොගෙම මුහුණු වල බලාපොරොත්තු කඩවුණු රේඛා සටහන් වෙල. ඇස් වල ශෝකී කතාවක් සටහන් වෙලා. හැමෝම මගෙන් යමක් වසන් කරන්න හදනව වගෙ.
" මොකද සේරම ගල් ගහිල? මොකද හැමෝම එහෙ මෙහෙ දුවන්නෙ? ඇයි මට නොකියන්නෙ?"
ආරක්ෂක ප්‍රධනියා වන රුසියාවේ අන්ද්‍රේ ගෙන් විමසුවා. (අපි, ඒ කියන්නෙ එහෙ හිටි අනෙක් ලංකාවෙ නිලධාරියයි මමයි එයාට විහිලුවට කිව්වෙ අන්දරේ කියලා)
" ඔබේ කාර්ය මණ්ඩලයේ කෙනෙකුට වෙඩි තියලා, ප්‍රජා අඪ්යාපන කටයුතු වලට ගිහින් ආපහු එන කොට"
" එතකොට පොලිසිය මොකද කළේ? ඔවුන්ට ආරක්ෂාව දුන්නෙ නැද්ද?"
" පොලිසියෙ අය සටන් කරා. අපේ පොලිසියෙ අයට තිබුණු ආයුධ වලට වඩා ඔවුන්ගෙ ආයුධ බලවත්...එ වුනාට ඔවුන්වත් මරලා..."
" ඔහු සමග ගිය ප්‍රජා අධ්‍යාපන නිලධාරිනියන්ට මොකද වුණෙ?"
" සන්සුන් වෙන්න්න, මිස්. ඒ දෙන්නව ගෙවල් වලට ගිහින් ඇරලලා එද්දි තමයි මෙයාට වෙඩි තියලා තියෙන්නෙ. කට්ටිය උතුරටත් ඇවිත්. අපි පුලුවන් තරම් පරෙස්සමින් වැඩ කරන්න ඕනි. මේ සිද්ධිය වුනෙ උතුරෙත්, දකුනෙත් දේශ සීමා ආසන්නයේම තියෙන ගමක"
" ම්ම්ම්ම්..මිස්, හෙට අර තියෙන සම්මන්ත්‍රනයට මිස්ට යන්න බැහැ. අවසර දෙන්න බැහැ. එහෙ කට්ටියටටත්, දේශීය නිලධාරීන්ටත් ඒ සඳහා යන්න පුළුවන්. මම ඊ මඉල් එකක් එවන්නම්, ඒ ගැන."
     ඔහුගෙ හඬ ස්ථිරයි. තීරනාත්මකයි. අත් දැකීම් රාශියක් සහිත, පරිණත රුසියානු හමුදා ප්‍රධානියෙක්.
   මම 'ස්තුතියි' කියා ගෙන ආරක්ෂක කාර්යාලයෙන් මගෙ කාර්යාල කුටියට පාවෙනවා. සැහල්ලුවෙන් නෙවෙයි...උහුලගන්න බැරි යකඩ ගුලියක් හිතේ පටවගෙන. උරහිසෙත්, ඔලුවෙත්...මුලු සිරුර පුරහම ඒ බර වැතිරිලා. කලින් සතියෙ මා ඔවුන් පුහුණු කළ ආකාරය මට සිහිපත් වුණා.
         මරා දැමූ කදීර් ඛාන් වෛද්‍ය වරයෙක්. හරිම දක්ෂ, නිර්මාණාත්මක හැකියාවන් ගෙන් පොහොසත් කෙනෙක්. ජනතාව වෙනුවෙන්, සිය රට වෙනුවෙන් මුදල් නොතකා සේවය කරන්නට කැප වුණු කෙනෙක්. ඔහුගෙ ස්වාධීනකම, නිර්භීතකම ඝාතනයට ලක් කළ ආකාරය, මහ ම්ලෙච්ඡ ක්‍රියාවක් විදිහට මට දැනුණා. වෛද්‍ය වරයෙකු වුණත් ඔහුට රජයේ රැකියාවක් ලැබුණෙ නැති නිසාම තාවකාලිකව හෝ විරැකියවට පිළියමක් ලෙස ඔහු මේ රැකියාව තෝර ගත්තෙ රටේ අනාගතය පිළිබඳ තීරනාත්මක වෙනසකට තමාටත් දායක වීමෙ අවස්ථවක් ලබා ගන්න අවශ්‍ය නිසා බව ඔහු මට කිව්වෙ, වර්තමාන පරපුරෙහි අනගතය පිළිබඳව අපෙක්ෂා පුරවාගත් දිලිසෙන දෑසින්.
   ඒ දෑස් වල් ලියවුණු කතාව සැබෑ වනව දකින්නට තරම් වාසනාවක් ඔහුට නැතුව ගියා. පපු කුහරය පසාරු කර ගෙන වෙඩි පහර එක දිගට වදිද්දි ...දෙයියනේ...!
   කාර්යාලයෙ අය ඔහුගෙ මළ ගෙදර යන්න සූදානම් වෙනවා. අපට යන්න අවසර නැහැ, අවසන් ගෞරවය දක්වන්නවත්. අපිව ඉතා පහසුවෙන් ගොදුරු කර ගත හැකි නිසා. මුදල් පරිත්‍යාගයක්, ශෝක පණිවිඩයක් ඔහුගෙ පවුලට යැවීමට විතරයි, අපට අවසර ලැබුණෙ. නිදහස් සාමකාමී පළතක් හැටියට නම් කරල තිබුණු උතුරෙත් ඝාතනයක් වාර්තා වුණ, ඔය ආකරයෙන්. ආරක්ෂක කටයුත් වහ වහා තර කෙරුණා. අපේ ගමන් බිමන් සීමා කෙරුණා. දැඩි ආරක්ෂක ර්‍අකවල් මැද නගරයේ කෙරුණු සම්මන්ත්‍රණ සහ දැනුවත් කිරීම් වලට පමණක් සහභාගී වීමට අවසර ලැබුණා.
     සතියක් ගත්වෙද්දී තත්ත්වය සන්සුන් වෙද්දි සියල්ල යලිත් සාමාන්‍ය තත්තවයට පැමිණෙමින් තිබුණා. ආරක්ෂක නීති ලිහිල් වෙද්දි අපි රාජකාරි සඳහා යලිත් නිදහසෙ එහෙ මෙහෙ යන්න පටන් ගත්තා.

      මැතිවරණ උණුසුම හැමතැනෙකම. අපේ ලොක්ක ඔහුට යන්න නියමිත සේරම රැස්වීම්, සම්මන්ත්‍රන වලට ඔහුව නියෝජනය කරන්න යවන්නෙ මාව. ඒ සඳහා හේතු කිහිපයක් තිබුණත් ඒවා මෙහි සඳහන් කළ යුතු නැහැ කියල මට හිතෙනවා....ආචාර ධර්ම ගරු කරන්නියක වශයෙන්. මම ඒ අවස්ථාවන් ඉත සතුටි භාර ගත්තෙ ජනතාව සමග ගැවසීමේ අවස්ථාව මට ලැබෙන නිසාත්, මගේ සේවා අභිමතාර්ථ ඒ ඔස්සේ සපුරා ගැනීමට අවස්ථා ඉන් මට ලැබෙන නිසාත්. අනික ගන්න වැටුපට සරිලන්න වැඩ කළ යුතුයි කියල මට මගෙ හර්ද සාක්ෂිය හැම විටම බල කරන නිසාවෙන්.
   බොහොම අවස්ථාවල අපට දී තිබෙන සීමාවන් නොඉක්මවා පිරිසගෙ ඉල්ලීම් මත බොහෝ විට කතාවන්ද පවත්වනවා, වැඩිපුර ජනතා ඒ වගෙම කාන්තා සහභාගීත්වය ලබා ගන්න අරමුණින්. ඔවුන්ගෙ භාෂාවෙන්, ඒ වගෙම ආගමානුකූලවත් දේශන පටන් ගන්න මා පුරුදුවෙලා හිටියා. (භාෂාවල් ඉගෙන ගන්න එක මගෙ එක් විනෝදාංශයක්.) එහෙ කාන්තාවන්ට වේදිකාවක නැගල නොබියව කතා කරන්නත්, හැකියාවන් තිබෙන් අයට කවි යොදාගෙන අවස්ථානුකූලව පරිහරණය කරන්නත් උන්නන්දු කළා. එහෙම උන්නන්දු කිරීම් වලින් ඔවුන්ගෙ සහජ හැකියාවන් මතුකර ගන්න හැකි වූ විට මට දැනුණෙ අප්‍රමාණ සතුටක්. මා යමක් කළා කියල ලොකු තෘප්තියක් දැනෙනෙව.
   ඒ තෘප්තිය හිතේ මල් කිනිති ගවසද්දි කාලය ඉගිල යනව දැනුණෙ නැහැ.
   මැතිවරණය පැවැත්වෙන්න සියලු කටයුතු සූදානම් වෙනවා. චන්ද පොළවල් වලට සංවේදී චන්ද පත්‍රිකා මෙන්ම අසංවේදී භාණ්ඩ ඇතුළු සියලු බඩු භාණ්ඩ යවන එකත් අපෙ අධීක්ෂණය යටතෙ සිදු වෙන්නෙ. මේ සියලු කටයුතුත් සිද්ධ වුණැයි කියමුකො.
   එක දවසක් උදේ අපට නියෝගයක් ආවා, මැතිවරණ දිනයෙඩිත්, ඊට පෙර සහ පසු දිනයන්ගෙ දීත් අප සියළු දෙනාම, ඒ කියන්නෙ ජාත්‍යන්තර නිල ධරීන් සියලු දෙනාම දැඩි ආරක්ෂක රැකවල් මැද පදිංචි ස්ථානයේම සිටිය යුතු බවටත්, දේශීය නිලධාරීන් අධීක්ෂණය කිරීම ජංගම දුර කතන මගින් කළ යුතු බවටත්. හදිසි අවශ්‍යතාවන් සඳහා පාවිච්චි කරන්නට වෙඩි නොවදින රථ අප ඉන්න නිවාස වලම තබා ගත යුතු බවටත්. හැම වෙලාවෙම රියදුරන් දෙදෙනෙකු සේවය සඳහා එම නිවාසයේම සිටිය යුතු බවටත්. අපි හිටියෙ ජාත්‍යන්තර ගෙස්ට් හවුසියෙක, අප කාර්යාලයෙ 12ක් පමණ එහි හිටියා. මේ පුවත් ලැබුණම අපි සේරම කෑම කාමරයට ඇවිත් සාකච්ඡා කළේ ඒ අපේ සාමාන්‍ය සිරිත නිසා.
    අපට වෙන විකල්පයන් හොයන්න බැහැ. තත්වයේ බැරැරුම් කම තේරුම් ගන්න උත්සාහ කරනවා මිසක. ජංගම දුර කතන මගින් හැම ප්‍රාදේශීය චන්ද මධ‍යස්ථානෙකෙට්මත්, චන්ද පොළවල් භාර නිලධාරීන්ටත් කතා කරලා කටයුතු සූදානම් බව දැන ගත්ත.
                  මැතිවරණය දවසටත් ඉර පෑව්වා. අපි අපේ කාමරයේ තිබෙන රූපවාහිණියෙන් සහ අන්තර් ජාලයෙන් ප්‍රවුර්ති නරඹමින් ඉන්නෙ. උදේ කෑම කන්න කෑම කාමරයට ගිය වෙලාවෙ කන්නත් නැහැ. විදේශ පුවත් සේවා ආයතනයකින් පැමිණිල හිටි මාධ්‍ය වේදීන් තුන් හතර දෙනෙක් පළාතේ තරුණයන් කිහිප දෙනෙක්වම ගෙන්නල කෑම කාමරයෙ ලොකු සාකච්චාවක්. අපේ වියදමෙන් ඒ කට්ටියට පාතරාසයත් පිළි ගන්වලා. අපිට වෙන්නෙ එහෙමම නෙ. බිස්කට් කිහිපයක් කාල.ආයෙමත් කාමරයට ඇවිත් ඇලට් එකේ ඉන්නවා. සමාවෙන්න, ඒ වචනය පාවිච්චි කළාට. සෝදිසියෙන් හිටියා. විනාඩි 10ක් ගියෙ නැහැ.....අර එක් මාධ්‍ය වේදියෙක් මෙන්නෙ රූපවාහිනී තිරය මත සජීවී විකාශනයක් ඉදිරිපත් කරනවා. එක චන්ද පොළකට වත් යන්න කාලයක් නැහැ. මම දිව්වා, කෑම කාමරයට. එතන කවුරුත්ම නැහැ. පොඩ්ඩක් සාමාන්‍ය දැනුම පාවිච්චි කරල උඩු මහලෙ සඳළු තයට දිව්ව. මන්න අපෙ මාධ්‍ය වේදියා හෝ ගාලා, සජීවි විස්තර කථනයක යෙදෙනවා. ඇහෙන් දුටුව වගෙ කියවනවා. උහුට මාව පෙනෙන විඩිහට ටිකක් බල්ල ඉන්දලා පොඩ්ඩක් විරිත්තලා මම පහළට ඇවිත් මගෙ කාමරයෙ ඉන්දලා විස්තර කතනයන්ට සවන් දුන්නා. නගරයේ චන්ද පොළ වල් වලට දේශීය තරුනයන්ව යවල ඔවුන්ට ජන්ගම ර කතනයන් සමග ඩොල්ලර් නෝට්ටුත් දීල තමඉ මෙම විස්තර මොවුන් ලබා ගන්නෙ. මාධ්‍යය කණ්ඩායමම නවාතැනේ.
   දවල් කෑමට මම කාම කාමරයට යන කොට ඔවුන් තිදෙන අසුන් අර ගෙන හිටියා. හායි...කියා ගෙන මමත් වාඩි වුණා.
" මොන තරම් ලස්සන සජීවි වැඩසටහනක් ද ඔබල ඉදිරිපත් කළේ? මුළු ලෝකෙම මිනිස්සු හිතා ඉන්නෙ ඔය ගොල්ලො වීරයො වගෙ ක්ෂේත්‍රයට ගිහිල්ලම වාර්තා කරනව කියලා. අපි විතරයි දන්නෙ කරන ප්‍රෝඩාව. අනේ..අනේ..! මෙහෙමත් මාධ්‍ය වේදියො?"

        මගෙ කීමට තරුන වැඩසටහන් ඉදිරිපත් කරන්නා මද සිනහවක් පාලා මෙහෙම කිව්ව.

" අනුන්ගෙ චන්දෙකට අපි ජීවිතය අනතුරක දමල චන්ද පොළවලට යන එකේ තෙරුමක් නැහැ, සහෝදරී. ඔය ගොල්ලනුත් මේ දවස් වල නිවාස අඩස්සියෙ වගෙ නෙ ඉන්නෙ. ඒ නිසා අපිත් හිතුව අපෙ ජීවිත බේරගෙන වැඩ කරන්න ඔනි යහපත් ක්‍රම වේදයක්."

හැබැයි තලත්තෑනි නිෂ්පාදක මහත්මයාට නම් මගෙ කතාව ඇල්ලුවෙ නැහැ. ඔහු මට මහා නොරුස්නා මුහුණක් පෙන්වලා අහක බලා ගත්තා. ඔහු එහෙන් යනකල්ම මගෙ මූණ බැලුවෙත් නැහැ, කතා කළෙත් නැහැ. මට පාඩුවක් වුණෙත් නැහැ...මට මොකෝ?

ඇත්ත කියන්නත්, බිම ඉඳගන්නත් මම මොකටද බය වෙන්නෙ?

මිලිටරි පුහුණුව

2011-02-06T19:06:00.000-08:00

                                කලකට පස්සෙ වෙලකට බැස්සා වගෙයි මට හිතෙන්නෙ බ්ලොග් අඩවියට ගොඩ වුණහම. මාස ගණනාවක් සිංහල අකුරු අහේනියකින් පෙළුණා. මට දැනුණෙ විටමින් ඌණතාවයකට ගොදුරු වෙල හිටියා වගෙ. දකුණු සුඩානයෙ මන්ද පෝෂණයෙන් පෙළෙන උදවිය වගෙ ලියන කාර්යයෙන් මන්ද පෝෂණය හැදිල මටත්. ඒ තරමට පස්සට ගිහින් වගෙ මගෙ ලියන හැකියාව. ලියන්නෙත් නැතුව, බ්ලොග් කියවන්නෙත් නැතුව හාමත් වෙලා හොඳටෝම. ඉඳහිට වතුර පොදක් ලැබුණෙ ටැග් කර එවන කවි වලින්.
උතුරු සුඩානයෙ සති දෙකක් ගත කරන කොට වෙන මිෂනයන්ගෙ වගෙම පුරුදු පුහුණු සාමාන්‍ය බවක් දැනුණා මිසක වෙනසක් දැනුණෙ නැහැ. කිසි දෙයකින් අඩුවක් තිබුනෙ නැහැ, වියදම නම් වෙන රට වලට වඩා අධික වුණත්.
    මගෙ කල්‍යාණ මිතුරියක් වන දර්ශනා එහෙට ගිහින් වසර පහක් පිරෙන කොට තම මට එහෙට යන්න අවස්ථාව ලැබුණෙ. සුඩානයෙ අගනුවර කාර්ටුම් නුවර ඇය සිටි නිසා නවාතැන් ප්‍රශ්නයක් මට මතු වුණෙ නැහැ.ඇය නොහිටියානම් මට වෙන්නෙ අපේ කණ්ඩායමේ අනෙක් කාන්තා පක්ෂය එක්ක නේවාසිකාගාරයෙ නතර වෙන්නයි. කොහොමින් හරි අපි දෙන්නා කාලෙකට පස්සෙ මුණ ගැහුණ නිසා දෙන්නත් එක්ක එක එක කෑම ජාති අලුත් ආකාරයට හදමින්, චිත්‍රපටි බලමින්, අතීත කතා එනම් පුරාණෝක්ති ඔස්සේ සැරිසරමින් කාලය ගත කරද්දී ඒ දවස් දහය පියඹා ගියෙ හරිම වේගයකින්.
   ඊට පස්සෙ අපිට යන්න තිබුනෙ දකුණු සුඩානයේ අගනුවර වන ජුබා වලට. එහෙ තව දවස් දහයක පුහුණුවක්....ආයතනයේ ගුවන් යානයෙන් ජුබා වලට ගොඩ බැස්සම මට දැනුණෙ දෙව්ලොවින් නිරයට ආව වගෙ. උතුරෙ අසිරියත්, දකුණෙ නොදියුණු කමත් අදගන්න බැරි තරම්. එකම රටක මේ තරම් වෙනසක්?
   දකුණෙ සමහර ප්‍රදේශ වල තවමත් එඬේර යුගය කිව්වොත් නිවැරදියි. ඒ කතා පස්සෙ කියන්නම්කො. මුලින්ම මට කියන්න හිතුණෙ ජුබා වල ආරක්ෂක මිලිටරි පුහුණු වීම් වලදි ලබපු අත්දැකීමක්, මම විතරක් නෙවෙයි....මගෙත් එක්ක වෙන රටවලින් පැමිණි අය සමගයි, මේ අපූරු අත්දැකීම ලබා ගන්න හැකි වුණෙ.
මේ රටේ ජමතාවට ජනමතවිචාරනය පිළිබඳව ප්‍රජා අධ්‍යාපනය ලබා දීම වගෙම මැතිවරණ කටයුතු සඳහා චන්ද පොලවල් වල වැඩ කරන දේශීය නිලධාරීන් පුහුණු කිරීමේ කාර්ය තමයි, අපට පැවරී තිබුණෙ.

            අපේ කණ්ඩායමේ දහ අට දෙනෙක් හිටිය, ලෝකෙ විවිධ රට වලින්. වැඩියෙන්ම හිටියෙ උගන්ඩාවෙ අය. අසල් වැසි රට නිසාත් ඔවුන්ට බාශාව කත කරන්න පිළිවන් වීමත් එයට හේතු සාධක වෙන්න ඇති කියල මට හිතුණා.

                  විවිධාකාර පුහුණුවීම් අතරෙදි අපට වෙඩි නොවදින කබායක් සහ හෙල්මට් එකකුත් දුන්න; වාහනයේ යන අතර විශේෂයෙන් ඇඟ ලාගෙන යා යුතුමයි කියල. ඒ නිල් පාට වෙඩි නොවදින කබාය විතරක් කිලෝ 22 ක් බරයි.

          අර මිලිට පුහුණුවට එන දවසෙ ඒ කබාය ඇඳගෙන හිස් වැස්ම දාගෙන පැමිණිය යුතු බවත් කිව්ව. උදේ තිබුණෙ න්‍යායික පංති. හවස තමයි, ප්‍රායෝගික පුහුණුව .
     ප්‍රායෝගික පුහුණුවෙදි අර කිලෝ විස්සෙ වෙඩි නොවඩින කබාය ඇඳගෙන ඉන්නෙ කොහොමද කියලා මම කලින් දවසෙ රෑ බොහෝ වෙලාවක් කල්පනා කළා. මම 'සම්‍යක් ප්‍රයෝග' පාවිච්චි කරන්න ගජ හපනෙක්. ඉතින් මෙ උගුලෙන් ගැලවෙන 'සම්‍යක් ප්‍රයෝගය' ඔන්න මගෙ ඔලුවට ආව. ඔය කබාය ඇතුලෙ පපුව, බඩවැල් සහ පිට ආවරණය වෙන විදිහට අඟල් තුන් කලක් විතර ඝණකමින් යුතු වර්ග අඩියක විතර කිලො විස්සක් බර පිඟන් ගඩොල් දෙකක් වගෙ කෑලි දෙකක් තියෙනව. මම කාටත් නොපෙනෙන්න ඒ ගල් තහඩු දෙක ඉවත් කළා. පුහුණුවක් නිසා ඇත්තටම වෙඩි තැබීම් සිද්ධ වෙන්නෙ නැහැ නෙ. ඒක මම කළෙ පන්ති කාමරය ඇතුලෙදිමයි. කෑම විවේකයට අනෙක් අය එළියට යන කල් ඉඳලයි එහෙම කළෙ. ඔන්න හැමෝම සූදානම් වෙනව කෑමෙන් පස්සෙ ඇවිත්. බංගලා දේශයෙ ඉහළ තනතුරක සිටින හමුදා නිලධාරියෙකුත් කෙන්යාවෙ ඉහළ හමුදා නිලධාරිනියකුත් තමයි ප්‍රධාන පුහුණු කරුවන්. කාර්ටුම් නුවරදි සමහර අයට මේ පුහුණුව ලැබුණාත් කාල වේලාව මඳ කම නිසා අපිට එහෙදි එම පුහුණුව ලැබුණෙ නැහ. ඒත් මම දැක්ක එම පුහුණුවට ගිය අය මොනතරම් දුෂ්කරතාවයන්ට මුහුණ දුන්නද කියන එක. " දිස් ඉස් රියලි ටෆ්" කියලයි ඔවුන් කිව්වෙ. මේ පුහුණුවෙන් මිදෙන්න මොනතරම් උප්පර වැට්ටි දැම්මත් හරි ගියෙ නැහැ.
   ඇෆ්ගනිස්තානයෙ වැඩ කරන කාලෙ නැවතිල හිටිය ගෙස්ට් හවුස් එකෙ තරප්පු පේලියෙන් වැටිල වම් අත කැඩිල වෙච්ච ඇබැද්දිය නිසා මේ පුහුණුවෙන් තවත් අලකල්ංචියක පැටලේවිද කියලත් හිතුණා. කැඩිච්ච අත ගැන කල් ඇතුව පුහුණු කරුවන්ට කියල තියන එක හොඳයි කියල මම දහවල් ආහාරයෙන් පස්සෙ පංතිය පටන් ගන්න පෙර ඒ බව දැනුම් දුන්නා. මේ දෙන්නට සහය වෙන්න තවත් පුහුණුකරුවෙක් ආවා. ඔහු උගන්ඩාවෙ ත්‍රස්තවාදී කණ්ඩායමේ නයකයෙක්ව හිටි කෙනෙක්. මගෙ අම්මේ..එයව දැක්කම ඇඟේ ලේ වතුර වෙන තරමට මරුමූස් පාටයි. කට කැපිල, ඇද වෙලා, එක කම්මුලකින් කෑල්ලක් ඇත්තෙම නැහැ. නළලෙත් ලොකු කැපුම පහරක් වගෙ. බෝම්බයකට අහුවෙච්ච කතාවක් තමයි ඔහු කිව්වෙ.
    ඔහු තමයි අපේ ප්‍රායෝගික පුහුණුව විස්තර කළේ. අපේ සංවිධානයෙන් බෙහෙත් ද්‍රව්‍ය අරගෙන ගම් දෙකක් එහායින් තියෙන වසංගතයක් පැතිරී යන ගමකට යාමයි, අපේ ඉලක්කය. ගම් දෙක පහු කරද්දී එ ගම්වල ඉන්න ගෝත්‍රික ජන කොටස් අපේ වාහන දෙක නවත්වල අපිට අවහිර, කරදර කළ හැකි බවත්, ඉන් මිදී අරමුණ සපල කරගන්නේ කෙසේද කියලත්, ජීවිතය රැකගන්නෙ කොහොමද කියන එකත් තමයි අපි ඔප්පු කර පෙන්විය යුත්තෙ.
        පිරිමි තුන් දෙනෙක් සහ කාන්තවක් එක වාහනෙකට වැටෙන පරිදි කණ්ඩායම් දෙක බෙදුවයි කියමුකො. කලින් කණ්ඩායම පිටත් වුණා.
පැය අපේ වාරය. මගෙ නම් ඇත්තටම හර්ද ස්ඵන්දනය වැ වුණා. ඔය අතරෙ මට හීන් සතුටකුත් දනුණා, ලංකාවෙ මම විතරයි, අර කිලො විස්සෙ බර නැතුව කබාය විතරක් ඇඳගෙන සැහල්ලුවෙන් හිටියෙ. ගුරුන්ටත් හොය ගන්න බැරි වුණා. කට්ටිය යන්න ඉස්සර කබා, තොප්පි දමා ගෙන පින්තූර එහෙමත් ගත්ත, මමත් ඇතුළුව. මොකද ප්‍රායෝගික වැඩසටහනට කමරා අර ගෙන යන්න අවසර නැති නිසා.
ඔන්න අපේ වාරය. ප්‍රථමාධාර පෙට්ටි, වතුර, කෑම ආදී මෙකී නොකී සියලු දේවල් පරීක්ෂා කරල මූලස්ථානයට දැනුම් දීම කෙරුණා. ඩිග්...ඩිග්...ඩිග්..මගෙ පපුව. අනෙක් අයටත් එහෙමඩ කිඅයල පපුවට කණ තියල බලන්නයැ? මුහුණු වලින් එක්සයිට්මන්ට් එක පෙනුණා.මම ඉන්න රථයෙ ඇමෙරිකාවෙ කෙනෙකුයි, උගන්ඩාවෙ කෙනෙකුයි, රුමේනියාවෙ කෙනෙකුයි, මමයි. මම ඉකමනට පිටි පස්සට පැන ගත්තෙ, පිටිපස්සෙ දොරක් නැති නිස එක පාරටම එලියට ඇදලා ගන්න බැහැ නේද කියල හිතුන නිසා. අපි එකිනෙක මුහුනෙන් මුහුණ බලමින් ගමන පිටත් වුණ. අපට පාවිච්චි කරන්න කිව්වෙ වී.එච්.එෆ්. රේඩියෝවෙ 4 වැනි චැනලය. අපිට කලින් ගිය කණ්ඩායමට පාවිච්චි කරන්න කිව්වෙ 5 වැනි චැනලය. මම මගෙ අතේ තිබුණු රේඩියොවෙ චැනලය 5ට මාරු කළේ අපිට කලින් ගිය කට්ටියරට මොකද්ද වෙන්නෙ කියල දැනගන්න. "ඇම්බුෂ්", "කිඩ්නැපිං" යන වචන ඇහෙද්දි මම අනෙක් අයට කිව්ව, " මේ වගෙ දේවලට සූදානම් වෙමු" කියලා. පුහුණු කරුවන් දෙන්න අපට කිව්ව, එතැනදි ඔවුන් සතුරු කණ්ඩායම් විදිහටයි රඟ පාන්නෙ කියලා. අහිතක් හිතන්නත් එප කියලා.
     ඔන්න අපි ගමනෙ පැය කාලක් විතර යන කොට දුරින් පෙනෙනව, මීටර් 3ක් විතර දිග රිටි තියාගෙන පස් හය දෙනෙක් පාර හරස් කර ගෙන ඉන්නවා. ඔවුන් සේරම මහම මහ මරු මූස් පටටමයි පෙනුණෙ. අපි මූලස්ථනයට දන්ය්ම දුන්නා. ග්‍රවුන්ඩ් සිටුවෂන් එකට අනුව වැඩ කරන්න කියල උපදෙස් ලැබුණා. ඔවුන් කෑගහනවා. ඉංග්‍රීසියෙනුයි, ගොත්‍රික හාෂා වලිනුයි.
රිය පැදවූ අපෙ මිතුරන් දෙන්නා අත් ඔසවගෙන පැත්තකට අර ගෙන ගියා. ඊට පස්සෙ අපි.
" බහිනව කාරෙකෙන් එලියට"
අපි අත් උස්සගෙන බැස්සා. "යමල්ලා පේලියට" මුංගෙ මූණු වල හිනා කලඳක් නැහැ. අපේ අනික් කණ්ඩායමෙ උගන්ඩාවෙ නගිට හිනාව පිපිරෙන්න යන්වා. එතකොටම අර සතුරු කණ්ඩායමේ කාන්තව ඇගේ ඇඟට කඩා පැන්නා. " මොකද විරිත්තන්නෙ. සෙල්ලමක් කියල හිතුවද? උඹලට අද යන්න දෙන්නෙ නැහැ. මල කඳන් ටික තමයි වාහනේ දමල යවන්නෙ, මහ ඇත්තො ලඟට"
අත් උස්සගෙන ඉන්න අපිව එහාට මෙහාට අවිද්දවල පස්සෙ වැලි ගොඩේ දණ ගස්සුවා. වෙනදට අඳින කුර්තා කමීසය වෙනුවට ටී ෂර්ට් එකක් සහ ගොරෝසු ඩෙනිමක් ඇඳල සූදානමෙන් ගිය එක හොඳට හිටියා. උෂ්නත්වය සෙල්සියෂ් 44 විතර. අර ගිනියම් අව්වෙ අත් උස්සගෙන දන ගහගෙන තව කොච්චර වෙල ඉන්නද? මගෙ කැඩිච්ච ව්ම් අත පුපුරු ගහමින් වේදනාව උහුලන්න බැරි තරමට වැඩි වෙනවා. ඇස් අග්ගිහට එක් වෙච්ච කඳුළු තවත් එහෙම ඉන්න බැරුව කම්මුල් වලට පනිනවා. කටහා කරන්න කියල දාපු කෙනා නෙගොෂියේට් කරන්නැතුව ගල් ගිලල වගෙ බලා ඉන්නව. ඔනි බතලවත්තකින් යන්න කියල මම කතා කළා, අර බවලතාට.

" ඔයත් අම්ම කෙනෙක්, මමත් අම්ම කෙනෙක්. ඇයි අපිට වද දෙන්නෙ? අපි අර වසංගතය පැතිරී යන ගමට බෙහෙත් අර ගෙන යන ගමන්. අපිට කරුණාකරල යන්න දෙන්න."

ඇය මගෙ ඇස්වල කඳුළු දැක්කෙ එත කොට. ඇයට මම මගෙ අත් පෙන්නල ඉඟි කළා, එය කැක්කුම බවත් සැනෙකින්.
"උඹ නැගිටපන් ගෑණියෙ, අත් දෙක පහලට" ඇය මට අණ කළා.

" අනික් අය හෙල්ලෙන්නෙ නැහැ. හිටපල්ල ඔහොමම. හෙල්ලුනොත් උඹලගෙ නායකයව මරනව, දෙකක් නහැ."

මට දැනුණ සැහල්ලුව වචනවලින් කියන්න බැරි තරම්. මම ඇයට ස්තූතිය පළ කළා, බයාදු ආකාරයට.අයෙත් මම කරුණු පැහැදිලි කරන්න පටන් ගත්ත. අනික් කණ්ඩායමේ හිටි ඉන්දියන් සහෝදරයා කියනවා කතා කරන්න එපා කියලා. ඒ තරමට ඔහු බය වෙලා. මම දිගටම කතා කලා.

" ඔය ගොල්ලන්ගෙ ගමට කෑම සහ ආධාර අර ගෙන ලොකු වාහන දෙකක් මග එනව අපි දැක්කා. ඒ වාහන ඉක්මනටම ඒවි. අපිට කරුණාකරල යන්න අරින්න" කියල.

ඔය උඹලගෙ බයිල අහල අපිට හොඳට පුරුදුයි. මගෙ දරුව පෙරේද මැරුණා, මැලේරියාවෙන්. මොනවද උඹල කලේ? උඹලට පුල්ලුවන්ද මගෙ දරුවව මට ගෙනත් දෙන්ඩ? ඔය බෙහෙත් අපිට දීපල්ල."
" ඔහේගෙ දරුව ගැන අපිට කණගාටුයි, එ වගෙම තවත් දරුවො සිය ගනනක් මැරෙනවට අම්ම කෙනෙක් හැටියට ඔයා කැමතිඩ? ඒ දරුවන්ව අපිට බේරගන්න පුලුවන් මේ බෙහෙත් අර ගෙන ගියොත්. ඒ හමෝම මේ රටේ දරුවො..මේ රටේ අනාගතය. කරුණාකරල ප්‍රශ්නෙ තේරුම් ගන්න උත්සාහ ගන්න"
මගෙ වචන වැඩ කළා.
" මේ අම්මගෙ කීමට ගරු කරල උඹලට අපි යන්න දෙනව. දුවපියව් වාහනේට!"
වැස්සක් වැහැල පෑව්ව වගෙ. ඔන්න ඉතින් කරදරය ගැන මූලස්ථානයට දැනුම් දීල අයෙත් යන්න පටන් ගත්තා.
ලැබුණු අත් දැකීම ගැන කතා කරමින් හිනාවෙමින් විනාඩි දහ්යක් වත් යන්න ලැබුණෙ නැහ. ඔන්න අවි ආයුධ ගත්තු, කලු වෙස් මුහුණු දමාගත්තු ත්‍රස්ත්වාදී කණ්ඩායමක් ඉදිරියෙන්. මුන් ටික අරුන්ට වඩා ගොඩක් දරුණු පාටයි. මම හිතුවා අපෙ පුහුණු කරුවන් දෙන්නා එතැන ඇති කියල මගෙ ගැලවිල්ලට. ඒ දෙන්න පෙනෙන්න නැහැ. අර මම මුලින් සඳහන් කළ, උගන්ඩාවෙ ත්‍රස්ත්වාදී නායකයා නම් එතන හිටියා.
" බැහැපල්ල වාහනවලින්" අහස ගුගුරනව වගෙ.
වාහනවලින් පැන ගත්ත අපි. අනික් කන්ඩායමෙ නන්ගිව කැලේට ඇඩ්ගගෙන ගිය, කලු රෙදි කඩකින් ඇස් බැඳල. හැමෝගෙම ඇස් කලු රෙදි වලින් බැඳ දමනව. අර නායකය මගෙ ලන්ගට එනව. " මගෙ මේ අතේ අමාරුවක් තියෙනව. මම ඒ බව ලොක්කට කිව්ව. මාව නම් බිමට තල්ලු කරන්න එප" මම ඔහුට කිව්ව.
" මොකක් කිව්වෙ. උඹව අපි අරන් යනව. නැගපන් අර වාහනේට. උඹව තමයි අපි පැහැරගෙන යන්නෙ ප්‍රාන ඇපයට" ඔහු මාව තල්ලු කර ගෙන ගිහින් වාහනේකට දමල දොර වහුවා. හැබැයි මගෙ ඇස් දෙක ආවරනය කළේ නැහැ. මෙන්නෙ බොලේ ඒ වාහනේ ඇතුලෙ කලින් අපිට තරවටු කල, නායිකාව සහ නායකයා.
ඔවුන් මට බැගැපත් වෙනවා." අනේ, මඩම්, අපිට සමාවෙන්න. ඔයාට සැර කරද්දි අපිට දුක හිතුණ. මම ඔයගෙ ඇස් වල කඳුළු දැක්කම තම්යි නැගිටින්න කිව්වෙ."
" ආ..ඒකට කමක් නැහැ.ඔය දෙන්නම ලස්සනට රඟ පෑවා. අපිට දැනුණෙ ඇත්තටම වගෙ. සුබ පැතුම්!"
" අපි සුඩාන් පොලිසියෙ වැඩ කරන්නෙ. මැඩම්ල අපේ රටට ඩ කරන්න ආපු එකට ස්තුතියි. මැඩම් ඉන්දියාවෙන්ද"
"නැහැ, මම ලංකාවෙ...." ඔය විදිහට ආගිය කතා ඊට පස්සෙ එහාට මෙහාට මාරුවෙද්දී මම ඉදිරි කණ්ණාඩියෙන් බලා හිටියා මොනවද වෙන්නෙ කියලා. හැමෝවම බිම පෙරලලා පරීක්ෂා කරනවා. මුදල් පසුම්බි, රත්තරන් බඩු ගලවගන්නව. හැමොගෙම ඇස් බැඳලා. සර්පයො ඉන්නව කියල කියපු කැලෑව නේද මේ? මාව වාහනෙට දැම්ම එක හොඳට ගියා. අර විදිහට බිමට තල්ලු කළා නම් මගෙ අනික් අතත් කැඩෙන්න තිබුණා. පුහුණු ලොක්ක ත්‍රස්තවාදී ලොක්කට කියන්න ඇති කියල මට හිතුනෙ එතකොටයි.
              ඒ පුහුණුව ඉවරවෙල, හැමොම අතට අත දීල ආචාර සමාචර කර ගෙන ඉවත් වෙන කොටම ප්‍රධාන පුහුණු කරුවන් දෙන්න පැමිණියා, අපේ කාමරේම ඉන්න ඩයනාවත් එක්කර ගෙන. කාමරේ යතුර මගෙ ලඟ තිබුණු නිසා කියල මම හිතුවා. කාරණේ එක තමයි. ඒත් ඩයනට වෙනස් අත් කීමක්. ඇයව මුනින් පෙරලලලා ඇස් බැඳල, අත් පිටුපස්සට බැඬ්ල ඉන්න වෙලාවෙ, ඇගේ දිග සාය අස්සෙන් සර්පයෙක් රින්ගල බෙල්ල ලඟින් මතුවෙල. ත්‍රස්තවාදියෙකුට රඟපු සුඩාන් පොලිස් නිලධාරිය සර්පයව දැකල බෙල්ලෙන් අල්ලල ඈතට වීසි කරල. ඩයනගෙ ඇස් බැඳල තිබුණු නිසා ඇය මේ මොකුත්ම දන්නෙ නැහැ. දැකපු අය පුහුණු කරුවන්ට කියපු නිසා ඔවුන් ඇයව වහාම රෝහලට කැඳවාගෙන ගිහින්.ඇය අහල තියෙනව මක් නිසාද ඇයව රෝහලට ගෙනියන්නෙ කියලා. නියමිත එන්නත් ලබාගන්න මා සමග ගිය බවත් ඇය කියා තිබෙනවා. දොස්තර ලඟට යනකල්ම ඔවුන් ඇයට කිසිවක් කියල නැහැ. ගියහම තමා දොස්තරට කියල තියෙන්නෙ සර්ප දෂ්ට කිරීම් තියෙනවද කියල පරීක්ෂා කරල බලන්න කියලා. එත කොට ඩයනට තරු පෙනිලා. ඇගෙ වාසනාවට එහෙම මොකුත් හොයා ගන්න බරි වුණා.
   එහෙත් පුහුණුව අවසානෙ ඇගයීමෙදි මම ලිව්ව, මෙබඳු පුහුණුවීම් වලදි ඩයනට වූ සිදුවීම වගෙ දෙයකින් ඇත්තටම සර්පයන් දෂ්ට කිරීමකට ගොදුරු විය හැකි බව. එයට් අපේ පුහුණු කරු කිව්වෙ මොකද දන්නවද?
        " එකනෙ අපි කිව්වෙ හැමෝටම සුදුසු ඇඳුම් ඇඳගෙන එන්න කියල. ජීන්ස් ඇඳගෙන ආවනම් සර්පයන්ට රින්ගන්න බැහැ නෙ."

කවුද හරි? පුහුණු කරු ද? මම ද?

එක ගෙයි කෑම

2010-07-01T09:34:00.000-07:00

      අපෙ අප්පච්චිට දැන් අවුරුදු අසූ හතක් වෙනවා. මේ දැන් වෙන දේවල් අමතක වුණත් අතීතය යස අගේට මතකයි. අප්පච්චි ඉන්නෙ මහ ගෙදර...දැන් ඒ ගෙදර ඉන්නෙ අපේ පුංචි මල්ලියි, එයාගෙ බිරිඳයි, දුවලා දෙන්නයි. මේ මල්ලි තමයි මගෙ ජීවිතේට සමීපතම මල්ලි. එයාගෙ බිරින්දෑ අපරාදෙ කියන්න බැහැ, අප්පච්චිව ආදරයෙන් බලා ගන්නවා. රසට කෑම හදලා දෙනවා. මම නොරට සේවය කළ නිසා අපෙන් සිදුවෙන්න අවශ්‍ය සියළුම දේවල් ඉටු වෙන්නෙ අපෙ නෑනන්ඩි අතින්. ඇත්තටම අපි එයාට ණය ගැතියි. කොහෙ හිටියත් ලංකාවට ආව ගමන්ම මම අප්පච්චි බලන්න යන එකයි ඉස්සෙල්ලම කරන්නෙ. ඉතින් ඔන්න ඔහොම ආපු වෙලාවට මම ගමේ ගිහින් අප්පච්චිත් එක්ක සති දෙක තුනක් ගත කරනව.
    එහෙ සීතල නිසා නිතර නාන්න අප්පච්චි ටිකක් අකැමැතියි. උණු වතුරෙන් තමයි නාවන්නෙ. ඔන්න මම ඉතින් නිය පොතු කපල, රැවුළ කපල අර ගමේ විදිහට කුණු උලලා නෑව්වා.
             නාවල ඉවර වුණහම උණට උණු තේ කෝප්පයකුත් හදල දුන්න. අප්පච්චි තේ බිබී ඉන්නව මාත් එක්ක පරණ කතා කිය කියා. ඔන්න එතකොටම අපේ බාලම නංගි එතැනින් යන්න ආව. එයාගෙ ගෙදර තියෙන්නෙ අපේ මහගෙදරට උඩැහින් තියෙන වත්තෙ. අප්පච්චි එයාව දැකල කියනවා," පුතේ, මේ අක්ක කියනව මාව නවන්න ඕනි කියල. ඔයත් ඇවිත් එයාට උදව් වුණානම් හොඳයි නේද" කියලා.
   නංගිට තෙරුණා, පුළුන් කුල්ලක් වගෙ කොණ්ඩෙ සුදුවට දිලිහෙන කොට මේ නාලා ඉවර වෙලා තමයි කියලා.
" ඇයි, දැන් අක්කා අප්පච්චිව නෑව්වෙ. ඔය අලුත් සරමක් එහෙමත් ඇඳන් ඉන්නෙ."
" ආ....ඔව් නෙ. මට අමතක වුණා"
   එහෙම වෙලාවට අපිට අපෙ අප්පච්චි ගැන පුදුම දුකක් දැනෙනවා. මොන තරම් සැර වැර කළත්, නීති දැම්මත් අපි අද මේ විදිහට ඉන්නෙ අම්මත් අප්පච්චිත් කළ කැප කිරීම් නිසා නේද කියලා.

    අප්පච්චිගෙ අප්පච්චි, ඒ කියන්නෙ අපේ කිරි අත්තා අත්තම්මව ගෙනැත් තියෙන්නෙ එයා වැඩිවිය පැමිණෙන්නත් ඉස්සර ලු. අත්තම්ම හරිම හැඩයි, අපිට තේරෙන කාලෙදිත්. පොකුටු කොණ්ඩෙ. හිනාවෙන කොට වළ ගැහෙන කම්මුල්...ලස්සන නාස් පොඩ්ඩ...ඉතින් අත්තම්මගෙ තනියට කිරි අත්තගෙ මල්ලිව තමයි ළඟ තියලා යන්නෙ. වැඩිවිය පැමිණිල නැති නිසා එයාව බලා ගන්න තවත් පරිවාර කාන්තාවකුත් ගෙනැත් තියෙනවා. එතකොට අපෙ කිරි අත්ත හල්දුම්මුල්ලෙ තානායම භාරව හිටි රාළහාමි. වට පිටාවෙ තේ වතුවල සුද්දො සති අන්තෙට එකතු වෙන්නෙ මේ තානයමේදිලු. කිරි අත්තා ගෝලයො දමල ඉස්ටු බිස්ටු කෑම හදලා ආගන්තුක සත්කාර කරනවලු.
අත්තම්ම වැඩිවිය පැමිණිලත සෑහෙන කාලයක් අර පරිවාර කාන්තාව ඉඳල තියෙනවා. ඒ අත්තම්මගෙ නම් බණ්ඩාර මැණිකෙ. අපෙ අත්තම්මගෙ නම සුදු මැණිකෙ. ඉතින් සුදු මැණිකෙව කැන්දන් එන්න යොදා ගෙන තිබුණු දවසෙ කිරි අත්තට බලාපොරොත්තු නොවිච්චි දෙයක් සිද්ධ වුණාලු. අර දැනුත් අපි කියන්නෙ 'නොවැළක්විය හැකි හේතුවක්' කියලා.
                           එංගලන්තයෙන් සුද්දො වගයක් තේ වතු බලන්න එන නිසා තානායම දමලා යන්න විදිහක් නැතුව ගියා. ඉතින් කිරි අත්ත මොකද කළේ...පොඩි කිරි අත්තට කිව්වලු, "උඹ ගිහින් එක්ක වරෙන්, අර ඇත්තිව. මාමණ්ඩිට කියහන් අද සුදු මහත්තැන්ල කීප පොළක් එන නිසා මට රාජ කාරි මග ඇරල එන්ට බැහැය කියලා"
ඉතින් පොඩි කිරි අත්තත් පේරවැල්ලට ගෙහුන් සුදු මැණිකෙව කැටුව ඇවිත් තියෙනවා. පිට කවරුවත් නෙවෙයි නෙ. ඒ කිරි අත්තලගෙ ඇවැස්ස නෑනලු.
ඉතින් සුදු මැණිකෙ වැඩි විය පැමිණුණහම ගෙයි මුල්ලක තියලා ආව තේව කම් කොළේ බණ්ඩර මැනික නැන්ද කියලයි අප්පච්චි කියන්නෙ.
   මේ දීගෙ අර පුරාණෙ වෙච්ච එක ගෙයි කෑමක් නේද කියල මම ඇහුවම අප්පච්චි ඒක එහෙමමයි කියන්න ටිකක් අදි මදි කරනවා. මම පුංචි කාලෙත් ඇහුව අප්පච්චිගෙන්," ඇයි, එහෙනම් පොඩි කිරි අත්තා අත්තම්ම කෙනෙක් ගෙනාවෙ නැත්තෙ?" කියලා.
අප්පච්චි මට ඔරවල, " පැහිච්ච ආච්චි වෙන්නෙ නැතුව යනව යන්න මෙතනින් " කියලා මාව එලව ගත්තා. මට ඉතින් කුතුහලය. මේ ළඟදිත් මම ලොකු අප්පච්චිගෙ දුව මුණ ගැහිල ඔය ගැන කතා කළා. එයත් මගෙ කීමට එකඟයි. අප්පච්චිලගෙ පවුලෙ නැන්දි තමයි වැඩිමලා. ඊටපස්සෙ ලොකු අප්පච්චිල තුන් දෙනයි. අප්පච්චි තමයි බඩ පිස්සා. බඩ පිස්ස කියන්නෙ මොකද කියල දන්නවදු ? බාලම දරුවා ආයෙ ලමයින් පිළිනොසිඳෙන විදිහට බඩ පිහ දාගෙන එන නිසා තමයි 'බඩ පිස්ස' හෝ 'බඩ පිස්සි' කියන්නෙ.
             අප්පච්චිට ආදරේට කියල තියෙන්නෙ 'හින්නි' කියල. පස්සෙ අපෙ නෑදෑයො, අප්පච්චිට 'හින්නි අයියා', හින්නි මල්ලි','හින්නි බාප්ප', 'හින්නි මාමා', 'හින්නි උන්cලෙ' කියල තමයි කතා කලෙ.
   'එක ගෙයි කෑම' කෙරෙන්නෙ දේපොළ අහක යනවටලු. කොහොම වෙතත් ලොකු කිරි අත්තයි, පොඩි කිරි අත්තයි, අත්තමයි විරසක වෙල හිටි එක දවසක් වත් මට මතක නැහැ. තුන් දෙනාම හරිම ආදරෙන්, සාමයෙන්, සමගියෙන් ජීවත් වෙච්ච බව නම් අපිට හොඳට මතකයි.
   කිරි අත්තලගෙ ගෙදර ඉස්සරහම කාමරේ හිටියෙ පොඩි කිරි අත්තා. ඒ පැත්තෙම ඊලඟ කාමරේ හිටියෙ ලොකු කිරි අත්තා. ඒ ගෙදර වම් පැත්තෙ. අත්තම්මගෙ කාමරේ තිබුණෙ දකුණු පැත්තෙ. අත්තම්මගෙ කාමරේට එහායින් ගබඩා කාමරෙත්, ඊටත් එහායින් උයන ගෙයත් තිබුණා. උයන ගෙයි දුම්මැස්සෙ ගිරා අඹ ඉදෙන්න දමල තියෙනවා. දෙල් අටු කොස්, අටු කොස්, ලුණු දෙහි වගෙම පිළිකන්නෙ වැලි අස්සෙ කොස් ඇට තියෙනවා ඕනිම වෙලාවක. අපි එහෙ ගිහින් ඉන්න හරිම ආසයි නිවාඩු කාලෙට. අත්තම්ම උයන කොස් මාලුවෙ සුවඳ දැනුත් දැනෙනවා වගෙ. අත්තම්මලා ශාකාහාරි උදවියද කියල වෙලාවකට මට හිතෙනවා. කොස්, දෙල්, වෙලෙන් නෙලා ගෙන එන පලා, කොස් ඇට, කෙහෙල් මුව, තිබ්බටු, එල බටු, මයියොක්ක දලු වගෙ දේවල් තමයි ඒ අය ආහාරයට ගත්තෙ. ඒ ම වල තිබුණෙ පුදුම රහක්. රසායනික පොහොර නැහැ. රත් වෙච්ච තෙලට මිරිස් කෑලි කඩල දමල, අබ, සුදු ලූණු දමල තෙම්පරාදු කරද්දි මිදුලෙ අඹ ඇට පණින අපෙ කටට කෙළ උනන්නෙ ආහාර රුචිය වඩවමින්. අත්තම්මා උයන අල කොළ ඇඹුලත් කවදාවත් අමතක වෙන්නෙ නැහැ.
   කෑම ගැන කියන්න ගිහ්න් වෙනත් කතා අමතක වුණානෙ.
අර එක ගෙයි දීග කාපු කතාව මම අම්මගෙනුත් ඇහුවා, අම්මත් "ඔයා ඔන්න ඕවා හොයන්නතුව ඉන්න, පණ්ඩිතකමට. අනික ඕව ඉතින් පරණ සිරිත් නෙ" කීවා.
"ඒකම තමයි අම්මෙ මට දැනගන්න ඕනි. මට කවියක් ලියන්න හිතෙනවා ඒ ගැන." අපෙ අම්මට ඒකට හොඳටම හිනා.
" කවියක් නෙවෙයි..ලියන්නකො නව කතාවක්. ඕවා අහුණොත් අප්පච්චිගෙන් හොඳට ගුටි කන්න වෙයි. පන්තියෙ වැඩක් බලා ගත්තනම් ඊට වඩා නරකද, ලොක්කියෙ"
   මම පොඩි ලොකු අප්පච්චිගෙ පුතගෙන්, ලොකු ලොකු අප්පච්චිගෙ දුවගෙන් මේවා අහන එක නතර කළේ නැහැ. අත්තම්ම දෙන්නටම බත් බෙදල දෙනාටම කතා කරන කන්න එන්ට කියලා. මගෙ දඟකාර, ඒ වගෙම කුතුහලයෙන් පිරුණු හිත මේ කතන්දරය සහසුද්දෙන් දැන ගන්න අටුවා ටීක හොයනවා.
                    නැන්දගෙත්, අපෙ අප්පච්චිගෙත් අප්පච්චි ලොකු කිරි අත්තගෙ කියල මට හිතුණා. අනික් තුන්දෙනාම පොඩි කිරි අත්තගෙ වෙන්න ඇති. අනේ! මගෙ තේ උඩිච්චි හිතට එන කල්පනා. ඒ කාලෙමයි මට ඕවා හිතුණෙ. මට පුළුවන්ද දත්ත රැස් කර ගෙන හිත කරන සමීක්ෂණ නවත් වන්න. මගෙ හිත කොහොමත් මුරණ්ඩුයි නෙ. සමීක්ෂණයක් අවසන් නිගමනයක් තියෙන්න එපැයි. ඉතින් මගෙ නිගමන මගෙ හිතටම සීමා කර ගෙන ප්‍රසිද්දියට පත නොකර මේ දක්වාම හිටියා. එහෙම සිරිතක් ඉස්සර තිබුණ නම් ඒක එහෙමයි කියල පිළිගන්න, අපි මොකටද ඔච්ච්ර ලැජ්ජ වෙන්නෙ? බොරු මාන්නෙ. කිසිම අවුලක් කාටවත් වුණෙ නැහැ නෙ.
දැන්නම් අප්පච්චිගෙන් ඇහුවොත් අප්පච්චි ටක්කෙටම සහසුද්දෙන් ඇත්ත කියල දෙයි. ඊලඟ සැරේට මම ගමේ ගියාම ඔය සිද්ධිය අහ ගෙන එන්න ඕනි. ඒකම විතරක් නෙවෙයි..තව අතීත කතා ගොන්නකුත් අහගන්න පුළුවන් වෙයි.

නූල කැඩුණු සරුංගලය

2010-06-30T07:36:00.000-07:00

                           පොතට එකතු කරන්න හිටි පරිච්ඡේද එකින් එක ලොප් කරන්න වෙද්දි හිතට හීන් දුකක් එනවා. දුක එක වරට සේරම එකතු කරල අහසට හරි මුහුදට හරි විසි කරන්න මට ඕනි. අතීතයෙ දුක් කන්දරාවල් නම් විසි කළා...හිමාලයටත් එහායින් හිම කඳු අතරට. ඒවා දැන් ඝනීභවනය වෙලා, හිම පදාස අතරෙම මිය ගිහින් ඇති.
           මම කොහොමද ඒ සිතුවිලි හරි චෛතසික හරි 'දුක' කියල නිර්වචනය කරන්නෙ? එහෙම කරන එකත් වැරදියි. පරාජය, දුක, වෙන්වීම්, සිත් තැලීම් ..මේව සේරම දුක ඉපදෙන්න කාරණා...

                                 'පියේහි විප්ප යෝගො දුක්ඛො, අප්පියෙහි සම්ප යෝගො දුක්ඛො, යං කිච්ඡං න ලභති තම්පි දුකඛං...සංකිත්තේන පංච උපාදානක්ඛන්දෝ දුක්කො.........සියල්ලම දුකයි..අනිත්‍යයයි...
     පුහුදුන් සිත් වල පහළ වන කෙළෙස් ඔයාකාර වුණත් අපිට ඒවයින් ගැලවීමක් නැහැ. අපි ආයෙත් තවත් උපාදාන වලින් ඇලීම්,බැඳීම් ඇති කර ගන්නවා. ආදරය, ප්‍රේමය, ලෙන්ගතු කම වගෙ විවිධාකාර නම් වලින් අපේ හැඟීම් අපිම නිර්වචනය කර ගෙන කූඩු, වෘත්ත, චතුරස්‍ර එහෙමත් නැත්නම් ත්‍රිකෝණ හරි සමාන්තරාස්‍ර හරි නිර්මාණය කර ගෙන අලුත් යමක් සොයන්න උත්සාහ කරනව.
                        හරියට වෙසක් උත්සවය කාලෙට අටපට්ටම් හදාගෙන පාට පාට කොල අලවලා බුද්ධාලම්භන ප්‍රීතිය ඇතිකර ගෙන සිත් පහන් කර ගන්න බැතිමත්තු වගෙ. සමහර අටපට්ටම් එක දවසයි, ගිනි ගන්නව. සමහර ඒව වෙසක් ඉවරවෙන්නත් ඉස්සර අලු වෙල යනව. තවත් සමහර ඒව පොසොන් වෙන කලුත් තියෙනවා. ඒකෙනුත් අනිත්‍යම නේද දිස්වෙන්නෙ කියලා සමහරු කියාවි. කොහොම වුණත් අපි ඒ සත්‍යතාවය දැන දැනත් කූඩු හදන එක නවත් වන්නෙ නැහැනෙ.
                        අපේ හිත වලට පිවිසෙන ආදරයනුත් ඒ වගෙමයි. පාට පාට කොල වලින් අලවගෙන, ඇතුලෙන් ඉටි පහනක් හෝ විදුලි බුබුලක් හෝ සවි කරලා එලිය කර ගෙන අපි බලාන ඉන්නවා. ස්වභාවික විපත් විතරක්ම නෙවෙයි...සතුරු උපද්‍රව වුණත් අකල් වැහි කුණාටු වගෙ ඇවිත් අපෙ කූඩු කඩල විනාශ කරල යනවා.
   මොන තරම් මුර කාවල්, රැකවරණ යෙදුවත් ඒව රැක ගන්නව බොරු.රැකගන්න උදවියත් ඇති අනන්තවත්. පණ ඇරල ආදරය කළාට බොරුව, වංචාව, රැවටීම වගෙ දේවල් තේරුණහම එතැන ආදරයක් හෝ ලෙංගතුකමක් හොය ගන්න බැරුව හිත අයාලෙ යනවා. නවතින්න තැනක් නැහැ. අනන්තවූ අවකාශය සිසාරා නූල කැඩුණු සරුංගලයක් වගෙම එහෙ මෙහෙ දුවනව. එහෙමත් නැත්නම් වළා රොදක් වගෙ එක එක හැඩ ගනිමින් එක එක රිද්මයට හිස් අවකාශයෙ සැරිසරනවා.
ඔබෙ හිතත් එහෙමද? මගෙ හිත නම් ඒ වගෙම තමයි.
බොරු පුරසාරම් කියල මම සුවිශේෂී පුද්ගලයෙක් විදිහට ලෝකෙට පෙන්වන්නෙ ඇයි? මම හරිම සාමාන්‍ය, සරල කෙනෙක්. සතර බ්‍රහ්ම විහරණ පුරුදු පුහුණු කරන කෙනෙක් හින්දද මන්දා, වෛරයක්, ඉරිසියාවක් හිතට පිවිසෙන්නෙම නැහැ. ඒක බොහොම දෙනෙකුට තේරුම් ගන්න බැරිවීම මට ගැටළුවක් නොවුණත් අනෙක් අයට ගැටලුවක්. බෙදා වෙන් කර ගන්න, තණ්හාවෙන් බදාගෙනම ඉන්න වගෙ ඇතිවෙන චිත්ත ස්වභාවයන් මට දැනෙන්නෙ මම අතික්‍රමණය කරල කියලා. එහෙම වුණහම මධ්යම ප්‍රතිපදාව පුහුණු කරන්න, උපේක්ෂාවෙන් සියල්ල දෙස බලන්න මනස හැඩ ගැහෙනව. මේව ගෙදර උදවිය එක්ක කියන්න ගියොත් මාව මානසික රෝහලේ කුටියක පදිංචි කාරියක කරවාවිද දන්නෙත් නැහැ.
ජීවිතය, සත්‍යය හොයා ගෙන යන බොහොම දෙනෙකුට
ලැබෙන්නෙ ජීවිතය වත් සත්‍ය වත් නෙවෙයි. අවමාන, අපහාස, නින්දා . . .
   කාලෙකට පස්සෙ බ්ලොග් අවකාශයට ආවෙත් හිත සුවපත් කර ගන්න සිතුවිලි විමෝචනය කිරීම එක් ප්‍රතිකාරයක් කියලම වැටහුණු නිසා. කියන්න, බෙදා හදා ගන්න කතාන්දර, අත්දැකීම් ඇසු දුටු දේවල් අනන්තයි. සේරෝම එක්කාසු කර ගෙන පොදි ගහ ගෙන පෙට්ටගමක අහුරාගත්ත. ටිකෙන් ටික,බිඳෙන් බිඳ රන්තැටියක තියල පිළි ගන්වන්න ආපහු. කිරියි, පැණියි වගෙ. මම එහෙම හිතුවට සමහර විට ඒව තිත්ත කරවිල වේවිද දන්නෙත් නැහැ. කරවිල වලත් ඒ වුණාට රත්තරන් තියෙනව නෙ. අපෙ අම්ම එහෙම කියල තියෙනව මට.
   අම්මා කියපු බොහෝ කතා වල, උපහැරණ වල සත්‍යය ලමා කාලයෙ මට නොවැටහුණත් ඒවයෙ හරවත් බව තේරුම් ගියෙ මමත් අම්මා කෙනෙක් වුණහම.යමක් පැහැදිලි කරන්න ජන කතාවක් හරි උපහැරණයක් හරි යොදා ගැනීම අම්මගෙ සිරිත. මතකය පහුරු ගාල ගොඩ ගන්න හිතෙනව මට...ඒ කතා අනෙක් අයත් එක්ක බෙදා ගන්න.
    ඒ වගෙම දැන් වයස්ගතව ඉන්න අප්පච්චි, කියන කතා මම මේ සැරේ සටහන් කර ගෙනත් ආවා. අහ ගෙන ඉන්න හරිම ආසාවක් හිතුණ, මට. ප්‍රේම කතා නොවුණට, රොමැන්තික නොවුණට ඒවායෙ අපූර්වත්වයක් තියෙනවා. අප්පච්චි ඉස්සරත් මට එයාගෙ පුංචි කාලෙ කතා බොහොමයක් කියල තියෙනවා. මටම ඒව කිව්වෙ මම ඒව ලියාවි කියල අපෙ අප්පච්චිට හිතෙන්න ඇති. මොකද අපෙ පවුලෙ ලියන පිස්සුව පුංචි කාලෙම තිබුණෙ මට නිසා.
   අවුස්සපු නිසා ඔයාලගෙ හිත්, මම එක කතාවක් අද කියන්නම්. ඒව කතාම නෙවෙයි. සිද්ධි. අප්පච්චිට එතකොට වයස අවුරුදු දහයක් විතර ඇතිලු. ඉරිදා දවසක දහම් පාසැල් ගිහින් එන කොට, ටිකක් දුරින් නෑදෑවෙන මාම කෙනෙක් මුණ ගැහුණලු. ඒ මාමා අප්පච්චිව දැකල, " හා...රාළේ, දහම් පසැල් ගියාද" කියල ඇහුවලු. අප්පච්චිට හොඳටම කේන්ති ගියාලු. ඒ කියන්නෙ දැන් බාසාවෙන් කියනව නම් මල පැන්නලු. "ඔව්" කියා ගෙන මූණත් පුළුටු කර ගෙන ගෙදර ගියාලු.
ඉතින් අපෙ අත්තම්ම අප්පච්චි ගෙට ගොඩ වෙනකොටම තේරුම් ගත්තලු හින්නි පුතාට මොකක් හරි මගඩියක් වෙල කියල.
" මොකෝ, අද මූණ කෙහෙල් මලක් වගෙ දික් කර ගෙන? මගදි ඇබද්දියක් වත් වුණාද?" කියල අපෙ අත්තම්ම විපරම් කරල තියෙනව. ඒ ඉතින් අපෙ අප්පච්චිගෙ අම්ම නෙව.
" අර හේනෙ ගෙදර මාම මට 'රාලෙ' කිව්ව. රාලෙ කියන්නෙ මම නාකි වෙලා ද?"
" අනෙ, මයෙ පුතේ, රාලෙ..කියන්නෙ, ගරු ගාම්භීර කමට නෙව? හෑල්ලු කරන්න එහෙම නෙවෙයි. මයෙ පුතා සන්තොස වෙන්න එපාද රාලෙ කිව්වට. උන්දෑ හමොටම එහෙම රාලෙ කියන්නෙ නහැ මයෙ පුතෙ."
ඉතින් අප්පච්චිගෙ හිතෙ නෝක්කඩුව ගිහින් කල එළි වුණෙ එතකොටලු.

   අපෙ අප්පච්චි දෙවන ලෝක සන්ග්‍රාමය කාලෙ පිටරට ගිහින් තියෙනව, බ්‍රිතාන්‍යය හමුදාවට සේවය කරන්න. ඒ කාලෙ කතා පස්සෙ කියන්නම්. රට ඉන්දන් ආපු අලුත, අපේ ගෙදරට යන පඩි පෙළ නගිද්දි ඉන්ද්‍රයියලගෙ සීයව මුණ ගැහිල තියෙනව. එතකොට ඉන්ද්‍රයියා හරි මම හරි ඉපදිලත් නැහැ.
   සුද්දො එක්ක ඉදල ආපු නිසා, අප්පච්චි ඒ සීයට කතා කරල තියෙනව මෙහෙම.
" හා..අන්කල්...කොහොමද?"
එක පාරටම ඒ සීයා කියල තියෙනව," මොකක්..බොල, අන්කල්....? බාප්පා කියාපිය. කලිසං ඇඳ ගත්තම මුන්ට නෑකමුත් මතක නැහැ" කියල.
   ඉතින් අදට මෙතෙකින් නිමි. නැවත හමු වෙමු.

ප්‍රතිචක්‍රීයකරණය...

2010-04-22T07:12:00.000-07:00

ආයුධ සන්නද්ධ පොලිස් ආරක්ෂක අංශයේ අපේ වාහනවලට ඉදිරියෙනුත්, පසුපසිනුත් ඇදෙයි. ඉහළින් ඉහිලෙන හෙලිකොප්ටර් යානා දෙකක් එහ මෙහ යමින් යාන දෙකක්ද ආරක්ෂා තත්ත්වය පිරික්සයි. මට පුරුද්දට 'සබ්බේ බුද්ධා බලප්පත්තා' ගාථාව කියැවෙයි. ෆරීමා ගමනාරම්භයට පෙර 'බිස්මිල්ලාහ් රහමානි රහීමි' කියනවා විය යුතුය.
   රොකට් වෙඩි හැමදාම පුපුරන, බිම් බෝම්බ මග දෙපස වළලා තිබෙන ලෝගාර් පලාත කාබුල් බල ප්‍රදේශයට අයත්ය.
   කාබුල් නගර සීමාව පසු වූ පසු මග දෙපස සුන්දර යැයි කාට වුවත් සිතෙනු ඇත. කඳු වැටි වල තවමත් එක තණ කොළයක් වත් හිමෙන් මතු වී නැත.කිලෝ මීටර් විස්සක් පමණ මග ගෙවුණු විට මගෙ දෙපස තැනින් තැන ගහ කොළ හා එලවලු වැවූ ගොවි පොළවලින් ගහණය. අල,ලූණු, වම්බටු,මිරිස් හා සලාද ජනප්‍රිය වගාවන් සේ පෙනෙයි.
   සේවයට වාර්තා කොට මුල් සතියේදී අප් සහභාගිවූ සමාජානුයෝජන වැඩ සටහනේදී දේශීය සංස්කෘතියට අනුගත වන ආකාරය, සෞඛ්‍යය හා ආරක්ෂක කටයුතු ආදී මෙකී නොකී දැන උගත් බොහෝ දෑ නිරායසයෙන් මතකයට එයි.

   අමුවෙන් එළවළු හෝ ආඅහාරයට නොගන්නා ලෙස අපට තරයේ අවවාද ලැබිණි. හේතුව වශයෙන් ප්‍රකාශ වූයේ ඒ සඳහා යොදන පොහොර පිළිබඳ ප්‍රශ්නයකි.සමහර ගොවීන් ගොම පොහොර යොදන අතර බහුතරයක් ගොවීහු මේ සඳහා යොදන්නේ මින්ස් බහිස්ස්‍රවීය පොහොරය. ඇෆ්ගනිස්තානයේ ගෙවල් වල තාප්පයෙන් මෙපිට කණින ලද් වළකි. වැසිකිලිවල සියලු අපද්‍රව්‍යය මේ වලට එකතු වෙයි. ගිම්හානයට ඒව වේලුණු පසු විශාල ගෝනි මළුවල පුරවා ගෙන බූරුවන් පිටේ පටවාගෙන ගොවි පොළවල්වලට ගෙන යනු ලබයි. (ප්‍රතිචක්‍රීයකරණය...හෙ ..හෙ...)ෆරීමා ද් කීවේ එය සත්‍යයක් බවයි. ඔවුනට එහි අපුලක් නොදැනෙයි. පරම්පරා ගණනක පුරුද්ද විය යුතුය. මා මෙය පසු ගිය වසරේද පැහැදිලිවම දුටු වෙමි.
   එළවළු කොටු අතරින් පතර රතු කොඩි වලින් සලකුණු කළ බිම්කඩවල්ය.ඒ බිම් කොටස් වල තවමත් බිම් බෝම්බ ඉවත් කර නැත. සමහර තැනෙක බිම්බෝම්බ ඉවත් කරන කණ්ඩායම්,බෝම්බ ඉව කරන බල්ලන් සමග බිම්බෝම්බ ඉවත් කිරීමේ කර්යයෙහි නිරත්ව සිටිති. අපි යන එන අතර ඔවුන්ට අත් වනා ආචාර කරමු. ප්‍රධාන පාර වල ඇරෙන්නට අපට වාහන වලින් වත් අතුරු පාර වල යා නොහැක. එහි රජා කරන අතර වාරයෙහි දෙපයින් ගමන් යන්නේ නවාතැන තුළත්, කාර්යාලය තුළත් පමණි.

   යුද්ධ කාලයේ ඔවුන් කාබුල් නුවරින් පල ගිය අයුරුත්, පකිස්තානයේ අනාථ කඳවුරු වල සිටිය ආකාරයත්බොහෝ විට මා සමග පවසා ඇත. ඇයට ඉංග්‍රීසි ඉගෙන ගන්නට අවස්ථාව ලැබුණේද පකිස්තානයේ, පෙශාවර් වල සිටින අතර තුරය.
   ෆරීමාට පෙම්වතෙක් සිටියාද කියා මා දවසකැගෙන් විමසුවේ වක්‍රාකාරයෙන්ය.
   " ඇෆ්ඝන් කෙල්ලන්ට ප්‍රේම කිරීමසපුරා තහනම්කියල දන්නෙ නැද්ද? වැඩිහියො කියන කෙනෙක්ව තමයි, අපි කසාද බඳින්න ඕනි"
   "ඒක හරිම අසාධාරණනීතියක් නෙ?"
   " මිස්ටර් සතිස්, අපේ රටේ ගැහැණුන්ට සාධාරණය ඉටු කෙරෙන එකම එක දෙයක් හරි තියෙනවද? මෙහේ මුල්ලා වරුන්ට,මූල ධර්ම වාදීන්ට ඕනෑම අකැප දෙයක් කැපයි. ඒ වුණාට අපිට හැම දෙයක්ම'හරාම්'. ඒ අය ස්ත්‍රීන් තුන් හතර දෙනෙක් විවාහ කර ගන්නවා. බුර්කාව ඇතුලෙ හංග ගෙන ත්ව ඕනිතරම්ගැහැනුත් අරන් යනවා. මම මේවඔය ගොල්ලොත් එක්කකතා කරනවා කියල දැනගත්තොත්....බිස්මිල්ලාහ් ...මගෙ රස්සාවත් ඉවරයි, මාත් ඉවරයි"

   " වෙන මුස්ලිම් රටවල ඔය වගෙ තද නීති නැහැ නෙ?"
   "ඔව්, ඒක මම දන්නවා. ඒක නිසා නේ අපේ රට තවමත් මේ තරම් නොදියුණු...පාවිච්චි කරන්නෙත් වෙනම කැලැනඩරකුත් නෙ. ඔයාලගෙ රටවල් වලවගෙ මෙහෙ ගෑණු අඳුම් පැළඳුම් කළොත් මෙහේ පිරිමි අපට මොනවා කරාවිද දන්නෙ නැහැ.

   " ඔය කැමති නැද්ද ඉන්දියාව, ලංකාව වගෙ වෙන ආසියාතික රටකට ගිහ්න් නිදහසේ ජීවත් වෙන්න?"

   උදය කඩා ගෙන පැන්නේ මේ අතරය.
"වැඩේ නැගලයනව වගේ නේද සතිස්?"
  " මචං, නිකන් හිටපන්, අපි මේ ඔෆීෂියල් දේවල් කතා කළේ"

  "මචං, මට කොළේ වහන්න එපා, හැබැයි, පුතෝ....උඹ් සිරිසඟබෝ වුනොත් මටයි මිනිය ගෙනි යන්න වෙන්නෙ. ඒකත මතක තියා ගනින්. කෙල්ලගෙන් අහපං, අයියලා, මස්සිනාල එහෙම ඉන්නවද කියලා. මෙහෙ මිනී පෙට්ටිත් නැහැ. මතකයි නේද අර ප්‍රංශ එන්.ජී.ඕ. කෙල්ලට වෙච්ච් දේ.ලවක් ඕනිම නම් ඉන්ටනැෂනල් එකක් දා ගනින් ටිකක් මොළේ කලප්නා කරල වැඩ කරපන්. ."

"මොනවද් මිස්ටර් උදය කියන්නෙ?" සිංහල තේරුම් ගත නොහැකිව ෆරීම අන්ද මන්දව ඉංග්‍රීසියෙන් විමසයි.
   " නැ හැ,මේ ..චන්ද වැඩ වලට ප්‍ර\ශෙනුත් නිරීක්ෂණ කන්ඩායමක් එනවලු"
   ප්‍රංශ ජාතික තරුණියක් අප මෙහි පැමිණ දෙවැනි සතියේදී මරා දැමූ පුවත මට අමතක වූවා නොවේ. ඇය ඇෆ්ගන් ජාතික තරුණයෙකු සමග ප්‍රේමයක පැටලී ඇත. ඒ වන විඅත් ඔහු විවාහ ගිවිස ගෙන සිටි අයෙකි. සුරූපී ප්‍රංශ යුවතිය ගේ ප්‍රෙමයද ඔහුට නැතිවම බැරි විය. විවාහ ගිවිස ගත් තරුණියගෙ සහෝදරයාට මේ පුවත ආරංචි වන්නට වැඩි කලක් ගියේ නැත.
   සුදු තරුණිය ගේ ගමන් බිමන් සෑකිල්ලෙන් බල්ල සිටි ඇෆ්ඝන් යුවතියගේ සොහොයුර, සුහු තරුණිය උදයේ කාර්යලයට යන වේලවක් බලා, අතර මගදී වාහනය නවතා,රියෙහි දොර ඇර ඇයට වෙඩි තබා පැන ගියේය. සුදු තරුණිය එතැනම මිය ගියාය.
   ' ප්‍රංශ තරුණියක් නාඳුනන තුවක්කු කරුවකු ගේ වෙඩි පහරින් මිය යයි' කිය සැලවිණි. සිද්ධියේ සුළ මුල හෙලි වූයේ පසුවය. නඩුත් හාමුදුරුව්න්ගේය. බඩුත් හාමුදුරුවන්ගේය.

   ප්‍රේමය පසුපස එක එල්ලේ දිව ගිය සිතුවිලි සහ සිත සියල්ල එක සැණින් නතර වූවාසේය. මුදුන් වන රාම්ලාන් සඳේ සුන්දරත්වය විඳගන්නට අපට වරම් නැතිද?එළඹෙන රාම්ලාන් උපවාසයට ෆරීමා සමග උපවාසයේ යෙදෙන්නට මා සිතූවේ නිරාහාරව සිට එම අත් දැකීම විඳගන්නටය. ඉස්ලාම් ධර්මය වැළඳ ගන්නට නොව ඒ උපවාසයේ අරුත ඉතා ගැඹුරු බව මට වැටහුනු නිසාය.

" මිස්ටර් සතිස්ට ශ්‍රී ලංකාව මතක් වුණාද?"
" ම්...ම්....ඔව්,අපේ රටෙත් ඉන්නවා මුස්ලිම් ජාතිකයො,ඒත් ඒ අය නම් මෙහෙ අය වගෙ පටු විදිහට හිතන්නෙ නැහැ. අපිත් එක්ක හරිම හිතවත්. මගෙ හොඳම යාලුවො දෙන්නෙක් ඉන්නවා. හරිම පුළුල් විදිහට හිතන අය. අපේ රටේ මුස්ලිම්, සිංහල විවාහ පවා අනන්ත වත් සිදු වෙනවා. කිස්ම භේදයක් නැහැ. කොටින්ම මගෙ ඇවැස්ස නෑනෙකුයි, ඒ වගෙම මහප්පගෙ පුතයි දෙන්නම බැඳල ඉන්නෙ මුස්ලිම් පවුල් වලින්. කාගෙ වත් භේදයක් නැහැ."

   " මෙහෙ අයගෙ ඔලු ගෙඩි සුද්ධ කරන්න තව අවුරුදුසියයක් වත් යාවි"
   " ෆරීම,ඇයිඔයා වගෙ හුඟ දෙනෙක් හිතන්නෙ නැත්තෙ?"

   තලේබාන් කාරයො මේ අයව බය කරලා තියෙන්නෙ, මිස්ටර් සතිස්. සම්පූර්ණයෙන්ම බ්‍රේන් වොෂ් කරලා. ශුද්ධ වූ කුරානය ඒ ඒ අයගෙ වාසියට හරියන විදිහට සංස්කරණය කරලා. අපේ රටේ සාක්ෂරතාවය හරිම අඩුයි නෙ. ඒකයි උන් අපට ඉස්කෝලෙ යන්න තහනම් කළේ. රස්සවල් කරන්න තහනම් කළේ.

(තව කොටසක් හෙට)

" ගමේ වැල ගමේ කපුටන්ට"

2010-04-21T07:26:00.000-07:00

   දිය වී යන හිම තට්ටු මතින් ලා කොළ පැහැයෙන් ලදළු, ලපළු හෙමිහිට තාලයකට හිස ඔසවනු පෙනෙයි. හිරු එළිය විඳගන්නට හෝ හිරු එලියෙන් උණුසුම්වන්නට හෝ කවුරුන් තුළත් ඇත්තේ දැඩි ආසාවකි. එහෙත් ගැහැණුන්ට එබඳු සිඟිති ආසාවක් වත් මුදුන් පමුණුවා ගන්නට ඉඩක් නැති දේශයක් මෙලොව පවතී යයි කිව හොත් ඔබ මා හා එකඟ නොවනු ඇත.
   තවමත් සීතල දැරිය නොහැකි තරමට තදබලව පවතින හේමන්තයේ අවසානය වුවද උණුසුම් කබායක් නොමැතිව ගෙයින් පිටතට යා නොහැක. කෝපි කෝප්පයෙන් ඉහළට විහිදෙන උණුසුම් වාෂ්ප වලින් දෑත් උණුසුම්කරගෙන මම කබායට සිරුරේ සීතල බාර කළෙමි. නොබෝ වේලාවකින් කාර්යාලයීය රථය ඇවිත් අප කැටුව යනු ඇත.

   නවාතැන පුරහම උදේ හතත්, හත හමාරත් අතර ඇත්තේ මහත් කලබැගෑනියකි. උණු පැණින් සැනහෙන්නට, ඇඳුම් මදින්නට, හීලෙන් සප්පායම් වෙන්නට එහෙ මෙහෙ දුවන නවාතැන්කරුවන් හත් අට දෙනා අතර මා ද එක් අයෙකි. කොතරම් කලබල කාරී වුවත් එහෙ මෙහෙ දුවන අතර සුබ උදාසනක් කියා සුබ පතන්නට හා එකිනෙකාගේ සුව දුක් විමසන්නටද කිසිවෙකුත් අමතක නොකරති. සාමාන්‍යයෙන් දොඩන ඉංග්‍රීසි බස වෙනුවට බොහෝ දෙනෙක් මෙරටේ කතා කෙරෙන දාරි බස යොදා ගන්නේ විනෝදයක් ද දැනුමක් ද ලබ ගනු රිසියෙනි.

  "ෂොබාහිර්!" (සුබ උදෑසනක්!)

  "චුතුරාස්ති?" (කොහොමද?)

  " ෂුම්මා කුබ් අස්ත්?" (ඔබ හොඳින්ද?)

   'ෂුම්මා' යනු ඔබයි. එම භාෂාවේ සිත් ගන්නා සුළු බවක් ඇතැයි මට සිතේ. එනිසාම පොත් කිහිපයක් රැගෙන් බස ඉගෙන ගැනීම අගනේ යැයි මට සිතිණි.
  " අපහසු දේවල් ෆරීමා ගෙන් අසා දැන ගන්නට ද පිළිවන. ෆරීමා මගේ පරිවර්ථිකාව ලෙස සේවය කරන ඇෆ්ගන් යුවතියයි.

  "ගයිස්, වෙහිකල් හෑස් කම්."

   අප්‍රිකානු ජාතික ඔමාර් බෙරිහන් දෙයි. ඔහු මගේ කාමරයේ සිටින අනෙක් සගයාය. ෆරීමා පිළිබඳ සිතුවිලි මොහොතකට සිත් බඳුනට දමා අගුළු ලා වාහනයේ ඉදිරි අසුනට ගොඩ වූයෙමි. ලොකු කමකට නොව ඔමාර්ගේ ඉතාලි ජාතික කෙලි පොඩ්ඩට ඔහු ළඟින්ම ගෑවි ගෑවී ඉන්නට ඉඩ කඩ සලසන අරමුණින් යුතුවය. පැමිණ මසක් ගත වන්නටත් පෙර ඔමාර්ට සඳ පෑයුවේය. එලීනා ඔහුගේ සඳ පමණක් නොව් හිරු, තරු, මල් සහ මුළු ලොවම එලීනා විය. එහෙත් මගේ සඳ තවමත් අමාවක දා සේය. කෙදිනක කලා සොළොස සපුරා සිනා සෙනු ඇත්දැයි සිතිය නොහැක.
   වාහනය වළ ගොඩැලි සහිත වීදි දිගේ ඉදිරියට ඇදෙයි. මග දෙපස කියන්නට තරම් නගර වර්ණනාවක් නොමැත. වසර විසිතුනකට වැඩි කාලයක් අඛන්ඩව කෙරුණු යුද්ධවල අනිටු ප්‍රතිඵලයන් වූ සුන්බුන් සහ දුහුවිල්ල පමණක් කාබුල් නුවර වීදි අලංකරණයෙක් යෙදෙන්නට වෙර දරයි.වෙනත් රටෙක අග නුවරෙක නම් නේක වර්ණ සළු පිළියෙන් සැරසී හැඩ වැඩ වූ ලඳුන් විඩාපත් අපගේ නෙත් පුරා සිහිල් අඳුන් තවරනු ඇත. එහෙත් කාබුල් නුවර ගෝනි බිල්ලන් සේ බුර්කා තුළට පිවිසී ඇවිදින ලඳුන් මිස නෙත සිත සනහා රුසිරු වතක් නිකමට වීදි දෙබෑකර පායන්නේ නැත.

" සතිස්, මොකද? ෆරීමා ගැන හීන දකිනවද?

ඔමාර් නැවත නිහඬතාවය බිඳියි.

"ප්ලීස්, ඩෝන්ට්"

   මම ඔහුට අනතුරු ඇඟ වූයේ රියැදුරාට මදක් ඉංග්‍රීසි භාෂාව තෙරුම්ගත හැකි නි ය. මම ඒ බව ඇසකීන් ගි මරා කිවෙමි. විහිළු කටින් කට ගිය හොත් ෆරීමා රැකියාවට පැමිණීමද නතර කරන්නට තරම් සමහර ඇෆ්ගන් පිරිමි අනතුරු දායකය.මට සිහි වන්නේ අපේ ගමේ රටේ පවතින කට වහරකි.
" ගමේ වැල ගමේ කපුටන්ට"
  ඇෆ්ගන් ජාතිකයන් එසේ සිතීමේ වරදක් නැතැයි මට විටෙක සිතේ.
   ෆරීමා කාර්යාලයට පැමිණෙන්නේ ද බුර්කාවේ සිර වීගෙනය. කාර්යාල ගේට්ටුවෙන් ඇතුලට පිවිසෙන ඇය ආරක්ෂක භටයන්ට වත් සිය මුහුණ නොපෙන්වයි. ඔවුහූ ඇගේ හැඳුනුම් පත බලා ඇයට ගේට්ටුව විවර කරති. බුර්කාවේ දැල් අතරින් පෙනෙන තෙක්මායිමේ දෑස රඳවමින් එන ඇය කාර්යාලයට පිවිසී බුර්කාව ඉවත් කරයි.
  කාල වර්ණ මේ කුළකින් මිදුණු පූර්ණිමා සඳ ගැන මට කවියක් ලියන්නට සිතෙයි. සුදෝ සුදු හිම සේම මිදී තිබුණු මගේ කවි සිත අසල ෆරීමා සිනහ සලන්නේද වතුසුද්ද මලක් සේය.

" ගයිස්, වෙහිකල්ස් ආ රෙඩී"
   වාහන සපයන මැක්ස් බෙරි හන් දෙයි. ඔහුගේ බෙරිහන් දීම මට අමරදේවයන්ගේ සුගායනයක් තරමටම කර්ණ රසායන බවක් ගෙන දෙයි.ඒ අද අපට මට රාජකාරි නියමිත නව පළාත කාර්යාලයට යන්නට අවස්ථාව සැලසෙන නිසාය. තනිවම නොව ඇය සමගය.
   කාබුල් වලට අයත් ලෝගාර් පළාතට ඇය හැම දාමත් මා සමග යනු ඇත. ඇය පිස හමන සුළං කැරලි මගෙ සිරුරද සිප වැළඳ හමා යනු ඇත.
  මෙය තවත් එක් බොළඳ පෙම්කතාවක් සේ සිත බැහැර නොකරනු මැනවි. මගේ සිත ප්‍රේමයෙන් උන්මාද වී ඇත්ද? එසේත් නැත්නම්.....ඇය වටා ඇති කටු කොහොල් ලොවෙන් ඇයව මුදා ගෙන නිදහස් ලොවක් ඇයට පෙන්වන්නට මා තුළ පවතින අරමුනද? ඇයව බැඳ දමා ඇති සංස්කෘතික රැහැන් පටවල් සිඳ බිඳ දමා බුර්කාවෙන් එ ලොව ඇයට පෙන්වන්නට මට අවකාශ් ලැබෙනු ඇත්ද?
   මම ඉන්දියාවේ රාජේශ් සහ පිලිපීනයේ ලුවී සමග ලෝගාර් පළාත බලා යෑම සඳහා රියේ පසු පස අසුනට ගොඩ වූයෙමි. ෆරීමාට ඉදිරි අසුනට ගොඩ වෙන්නට යයිමා කීවේ ඇෆ්ගන් ගැහැණුන්ට පිටස්තර පිරිමින් සමග එකට වාඩි වීම තහනම් නිසාය. තමාගේ ස්වාමියා හෝ සහෝදරයා සමග වුව එකට, එක පෙළට වාඩිවෙන්නේ එහෙමත් කිහිප දෙනෙක් පමණි. එනිසාම නගරය පුරා දුවන කහ පාට ටැක්සි වල පසුපස 'ඩිකියේ' සිර වී යන ගැහැණුන් මට පෙනෙන්නේ සිර කාරියන් සේ මය.
   ඇය මා සිටින වාහනයේ සිටීම වුවත් එනිස සිතට අපූරු ආශ්වාදයක් ගෙන දෙයි. මුහුණ නොපෙණුනද ඇයගේ පිය වදන් අසන්නට ලැබීම කොතරම් සහනයක්ද? ගමනට පැය දෙක තුනක් ගත වුවද ගමන් වෙහෙස නොදැනෙනු ඇත.

   ' සිත් මල් යායේ සිතුවිලි සමනල් රෑන් සරයි
   වතුසුදු සුවඳේ දැවටෙන පෙම් බස් ඔමරි කරයි'

   නිතර අසන්නට, දකින්නට ලබෙන බිම් බෝම්බ, රොකට් ප්‍රහාර සිතින් ඉගිලී ඉවත යද්දී ෆරිමා බුර්කාවේ දැල් අතරින් මා දෙස බලයි.ඇගේ නොපෙනෙන දෑස් කියවා මා පදරුත් පසිඳලන්නේ කෙළෙසද?

  "ෆරීමා ජාන්, කරුණකරල බැහැලා අනික් වාහනයට නගින්න. ඒකෙ ඔක්කොම නැෂනල් ස්ටාෆ් යන්නෙ"
  මැක්ස් 'දුෂ්ටයා' චරිතය රඟ පාන්නට හදන්නේ කාගේ උපදෙස් මතද?
   ෆරීමා කිසිදු වදනක් නොදොඩා මැක්ස්ට කීකරු වී රියෙන් ළියට පිවිසියාය. මගේ සඳ අනෙක් වාහනයට පිටත් කර යැව් මැක්ස් ඇසක් ඉඟි මරමින් මදෙස බැලුවේය. ෆරීමා නැවත හැරී බැලුවේ සිත අකැමත්ත මට කියන්නට විය යුතුය. මගේ සිතින් පටන් ගත්
අකුණු සැර මුළු ගත පුරාම කොටා ගෙන යන්නට විය.

" මිස්ටර් සතිස්, ෂැල් අයි ටේක් ද ඩොක්‍යුමන්ට්ස් විත් මී?"

   " නෝ, ප්‍රොබ්ලම්.......ෆරීමා"

  ඇය යන බව දැන්වීමට සහ මගෙන් සමු ගැනීමට එසේ ඇසුවා දැයි මට සිතිණි.
   ෆරීමා අනෙක් වාහනයට ගියත් තව පැය එක හමාරකින් මගේම කාර්යලයෙහි, මගේම මේසයෙහි මා අසල හිඳගෙන මගේම පරිවර්ථිකාව වී මා සමග දොඩමළු වනු ඇත. මමත්වය හොඳ නැති වුවත් මට ඉන් මිදෙන්නට නොහැකිය.

හෙට තවත් කොටසක්.....

තවත් පුතෙක්

2010-04-20T05:16:00.000-07:00

   නන්දිට අසනීප වී සිටිය කාලය ඇතුළත අතුරු කතන්දර කිහිපයකුත් එකතු වුණා, විවිධ අවස්ථා වලදි කියල මට මලිති කිව්ව. මුලින්ම කියන්නම්, මලිතිට ඉතාමත් ලෙන්ගතු පුතෙක් හම්බ වෙච්ච් කතන්දරය.
   අංශ බාගය කියල (ගම්වල වහරින් කියනව නම්)කියන ලෙඩෙන් තමයි, නන්දි ඔත්පල වුණෙ. එලොව ගිහින් මෙලොව ආපු නන්දි, දැඩි සත්කාර ඒකකයෙන් වාට්ටුවට ගෙනැත් එක එක වෙනත් ප්‍රතිකාර ක්‍රම වලට යොමු කරන්න වෛද්‍ය උපදෙස් ලැබුණා.
  භෞත චිකිත්සාව තමයි, මුලින්ම කරන්න පටන් ගත්තෙ. එහෙදි කෙරුණු ප්‍රතිකාර නම් එතරම් සාර්ථක වූයේ නැහැ. එහෙන් ටිකට් කැපුවට පස්සෙ පෞද්ගලික හෙද නිවහනක නතර කළා. මිත්‍රයෙකුගෙ මාර්ගයෙන් භෞත චිකිත්සක මහත්මයෙක් නන්දිට ව්‍යායාම කිරීම සඳහා එන්න එකඟ වුණා. මේ අවුරුද්දෙ තමයි ඔහු පුහුනුව නිම කරල තියෙන්නෙ. නන්දිව බලපු මුල්ම දවසෙ ඔහු ඒ තරම් ධනාත්මක ප්‍රතිචාර නන්දි පිළිබඳව දැක් වූයේ නැහැ. ඒ අනුව මලිතිට හිතුණෙ නන්දිට ජීවිතය තියෙන තුරාවට ආයෙමත් ඇවිදින්න බැරි වේවි කියලයි.
   දවස් දෙක තුනක් ගියහම මලිති ඇහුව, "පුතේ, ලෙඩාට අවිදින්න පුළුවන් "කියල.
" මම ලෙඩාගෙ වෛද්‍ය ඉතිහාසය කියවල තව දවස් දෙකකින් හරියටම කියන්නම් මිස්" කියල ඔහු කීවෙ ටිකක් අඩමානෙට.
   කොහොම නමුත් මලිති බලාපොරොත්තු අත් හැර ගත්තෙ නැහැ. ඔහු නැති හැම වෙලාවටත් ඇය නියමිත අභ්‍යාස කෙරෙව්වා. ඉතාමත් නුරුස්නා ස්වභාවයෙන්, මලිතිට දොස් කියමින් නන්දි ඒව කලේ ඇගේ කටේ බලෙට.
   ඔහුට කතා කරන්නත් හරියකට පුළුවන් කමක් තිබුණෙ නැහැ. හඬ අභ්‍යාස කළ යුතු බවට වෛද්‍ය උපදෙස් ලබුණා. නාට්‍යකරණය හදාරන කොට වොයිස් ට්‍රේනින්ග් කළා නේද කියල මලිතිට හිතුණා. අනෙක් වාට්ටුවෙ ලෙඩාට හඬ පුහුණු කරනව මලිති බලාගෙන හිටියා. කිසිම වෙනසක් නැහැ. මූලික අභ්‍යාස ටික ඔක්කොම එතැන. මලිති හිතුවා, තව කෙනෙකුට රුපියල් තුන්දහස් පන්සීයක් ගෙවන්නෙ මොකටද? මම ඒ ටික කරන්නම් කියලා.
  ලෙඩාගෙ ආව තේව කරන්න හිටි තැනැතත් පුදුම වෙල බලාඉන්නවා. මලිති ඔහුගෙ උදව්වෙ නන්දිව වාඩි කරවල හඬ අභ්‍යාස කරන්න පටන් ගත්තා. මුලින්ම ස්වර...ආ...ආ...ඇ...ඇ....ඉ....ඉ.....ඊ....ඊ.....උ.....උ.....
   ලෙඩා බලා ගන්න ඉන්න කෙනා හිනා වෙනවා. ඔහුට මෙය පෙනුනෙ විකාරයක් හැටියට. මලිති ඔහුගෙ හිනාව තඹේකට ගණන් ගත්තෙ නැහැ. උදේ, දහවල්, හවස සෑහෙන වෙලාවක් හඬ අභ්‍යාස කෙරෙව්වා. මේ සඳහා නන්දිගෙ පූර්ණ සහයෝගය නොලැබෙන කොට මලිති සම්‍යක් ප්‍රයෝගයක් උපයෝගී කරගත්තා.
  " හොඳට එක්සසයිස් කළොත් තෑග්ගක් දෙනවා" කියල ඇය කිව්ව.
   පහුවදා පාන්දරත් මලිති හඬ අභ්‍යාස කෙරෙව්වා. නන්දිගෙ ගොත ගතිය සම්පූර්ණයෙන්ම නැතිවෙල ගිහින්. මලිතිට හරිම පුදුමයි. ඒ වගෙම සතුටුයි. නන්දිගෙ හඬ හරිම පැහැදිලියි. හරිම සාමාන්‍ය විදිහට කතා කරන්න ගත්ත.
  මහාචාර්ය තුමා පැමිණියා.
" කොහොමද මිස්ට නුගලියද්ද?"
" මට ගොඩක් හොඳයි, ඩොක්ටර්." නන්දිගෙ පැහැදිලි වචන උච්චාරණයට එතුමාට පුදුමයි. ඔහු මලිති දිහාවෙ බැලුව.
" වොයිස් ට්‍රේනින්ග් කරාද?"
" ඔව්, කළා සර්"
" බොහොම හොඳයි"

   ලෙඩා ලඟ ඉන්න පුද්ගලයගෙ මුහුණෙ බයාදු කමක් ඇඳිල පරාජිත රේඛා ඒ මත්තෙ සටහන් වෙනව කම්මැලි කමට. මලිති දන්නවා, බොහොම පිරිමි ගැහැණුන් කිසි දෙයකට දක්ෂයි කියල පිළිගන්න කැමති නැති වග.
   ඒකටත් වෙනම කෙනෙක් ගෙනැල්ල ගෙවල කර ගත්ත කියල දොස්තර මහත්තයා හිතන්න ඇති. කවුරු මොනව හිතුණත් වැඩේ හරියට කෙරුන නම් එච්චර නෙ වැදගත්. මලිති තමන්ටම කියා ගත්තා.
   ඒ කිව්වෙ හඬ අභ්‍යාස ගැන. ඊළඟට කායික අභ්‍යාස. ඉතින් මතක නෙ නවත්තපු තැන. දවස් තුනකින් ආයෙමත් අර භෞත චිකිත්සක මහත්තයා ආවා. මලිති චිකන් එසන්ස් පොව පොවා නන්දිව ශක්තිමත් කරනවා, අභ්‍යාස හරියට කෙරෙන්න ශක්තිය අවශ්‍ය නිසා.
   එදා නම් එයගෙ මුහුණ හොඳයි.
  " මම එන්නෙ නැති දවස් වලත් අභ්‍යාස කළාද?"
  " ඔව්, මම කරවනව" මලිති කිව්ව.
   "ඒක තමයි, දැන් හන්දි වල තද ගතිය අඩු වෙල. මහන්සි වුණොත් තව මාස දෙකකින් අවිදින්න පුලුවන් වේවි"

   නන්දිගෙ මුහුණෙත් හීනියට හිනාවක් ඇඳිලා. ඔය අතරෙ දැන් ගෙදර එක්කර ගෙන යන තැනට කටයුතු සිද්ධ වුණා. ඒ කතාව තවත් සැරයක කියන්නම්.
   දැන් ඉතින් දවසක් ඇර දවසක් භෞත චිකත්සක මහත්තය මලිතිගෙ ගෙදර එනවා. අභ්‍යාසත් කෙරෙනවා. නන්දි දවසින් දවස ගුණ අතට හැරෙනවා.
  එක දවසක් ඒ මහත්තයා එස්.එම්.එස්. එකක් එව්ව, කතා කරන්න නම් බැහැ, උගුරෙ අමාරුවක් හැදිලා. අමාරුවෙන් නමුත් එනවය කියල.
   ඔන්න ව්‍යායාම මහත්තයා ආවා. කටහඬ උගුරෙන් පිට වෙන්නෙම නැහ. හොඳටම හෙම්බිරිස්සාව. ඒ ගොල්ලො ව්‍යායාම කරන අතරෙ මලිති මුළුතැන් ගෙට ගිහින් පස්පංගුව මුට්ටියක් ලිපේ තිබ්බා. අද ඔහු මලිති එක්කත් කතා කරන්නෙ ගොලු බාසාවෙන්. ලෙඩාගෙ වැඩ ඉවර වුණහම මලිති පස් පංගුවකෝප්පයක් පුරවල, සීනිත් දමල ව්‍යායාම මහත්තයට ගෙනැල්ල දුන්නා. පීරිසි කුට්ටම දැකපු ගමන්ම නම් මහත්තයගෙ මුහුණ එච්චර හරි නැහැ.හොන්ඩටම මහන්සිත් වෙලා නෙ. කහට කෝප්පයක් වගෙ පෙනෙන්න ඇති. ඒත් බොන කොට රිදී රේඛා ඇස් වලින් විහිදුණා, මලිති දැක්ක.
  කතා කරන්නත් බැරි නිසා මලිතිට දෑත් එක් කරලා ඔහු යන්න ගියා.
  ටික වෙලාවකින් ඔන්න මලිතිට එස්.එම්.එස් එකක් ආවා. ඒ අර ව්‍යායාම මහත්තයා ගෙන්.
" මෙහෙම ලියනවට සමා වෙන්න. මගෙ හිතට යලි යලිත් එන දෙයක් තමඉ ඔබ මට පස් පංගුව හදල දුන්නු එක. මගෙ දෙමව්පියො ඉන්නෙ ගොඩාරියක් ඈත. මම නිවාඩුවකට ගෙදර ගියහම තමයි ඔවුන්ගෙ ආදරය, කරුණාව ලැබෙන්නෙ. මෙහෙ බෝඩිමේදි හැම දේම කර ගන්නෙ මම තනියෙම. මම මෙහෙම කියන එක හරිද මන්දා. ඒත් පස් පංගුව තම්බල කළ පොඩිම පොඩි ක්‍රියාවෙන් ඔබ මට අම්ම කෙනෙක් වුණා. මට එසේ පුතෙකුට වගෙ සැලකීම ගැන ගොඩක් පින්."
  මලිතිගෙ දරුවො ඉන්නෙත් සැතපුම් දහස් ගණනක් දුර. ඇයගෙ ඇස් අග්ගිහ තෙත් වෙද්දි, බොඳ වී යන දෑසින් ඇය ඔහුට කෙටි පණිවිඩයක් ලිව්ව.
  " පුතා හිතා ගන්න මම පුතාගෙ කොළඹ අම්ම කියලා. මටත් මගෙ දරුවො සිහි පත් වෙනවා, පුතා දකින කොට. පුතාට බුදු සරණයි."
   ඔන්න මලිතිට තවත් පුතෙක් ලැබුණු හැටි.

කැලේ නීතිය (ii)

2010-04-18T05:49:00.000-07:00

ගැහැණු කම නම් මහී කාන්තාව සේ සියලු දුක්ඛ දෝමනස්සයන් ඉවසා දරා සිටීමය.අසීසා සහ උරන්ගා මේ සියලු දේ ඉවසා වදාරමින් නම් තැබීමේ සාදයට ගියේ දිළිසෙන වස්ත්‍රාභරණයෙන් සැරසී සියලු හැඩ වැඩ වලින්ද ඔප මට්ටම් වෙමින්ය.

එසේ ලබන තෘප්තියක් හැරෙන්නට පොතක් කියවා, චිත්‍රපටියක් බලා රස විඳින්නට මේ දුෂ්කර ගම්මානයෙ අවකාශයක් නැත. අසීසාට බොහෝ විට මතක් වන්නේ තමා වැඩිවිය පැමිණීමට පෙර කෙලි කොල්ලන් හා නිදැල්ලේ දුව පැන දැඟලූ සුන්දර ළමා වියයි. වැඩිහිටිබවත් සමගම හිත මිතුර සමාගම් තහංචි විය. පිරිමි ළමයින් හා ඇසුර තහනම් විය.

කිසියම් අත්‍යාවශ්‍යය කාරණයකට ගෙදරින් පිටව යන්නේ නම් හිස සිට දෙපතුල් දක්වාම බුර්කාවෙන් සිරුර වසාගෙන යා යුතු විය. මේ සියලු කරුණු කාරණා නිසාවෙන් ළමා වියේදී හදවත සසල කළ කාලිද්ගෙ ප්‍රිය සමාගම අහිමි වීම ඇයට දැරිය නොහැකි වේදනාවක් විය. මේ වේදනා, ශෝක පරිදේවයන් ගෙන් මිදෙන්නට ඇයට තිබුණු එකම සහනය උරන්ගාට සියල්ල කැටි කොට ලිහා දැමීම පමණි.

කාලිද්ගේ සිත් අරණ මතද මෙබඳුම හැඟුම් රාශියක් විකසිත වෙමින්, මුකුළිත වෙමින් ජනනය කළ අපූරු මනෝ භාවයන් යොවුන් ආදරය දැයි නිර්වචනය කර ගන්නට ඔහුද අසමත් විය.

නම් තැබීමේ උත්සවය එළඹුනේ මේ අතරතුර කාලයේදීය. සාදය සඳහා වෙන් කළ කාමරයට ඇතුළු විය හැක්කේ ස්ත්‍රීන්ට පමණය. මේ කාමරයට පිවිසුණු සැණින් මේ බවලතුන් කරන්නේ බුර්කාවන් පමණක් නොව හිස බැඳි සිනිඳු සළු වන පර්දාවන් පවා උනා දැමීමයි. ඉන් අනතුරුව ඔවුන් සිත් සේ රඟති. ගයති. පිරිමින් ගෙන් තොර මේ සාදයට සර්පිනාව හා ඩොලැක්කය වාදනය කරමින් සංගීතය සපයන්නට කොලු ගැටයන් දෙදෙනෙකු සහභාගි කරවා ගනිති.

අසීසාගෙ කුඩම්මාගේ පුතාගෙ නම් තැබීමේ මගුලටද කොලු ගැටයන් දෙදෙනෙක් ඒ වන විටත් පැමිණ සිටියහ. අසීසා වත්, උරන්ගා වත් ඔවුන් දෙස නිකමට හෝ නොබැලුවේ වියපත් ගැහැණුන්ගේ උකුසු ඇස් වලින් බේරී සිටීම ඉතා දුෂ්කර කාර්යයක් වූ බැවිනි.

යෙහෙළියන් දෙදෙනා වර්ණවත් ඇඳුම් වලින් සැරසී තොල් නිය ආල්ප තවරා සාද ශාලාවට අවේ ලැජ්ජාවෙන් බිමට යොමා ගත් නෙත් වලිනි. ශාලාව කීවාට එය දිග කාමරයකි. එහි බඩු මුට්ටු සියල්ල ඉවත් කර මෙට්ට දමා තිබිණි.කාමරය වටේ බිත්ති වලට හේත්තුවී ස්ත්‍රීහු බිම වාඩි වී වෙති. සමහරෙකුගේ උකුළු තල මත කිරි දරුවන්ය. සාදය සරු වන විට," නොදනිත් දරුවන් ඇකයෙන් වැටුණා" යන්නද සැබැ වනු ඇත. අසීසාද,උරන්ගාද සමග පැමිණ ඉඩ කඩ තිබෙන තැනක් සොයමින් දැස යැව්වාය.

සර්පිනාවේ යතුරු පුවරුවට ඉහලින් වූ ජටාවක් බැඳි මුහුණ ඇයට හුරු පුරුදුය. අසිසාගෙ හද ගැස්ම ඩොලැක්කයේ හඬ මෙන් වැයෙද්දී ඇය උරන්ගාගෙ අත කෙනිත්තුවාය.

" මොකද මේ?"

" බලන්නකො කවුද අර සර්පිනාව ගහන්නෙ කියල."

"කවුද? කොතනද?"

" අර ...අර..සන්ගීත කාරයො දෙන්න."

" ආ..ඔව් නේන්නම්...කාලිද් ජාන් නේද?"

" හ්ම්, දැන් හරි හැඩයි නේද?"

" ම්..ම්...හීන කුමාරය නේ!?

''කට,කට...පුන්චම්මට අහුණොත් කෝටු මස් තමයි මගෙ ඉතුරු වෙන්නෙ"

දැරියන්ගේ ඇස් තමන් වෙතට යොමුව ඇති බව විදුලි සැරයකින් බඳු අමුතු බලවේගයකින් දැණුනා සේ කාලිද් ද සර්පිනාවෙන් ගලවාගත් දෑස යුවතියන් වෙතම අලවා ගෙන සිටින්නට විය. අසිසාගෙ දසුනින් කෙසේ නම් දෑස ගලවා ඉවත් කරගන්නද?

අසීසාගේ ගත පුරා අකුණු සැර වැදී ගෙන යන්නේ දිගින් දිගටය. ඇය හදවත මත දකුණු අත තබා 'සලාම්' කියමින් ආචාර කලාය. කාලිද් ද පෙරලා සලාම් කීවේය. ආචාර සමාචාර වචන දෙකකට සීමා වුවද දෑස් යුග දිගු කතාවකට මුල පුරනු දෙදෙනාටම දැණිනි. කාලිද්ට සිය දෙනෙත් අදහාගන්නට නොහැකි තරමට සිත් ඇදගන්න අයුරින් යෞව්වනය වැළඳ ගෙන සිටියාය.

නීල වර්ණ දෑස් වල ඇරියුමක් සටහන් වෙමින් සසල වන හැටි ඔහුගේ තුන් සිතම කම්පනය කරනු වැනිය. වත්සුණු තැවරූ දෙකොපුල් ගිම්හානයට රත් පැහැ ගන්වුණු ඇපල් ගෙඩියක් සේ රත් පැහැ ගැන් වෙයි. වැඩිහිටි ගැහැණුන්ගේ දැස් වල සවි කළ ඇන්ටෙනා එහෙ මෙහෙ කර කැවෙද්දී කාලිද් සිය ඇස් සර්පිනාවේ කලු,සුදු යතුරු වෙතට යොමු කළේ හිත පුරා පිරෙන සෙනෙහස වටා වැටක් ඉදි කරමින්ය.

සාදය ඇරඹුනේ ජනප්‍රිය දේශප්‍රේමී ගීයක අනුවාදනයෙනි.සියල්ලෝම වාදනය අනුව යමින් ගයන්නට වූහ.

" ඇෆ්ගනිස්තාන් සලාම්

මෙ කාබුල් ජාන් සලාම්"

ගීත තුන හතරකට පසුව බොහොමයක් ස්ත්‍රීහු රඟන්නට වූහ. අසිසාගෙ මවද හිස වූ පර්දාව ගලවා දමා නැටුමට එකතු වූවාය. ජීවිතයේ හැම දවසක්ම බුර්කා සිර කූඩුවෙහි සිර වීගෙන සියලු හැඟීම් යටපත් කර ගෙන සිටින මේ ගැහැණුන්ට සීමාවන් සහිතව වුවද සිත් පුරා විනෝද විය හැක්කේ මෙබඳු සාද වලදී පමණි.බොහෝ යුවතියෝ සිය අත් බෑග වලින් කුඩා කණ්ණාඩි ඉවතට ගෙන, අනෙකුන්ගෙන් මුවා වී ටිකෙන් ටිකට තොල් සායම් තවරති. ඇස් වල අඳුන් තවරා ගනිති. හිසකෙස් සකස් කර ගනිති.

අසීසා මේ කිසිවකුත් නොකර අනෙකුන්ගේ උකුසු ඇස් වලින් මිදෙන්නට හැකි හැම මොහොතකම කාලිද් වෙත අනිමිස ලෝචනයකි.

තව අවුරුදු තුන හතරකින් කාලිද් හා විවාහ වී ඔහුගේ සිහින විමානයෙහි අබිසෙස් ලබන්නට ඇත්නම් යයි අසීසාට සිතිණි. අසීසා සාදය නිමා වූවිට මව සමග උරන්ගාගෙ ගෙදර ගියේ උරන්ගාගෙ මව අසනීපව සිටි නිසාය. ලෙඩා බලා ගෙදරට පැමිනෙද්දී පවා අසීසා සිතුවේ කාලිද්ට ඇවිත් තමා පිළිබඳව කතා කරන්නට පියා සමග දිනයක් යොදා ගන්නට කියන්නටය.

සිත තුළ කැටි ගැසුණු නැවුම් අපේක්ෂා සහ සිහිනවලට පොපියන්නට දෙමින් ඇය සිය මැටි ගෙදරට ඇතුල් වන්නට යද්දී දොරක තිබුණු විශාල පිරිමි පාවහන් යුවලක් දුටුවාය. එය සිය පියාගේ පාවහන් යුවලට අමතරව එතැනට එකතු වූවකි.

බුර්කාවේ දැල තුළින් ඇය සුදු දිගු රවුලකින් යුතු අවුරුදු හැටක පමණ පුද්ගලයකු තත්ත සමග කතවේ යෙදී සිටිනු දුටුවාය. ඇය සිතුවේ ඔහු බැටළුවන් මිළදී ගන්නට පැමිණියෙකු ලෙසටය.

අමුතතා නිවසින් පිටවී ගිය පසු තාත්තා අම්මාට කී දේවල් කිසිවක් අසීසාට පැහැදිලිව නෑසිණි. එහෙත් රෑ කෑමට හිඳගත් පසු මුල්ලගේ පැමිණීමේ සුලමුල හෙළිදරව් විය.

"ලතීෆා, අපේ අසීසා හරිම වාසනාවන්ත කෙල්ල. අපේ දුව මුල්ලාගෙ හතරවැනි භාර්යාව වෙන්නයි යන්නෙ."

" මොනවා? අර සීයා වගෙ මිනිහට මාව බන්දලා දෙන්නද යන්නෙ?" ඇයට සිය සිතුවිලි පාලනය කර ගත නොහැකි විය.

" උඹ ට ප්‍රශ්න අහන්න අයිතියක් නැහැ. මුල්ලා අද මට රුපියල් ලක්ෂ දෙකක් ගෙනැත් දුන්න. ඉතුරු ලක්ෂෙ බඳින ඩවසට මට ලැබෙයි. උඹලව අපි හදන්නෙ විකුණන්න කියල උඹ දන්නෙ නැද්ද? අපි හදන බැටළුවන්ගෙයි, උඹලගෙයි කිසිම වෙනසක් නැහැ. පුංචි වෙනසකට තියෙන්නෙ විකුණුවාට පස්සෙ බැටළුවන්ව මසට මරණවා. උඹලා අලුත් ජිවිතයක් ලබනව."

"අනේ..!අම්මේ, මට නම් බෑ ඒ මිනිහත් එක්ක යන්න"

"කට,කට..තාත්තට ඉහලින් යන්න මේ ගෙදර කාටවත්ම බැහැ." අම්මගේ වචනද වෙනදාට වඩා සැරය.

" උඹලා කරන්න ඕනි අපි කියන දේවල්. අනික, හතර වැනි ගෑනි වෙන එකමොන තරම් නම්බුවක්ද? ආයෙම වෙන ගෑනියෙක් ගෙනෙන්නෙ නැහැ නෙ. මිනිහගෙ සේරම වස්තුව උඹට."

" හේ......හේ.......උඹට තමයි සෙරෝම සම්පත්.හරිම වාසනාවන්ති"

ගඳ ගහන මුල්ලා කෙනෙකුගේ හතර වැනි බිරිඳ වීමෙහි තිබෙන වාසනාව කුමක්ද? කාලිද්ගේ අත ගෙන සොඳුරු ලොවකට පියමන් කරන්නට දුටු සිහින දෙදරා යන්නට ඉඩ දිය යුතුද? අම්මට සහ තාත්තාටත්, අනෙක් පුන්චි අම්මලාටත් මෙය සුබ දායක ආරංචියක් වූයේ තමන්ව විකිනීමෙන් ගෙදරට ලැබෙන වස්තු කන්දරාව කෙරෙහි ඇති තණ්හාවය. අසීසා දස අතේ කල්පනා කළේ උරන්ගාට මෙය කියා පිළියමක් සොයන්නට සහය ලබා ගත යුතු බවයි.

පහුවදා පාන්දරම ඇය උරන්ගා හමු වී සියල්ල පැහැදිලි කළේ වෛද්‍යවරයෙකුට සියලු රෝග ලක්ෂණ පවසන රෝගියෙකු පරිද්දෙනි. බොහෝ වේලා කෙරුණු සතර කන් මන්ත්‍රණයේ අවසාන නිගමනය වූයේ කාලිද්ව කෙසේ හෝ හමුවී තාත්තාව හමුවී විවාහය ගැන කතා කරගන්න ලෙසට ඉල්ලා සිටීමටයි.

" ඉතින් කොහේදිද අපි මුණ ගැහෙන්නෙ?"

අසීසාගෙ නොසන්සුන් සිතට සුදුසු තැනක් කල්පනා වූයේම නැත. උරන්ගා කීවේ බැටලුවන් දක්කා ගෙන යන කඳු බෑවුමෙ සෙල්ලම් කළගල්පොත්ත වඩාත්ම සුදුසු බවයි. ගල් පොත්ත වටේටම මූකලානකි.

" කවුරුවත් දක්කොත්?" අසිසාගේ ප්‍රශ්නය ඒ තරම් බැරෑරුම් එකක් සේ උරන්ගාට නොපෙණිනි.

" කවුද ඔය පැත්තෙ එන්නෙ? මේ දවස් වල එහා කන්දට නෙ බැටලුවො අරන් යන්නෙ. මම අපේ මල්ලිට කියන්නම් හවසට නමාස් ඉවර වෙලා කාලිද්ට එතැනට එන්න කියන්න කියලා."

නියමිත වෙලාවට කාලිද් එතැනට අවේය. අසීසාද බුර්කාවට රිංගා ගෙන, ගැහෙන සර්වාංගයෙන් සහ සිතින් යුතුව ගල් පොත්තට සේන්දු විය.

" මොකද, අසිසා ජාන්, හදිස්සියක්ද?"

" අනේ, ඔව්...කාලිද් ජාන්, මාව අර කරීම්මුල්ලට කස්සද බන්දල ඩෙන්න හදනව අපේ තාත්තා, මම කැමති නැහැ ඒ මිනිහට. ඔයාට බැරිද ඇවිත් අපේ තාත්තගෙන් මේ ගැන අහන්න?"

" ඒ මුල්ලට ගෑණු තුන්දෙනෙක්ම ඉන්නව නේද?"

"ඒක නේන්නං. මාව හතරවෙනි ගෑනි හැටියටයි ගෙනි යන්න හදන්නෙ....අනේ! පින් සිද්ද වෙයි, මේකට මොනව හරි කරන්න."

" මම අපේ තත්තට කියන්නම් ඔයගෙ තාත්තව මුන ගැහිල මේ ගැන කතා කරන්න කියල. හෙටම මම තාත්තව එවන්නම්, ඔයා වගෙ ලස්සන කෙනෙකුව ලේලි කර ගන්න අපේ තාත්තා ගොඩක් කැමති වෙයි."

අසීසාට ඉදිරියට පැන කාලිද්ව සිප ගන්නට සිතෙයි. ඇය ප්‍රේමය උතුරා යන සිතින් ඔහුව සිය දහස් වරක් මනසින් සිපගත්තාය.

" අසීසා, ඉක්මණට මුහුණ වහ ගන්න. ඔ‍යාගෙ ෆාතිමා නැන්දා."

" මොනවා? කෝ? විනාසයි"

"ඔව්, ඔව්..ඔයාගෙ පිටිපස්සෙන්" කාලිද්ගෙ වචන උගුරේ පැටලුණා මිස එලියට පිට වුණේ නැටහ.

" හා... මේ අපේ කාලිද් පුතා නේ? අනේ බලන්ඩකො පුතෙ, අපේ අර කලු බැටළු පටික්කි කොහේ ගියාද කියල නැහැ නෙ. මම මේ හොයන්න යන ගමන්. කවුද ඔය ඔතැන ඉඳල අර ගස් දෙබලට මුවා වුණේ?"

බියපත් වූ අසිසා බුර්කාවත් ඔසවාගෙන දුවන්නට වූවාය. එසැවුණු බුර්කාවට යටින් අසීසාගෙ අඳුම දුටු නැන්දා කම්මුලේ අත තබාගෙන අල්ලා දෙවියන්ට පැමිණිලි කරන්නට වූවාය.

" අනේ! අල්ලා දෙවියනේ! දැන් හැදෙන ගෑණු ළමයින්ගෙ තියෙන නොසන්ඩාලකම පෙනෙනවද? තනි පන්ගලමෙ ගල් පොත්තට ඇවිත් කොල්ලෙක් එක්ක කතා කර කර ඉන්න හැටි.

ගෑණු ළමයින්ට ඔය වැඩ 'හරාම්' කියල උඹ දන්නෙ නැද්ද මෝඩියේ? මෙහෙමත් අසික්කිත වැඩක්?"

ෆාතිමා නැන්දා දුටුව දෙයට ඇති පදම් ලුණු ඇඹුල් එකතු කර මුලු ගම පුරහම සාර්ථකව සන්නිවේදන සිදු කළාය. නඩු ඇසීමට ගමේ 'ශුරා' සභාවට අසිසාව කැඳ වනු ලැබිණි. සභාවේ සිටින්නේ පිරිමින් පමණකි.ඔවුන් ලෝකයේ වෙනත් රටවල් සිදුවෙන කිසිවක්ම නොදත් පිරිසකි. දැන ගන්නට උවමනාවක් ද නත.

ඔවුන් සිතන, පතන, කටයුතු කරන, තීන්දු ගන්න ආකාරය කොතරම් වැරදි වුවද එහි දොසක් ඔවුහූ නොදකිති.විත්තියක්,පැමිණිල්ලක් යනුවෙන් දෙපාර්ශෑවයක්කැඳවා නොතිබිණි.සියල්ලන්ම කළේ අසිසාට දෝෂාරෝපනය කිරීමපමනකි. ශුද්ධවූනීති උල්ලන්ගණය කළ වරදට, එමෙන්ම පවුලේ කුලගර්වය විනාශ කිරීමේ වරදට දඬුවම් නියම විණි. කොල්ලට කස පහර හතළිහකි. කෙල්ලව පන පිටින් වළලා ගල්ගස්සමර දැමීමට ඒකමතිකව තීන්දු කෙරිණි.

අනුන්ගේ සුබ සිද්ධිය උදෙසා නොව විපත වෙනුවෙන්ම කැස කවන ඊනියා මූලධර්ම වාදීන්ගේ දෑත් වලින් කණිනු ලැබූ වළට අසීසාව තල්ලු කරනු ලැබූවේ මුල්ල විසින්මය.

ඇය අසීසාම මිස මරිය මදලේනා නොවූවාය. ඇත්ත, නැත්ත, හරි වැරදි කියා දෙන්නට මොහොම්මද් නබී තුමාද නැත. පටාචාර, කිසා ගෝතමී හෝ රජ්ජුමාලාට පිහිට වූ ආකාරයෙන් පිහිට වන්නට මේ අබුද්ධස්ස කාලයෙ ගෞතම බුදු රජාණන් වහන්සේද නොවඩිනු ඇත. කට පාඩමෙන් මිස අකුරු ගලපා ශුද්ධවූ කුරානය කියවන්නට නොදත්මේ නොමිනිස් මුල්ලගේ කැලේ නීතිය සියල්ලෝම හිස් මුදුනින් පිළි ගනිති.

විසි එක්වැනි සියවසේ මෙබඳු ම්ලේච්ඡ මිනිස් ඝාතන සිදුවෙතැයි කිසිවෙකුට අනුමාන වශයෙන් හෝ සිතිය නොහැකි නමුදු මෙය සත්‍ය වශයෙන්ම සිදුවිණි.

අවසන් මොහොතේත් අසීසා සිතුවේ තමන් කිසිදු වරදක් නොකලබව පමණකි. ලෝකයේ පවතින කිසියම් ආගමකින් විරුද්ධ ලින්ගිකයෙකුට ආදරය කිරීම වරදක්දැයි සිතන්නට තරම් ඇය පොත පත අසුරු කර නැත. පොත පත ඇසුරු කරන්නට සාක්ෂරතාවක්ද ඇයට නැත. අමීනාගෙ හිස මතට ගල් වරුසාවක් ඇද හැලෙන්නට විය. පැය දෙකක් ගත වන තුරුත් අසීසා ගල්පහර කාගෙන විලාප නැගුවාය. අවසානයේ ඇයගේ හිස කඩා වැටිණි. ම්ලේච්ඡ ඝාතකයෝ ලෝකයෙ උතුම්ම කාර්යයට දායක කාරක වූවා සේ ප්‍රීති වූයේ, මරණින් පසු සැපත් වන මොක් පුරෙහිදී ඒකාන්තයෙන්ම ඔවුන්ට දිව්‍යාංගනාවන් ලැබෙනු ඇත කියාය.

කැලේ නීතිය

2010-04-17T16:32:00.000-07:00

   මිනිය ගොඩට ගත්තේ පණ පිටින් වැළලූ වළෙන්ය. පණ පිටින් වැළලූයේ පවුලේ කුල ගර්වය කෙළෙසූ නිසාය. කරක් පස් යට කළ පසු ගල් ගසන්නට යැයි මුල්ලා කී විට වටේ රැස්වී සිටි හැමෝම ඔහුට අවනත වූහ. ගැහැණු බුර්කා වලින් මුළු සිරුරම වසා ගෙන ඇස් දෙකට ඉදිරියෙන් වූ සිහින් දැලෙන් එල්ලය ගෙන ගල් එල්ල කළහ. අල්ලා දෙවියන් සිටියා නම් කිසිවෙකුටත් ඇයට ගල් ගසන්නට ඉඩ නොදෙනු ඇත.
  'නුඹලාගෙන් පව් නොකළ කෙනෙක් වෙත් නම් පළමුවන ගල ගසා පල්ල" කියන්නට යේසුස් වහන්සේ ආවේ ද නැත. කැලේ නීතිය රජ වූ රටක, නීති රීති ක්‍රියාත්මක නොවන රටක, සාධාරණයක්,යුක්තියක් පසිඳලන්නට කවරෙක් නම් ඉදිරියට එනු ඇත්ද?
   ගල් ගසා මරණු ලැබූ මිණිය නව යොවුන් යුවතියක ගේය. කළ වරද භද්‍ර යව්වනයේම හුන් තවත් මානවකයෙකුට ප්‍රේම කිරීමය. රට ඇෆ්ගනිස්තානයයි. ගම, එම රටේ උතුරේ පිහිටි නූගතුන් පිරුණු නියම් ගමක්ය.
   මරා දැමුණු යුවතියගේ නම අසීසාය. උරංගා ඇගේ ඥාති සොයුරිය පණ පිටින් මෙසේ ම්ලේච්ඡව මරා දමණු බලා සිටිය නොහැකි නිසාම දෙපා වලට ඉක්මන් ගමන් යන්නට අවසර දුන්නේ නැත. එහෙත් සිය නෑනන්ඩිය යලිත් නො එන ලෙසින් ඉක්මන් ගමනක් ගොස් හමාරය.
   අසීසාගෙ මුහුණ බැලිය නොහැකි තරමට ගල්පහර වලින් විරූප වී ඇත. ලේ නොගලන්නේ කොතනින්ද කියා සිතා ගන්නට බැරිය.ඒ තරමටම මුහුණ තුවාල වී ඇත. තවත් ඒ සිත් පෙලන දර්ශනය බලා සිටිය නොහැකිව උරන්ගා බුර්කාව දෑතින් ඔසවා ගෙන දුර්ජන මුහුණු නොපෙනෙන තෙක් මානයක වූ සිය මැටි ගෙදර දක්වාම එක පිම්මේ දුවන්නට විය. ඒ හිතට ඇති පදම් හඬා වැළ පෙන්නටය.
   " අපේ ආගමේ විදිහට අවසාන කටයුතු කරන්න අවශ්‍ය නැහැ. මේ කෙල්ල අපට කළ අවමානයට මීට වඩා වෙන දඬුවමක් නැහැ. සර්ව බලධාරී දෙවියන් වහන්සේ දන්න මේ හැතිරි කරපු පාප කර්මය මොකද්ද කියලා. තුහ්! තුහ්!" කියා කෙල ගසමින් උජාරු කම් කියන ගමේ මුල්ලාගේ බහට මුළු ගමම අවනතය. කීකරුය. නලංගුය. උරන්ගාට ඉවසිය නොහැක්කේ එයයි.
  මියගිය අසීසාගේ..නැත...මරා දමනු ලැබූ අසීසාගේ මව බුර්කාව තුළට වී මුල්ලාගේ වදන් අනුමත කළේ අසීසාගෙ පියාගෙ අනෙක් බිරියන් තුන් දෙනාද සමගින්ය. බිරියන් තුන් හතර දෙනෙකුට දරුවන් විසි තිස් දෙනෙකු සිටිනා මෙවන් පවුලකට දරුවෙකුගෙ මරණය සයුරෙන් දිය දෝතක් අහක ගියාක් මෙනි. සිත් වේදනා වන්නට කිසිදු කාරණයක් නැත.
  කුරාණයේ මුල්පිටුව වත් කියවන්නට නොදත් අමන මරි මෝඩ මුල්ලා ආගම කියවන්නේ කට පාඩමෙන්ය. ගැහැනු ළමයින්ට ඉස්කෝල තහනම්, අකුරු කරන්නට තහනම් පෙදෙසක ගැහැනු ළමයින්ට ප්‍රේමකරන්නට ඉඩ හසර දෙනු ඇතිද? උරන්ගා මේ සියල්ල හිතමින් මේවා වෙනස් කරන්නට අල්ලා දෙවියන් නැවත උපදින්නේ නැත්තේ ඇයිද යැයි සිය දහස් වර සිතා ඇත. මුල්ලා ගිය මාසයේ සිය හතරවෙනි බිරිඳ ලෙස අවුරුදු දොළහක ගැටිස්සියක්ව කැන්දාගෙන ආවේ, ඇයගේ පියාට මුදල් හදල් සමග බැටලුවන් රංචුවක් හිලව් කරමිනි.
   අසීසා, සිය පියාගෙ පළමු බිරියගේ වැඩිමහල් දියනිය වී ඉපිද සිටියාය. කුඩා කල පියාගේ එකම හුරතලිය ඇය වුවද බිරියන් සමගම දරුවන් වැඩි වෙන විට දරු හුරතල් බැලීමක් කොයිම වෙලාවක සිදු වුණේ නැති තරම්ය. අසීසා බැටළු රංචු දක්ක ගෙන කොල්ලන් හා එක තලයට, හරි හරියට කඳු මුදුන් වලට ඇදෙදී දොසක් කියන්නට කවුරුත් අවේ නැත. එහෙත් ඇය හඬ නගා සිනා සෙන විට, සෙල්ලමෙන් පැරදුණු කොල්ලන්ට හූ කියන විට නම් නැන්දලා සහ පුංචි අම්මලා තරවටු කළා උරන්ගාට මතකය.
   අසීසාට සහ උරන්ගාට පාසැල් යාම තහනම් විය. මල්ලිලා පමණක් කිලෝ මීටරයක් පමණ දුරින් වූ පාසැලට යති. ඔවුන්ගෙ පොත්වල පින්තූර බලන්නට හෝ ඉඩ ලැබෙන්නේ ඔවුන් ගෙදර නැති වෙලාවට පමණක්ය.
  "උඹලා කෙල්ලො. උඹලට ඔය පොත් අල්ලන්න වත් හොඳ නැහැ. පව්. ගෑණු ජාතිය, ජරා ජාතිය. ගලේ ගහ පිය..මරා දමපිය"
  පොත් බලන්නට ගන්න උත්සාහයන් නතර වෙන්නේ ඒ ආකාරයෙනි. උරන්ගා, අසිසා මෙන් සියලු ගැහැණු දරුවන් මේ කෙණෙහිලි වලට ගොදුරු වුවත් විරෝධතා නගන්නට හෝ පිකට් කරන්නට සංවිධාන එහේ නැත. එසේ කළොත් මරණය නියතය.
   පවුලේ පිරිමි දරුවන් ගැහැණු දරුවන්ව එසේ පාච්චල් කරද්දී වැඩිහිටියන්ද ඔවුන්ට උඩ ගෙඩි දෙමින් පවතින සම්ප්‍රදායන් සහ ආකල්පයන් අනුමත කළහ.
   අසීසාට මෙන්ම උරන්ගාටද මේ කිසිවක් අභිබවා යා නොහැක. ඒ සඳහා දැනුමක්ද නැත. තාත්තාත්, අම්මලාත් පුතුන්ගේ පැත්තේය. ඔවුන් විදි දුක්, කම් කටොලු, අතවර දැරියන්ද විඳිය යුතු යයි ඔවුහූ අදහති. වැල යන අතට මැස්ස ගහනවා මිසක ඒ තමන්ගේ උපන් කරුමය සහ උරුමය යයි සිතනවා මිසක ඉන් එහාට සිතන්නට ඔවුන්ට ඥාන ශක්තියක් නැත. අම්මලා සිතන්නේ ගැහැණුන් ඉන්නේ ගෙදර දොරෙහි වැඩ කරන්නට, දරුවන් වදන්නට සහ හදන්නට පමණක් බවයි. ඒ වගේම පිරිමින්ගෙ ගුටි බැට වලට ලක් වීම, ඔවුන්ට දාස මෙහෙවර කිරීම තමන් ලබා උපන් දෙයක් බවත් ඔවුහූ පිළිගත්හ. මේවාට විරුද්ධව කතා කිරීම දෙවියන්ට එරෙහි වන තරමේ පාපයක් ලෙසද ඔවුන්ට කියා දී තිබිණි.
   පිරිමින්ගේ කිසිදු තීන්දුවකට එරෙහි වීමට ගැහැණුන්ට නොහැකිය. අසීසාත්, උරන්ගාත් වයසින් මෝරද්දී මේවා ගැන රහසේ කතා කළද ඉන් එහාට කිසිවක් කරන්නට හැකියාවක් ඔවුන් තුළ වූයේ නැත.
   වැඩිවිය පැමිණීමත් සමගම අසීසා සහ උරන්ගාට බැටුළුවන්ව ගෙනයාම සපුරා තහනම් වූයේ සම්ප්‍රදායන් අනුවය. බැටළුවන් උලා කද්දී කොලු කෙල්ලන් සෙල්ලමේ යෙදෙති. දැන් ඒ සියල්ල යව්වනය විසින් උදුරා ඉවත වීසි කර ඇත. ළමා විය නොඉක්මුණා නම් හොඳ යයි සිතෙන්නේ එවිටය.
   අසීසාට තමන් සමග එක රෑනෙ කෙළි දළෙහි යෙදුණු කොලු කෙල්ලන්ව මතක් වෙයි. එළු, බැටළු, ගවයන් නිදැල්ලේ තන උලා කද්දී වසන්ත කාල සුන්දර කළ කෙලි සෙල්ලම් සිත කොනිත්තද්දී උරන්ගවත් ඇදගෙන කඳු වළල්ලට දුවන්නට සිතෙන සිත අසීසා රෙදි කැබැල්ලක ඔතා වහළට විසි කරයි. එය නැවත තමන් ළඟට නො එනවා නම් හොඳය.
   අසීසාගෙ පියාගෙ තුන්වෙනි බිරිඳට කුළුඳුල් පුතා ලැබුණ විට අසීසාට මහත් සතුටක් දැනිනි. ඒ දවස් හයකින් එලැඹෙන නම්තැබීමේ උත්සවයට සතුටු විය හැකි නිසාය. ඒ උත්සවයට සහභාගි විය හැක්කේ කාන්තා පක්ෂයට පමණක් වුවද එදාට නටන්නත්, ගයන්නත් ලැබෙන අවස්ථාවෙන් තරුනියන් උපරිම ප්‍රයෝජන ගනිති. ඉනුත් සින්දුවක් කියා, චුට්ටක් නටා අහින්සක සතුටක් ලබනව මිස ඉන් ඔබ්බට යෑමක් කිසි විටෙකත් සැබැ නොවන සිහින පමනකි. . . . .
(ඉතිරි කොටස මග...)

කව්ගර්ල්ස්

2010-04-17T14:43:00.000-07:00

කිරි සිහින සඳ වතුරක කිමිදෙමින් ඉන්න කාලයක් ආයෙමත් ඇවිත්. ඒත් අපි පුංචි කාලෙ හිතුවට වඩා දන් හැදෙන පුංචි දරුවන්ගෙ සිතුවිලි වෙනස්. මම පුංචි දඟකාරියො දෙන්නෙක් එක්ක රූපවාහිනිය බලමින් හිටියා. 'කාටූන් කව් බෝයි' රූප පටයක් ඒ.

ටිකක් වේලා බලමින් හිටි එක පැටික්කියෙක් කියනවා,

"ඇයි,මේ කතාවල කව් බෝයිස්ල විතරක් ඉන්නෙ. කව්ගර්ල්ස් ලා ඒ රටවල නැද්ද" කියලා. දීපල්ලකො උත්තර.

"ඒක නේන්නම්, අපි ලංකාවෙ මාමලා නැන්දලාට කියල ඒ වගෙ එකක් හදවමු"

කොහොම වෙතත් කෙල්ල ස්ත්‍රීවාදිනියක් වෙයි කියල මට හිතුණා.

මේ දවස් වල මේ දෙන්නට කතන්දර කියල දීල ඉවරයක් නැහැ. අමල් බිසෝ, නිදිකුමාරි, බෝන්චි වැල සහ යෝධයා, හිම කුමාරි, කොහොල්ලෑ බබා විතරක් නෙවෙයි....අන්දරේගෙ, මහ දැනමුත්තගෙ කතාත් කියල ඉවර කළා.

" මගෙ කතන්දර ඔක්කොම ඉවරයි නෙ දැන්" කියල මම කිව්වම මොකද දන්නවද ඒ දෙන්න කියන්නෙ?

"ඔයා ලියන්නෙ එහෙනං අර කතා පොත් එහෙම, ලැප් ටොප් එකෙත් ලියන්නෙ. ඒ වගෙ හිතල හිතල හදල කියන්න කො, අත්තම්මෙ."

ඉතින් ඊයෙ ඉඳල ළමා කතා නිබන්ධනය වෙනවා, දිගට හරහට. ළමා කවි සහ කතා..වැඩේ නරකම නැහැ නේද?

අවරෝහණය

2010-04-13T05:59:00.000-07:00

ගන්නවද පළවෙනි ප්‍රශ්නෙ කියල අහල ප්‍රශ්නාර්ථයක් තියල ගියා ගියාමයි, එන්න බැරිවුණා....මාස දෙකක් විතරම මේ පැත්තෙ. ඉතින් සමා අවසර! ලබන්නාවූ සිංහල, හින්දු නව වසරත් එක්කම හර්දයංගමව සුභ ප්‍රාර්ථනා කරමින් බුලත් අතකුත් අරන් ආවොත් කවුරුත් මාව පිටමං කරන එකක් නැතිවේවි කියල මට හිතෙනවා.

"සුදු මැණිකේ....සුදු මැණිකෙ.."

ඔන්න නන්දිගෙ හඬ...හතර අතේ දෝංකාර දෙනවා. යක්බෙරයක් වගෙ කියල දඩබ්බරී කියනව, නොරිස්සුමෙන්. නැහැ...ඒ නන්දිගෙ හඬම නෙවේ...හිතේ හොල්මන් කරන හඬක්.

පුලින තලාවෙන් දුර කට වෙලා, පුලින තලාවෙ සැරි සරන සමීපස්ථයන්ගෙන් දූරිභූත වෙලා මලිති හිටියෙ කොහෙද ඇත්තටම?

දැඩි සත්කාර ඒකකයේ වැසුණු දොර පලු දෙකට මැද්දෙන් මලිතිගෙ දෑස රිංගනව, ලෙඩාගෙ සුව තතු පෙන්වන මොනිටරය මතට. රුධිර පීඩනය...40/60 හර්ද ස්පන්දනය 30...සැටුරේෂන්....65...

මලිති ඇවිත් පුටුවකට බර දුන්නා. පුටුවෙ ඇලෙන්නෙ නැහැ මලිතිගෙ හිත, විනාඩි දෙකක් වත්. ආපහු නැගිට නැගිට ගිහින් බලන්නෙ මොනිටරයේ පෙන්වන අංක වැඩි වෙලාද කියලා. මලිතිට අවශ්‍ය දේ වෙනුවට සිද්ධ වෙන්නෙ ඒ අංක අවරෝහණය පැත්තට වැටෙන එකයි. පුතා ඇවිත් ආපහු ගියෙ නන්දිව ගොඩ ගන්න මලිතිට පුළුවන්ය යන විශ්වාසය පුතාගෙ හිතේ තදින්ම සනිටුහන් කර ගෙන. නන්දිට මොකුත් වුනොත් පුතාගෙ හිත කඩන් වැටේවි. දුව පැයෙන් පැයට දුර කථන ඇමතුම් දෙන්නෙ මලිති ලඟ ජීවකයෙකුගෙ බලයක් ඇතියි කියලා.

නන්දිගෙ කොළඹ අවට ඉන්න නංගිල දෙන්න ඇවිත් ඉන්නව, තම තමන්ගෙ සහකාරයොත් එක්ක. කොළපාට කබා දා ගෙන, සුදු සපත්තු දමාගෙන ඔවුන් දැඩි සත්කාර ඒකකයෙ දොර පලු දෙකෙන් ඇතුලට ගියේ විශේෂඥ වෛද්‍යවරුන් වගේ. එලියට ආවෙත් ඒ විදිහටම බැරෑරුම් ඇස් වලින් සහ නළලට ගත්තු රැලි වලින් සෘණ ආවේග දහරා නිකුත් කරමින්. මලිතිට ඒ මුහුණුවල සෘණ සංඥා අසාත්මිකයි වගෙ. ඔවුන්ට ප්‍රතිචාර සංඥා නිකුත් නොකර මලිති, ඥාති වෛද්‍ය පුත්‍රයාට දුර කතන ඇමතුමක් දුන්නා.

"මම එනවා නැන්දෙ"

එහා කොණෙන් ඇහුණා, මලිතිට. දුර කතනය විසන්ධි කළ මලිති දොර පළු දෙක ළඟට ඇදෙන දෙපය වලංගු කරගන්න උත්සාහ කළේ නැහැ.

දොර පළු දෙබෑ වෙලා මහාචාර්ය වරයා ප්‍රාදුර්භූත වුණා. ඔහුගෙ මුහුණෙත් සිඳෙන,බිඳෙන ප්‍රාර්ථනා කොහොඹ කන්කාරියක් නටනවා. මලිතිට ඕනි වුණෙ නැහැ කාගෙ වත් කම්මුල් වල, නළල් තලවල ඇඳෙන, මැකෙන වන්නම්, නාඩගම් හෝ කන්කාරි හෝ බලන්න. සෙත් පිරිත් සජ්ජායනාවක් වගෙ ඇය නන්දිට සුව වේවා! කියල එක හිතින් හිතා ගෙන 'සබ්බේ බුද්ධා බලප්පත්තා..' ගාථාවත්,ගයත්‍රි මන්ත්‍රයත් මාරුවෙන් මාරුවට හිතෙන් තාලයට ගායනා කළා.

විදුලි සෝපානයෙ දොර විවුර්ත වෙද්දි දොස්තර පුතා ඉන් මතු වෙලා මහාචාර්ය වරයට එකතු වුණා. දෙදෙනාම මලිතිට ළං වුණා.

" මිසිස් නුගලියද්ද, අපි කරන්න පුලුවන් හැම දෙයක් ම කළා. දරුවන්ව ඉක්මනට ගෙන්වන්න. අද දවස එලි කර ගන්න වත් පුලුවන් වේවිද දන්නෙ නැහැ. අපට හරියට කණගාටුයි.සමාවෙන්න!" මහාචාර්ය වරයා මෙ ටික මලිතිගෙ කණට කෙඳිරුවෙ ඉංග්‍රීසියෙන්, රහසක් වගෙ. ඒ වුණාට නන්දිගෙ නංගිලාගෙ මහත්තුරුන්ගෙ කණ් ඇන්ටෙනා දමල වගෙ ඒ පැත්තට නැවිල, රහසෙන් ඇහුණු වචන එක එක සම්බන්ධ කරල තේරුමක් හොයන්න උත්සාහ කරනවා.

"නැන්දෙ,මම මල්ලිට කියන්නම් නංගිවත් එක්ක ගෙන අදම එන්න කියල. නැන්දා අනික් වැඩ බලා ගන්න."

" මට තේරුම් ගන්න පුළුවන්. ලයිෆ් ඉස් ලයික් දැට්" මලිති පුරුදු පුහුණු කරපු උපේක්ෂාව අත් හදා බැලුවා.

මලිතිට හිතුණෙම නන්දිට මොකුත්ම වෙන්නෙ නැහැ කියලා. හිත සනසගන්න නෙවෙයි...ටක්කෙටම එහෙම හිතෙන නිසයි මලිති ආයෙමත් දැඩි සත්කාර ඒකකයෙ දොරපලු දෙක අතර දාරයට ඇස් හේත්තු කළා. ඔක්කොම ඉලක්කම් බින්දුවට බැහැලා. නන්දිගෙ වටේටම ඉන්න අය එලෝමෙලෝ නැතුව මහන්සි වෙනව පණ ගන්න. කෘතිම ස්වසනය දෙනව. හර්ද සම්භාහන ක්‍රියාවලියක යෙදෙනවා. යන්ත්‍ර සූත්‍ර ගොඩක් සද්ද දමමින් ක්‍රියාත්මක වෙනවා. ආයෙමත් හර්ද ස්ඵන්දනය ටික ටික වැඩිවෙනවා. රුධිර පීඩනයත් වැඩිවෙනවා. අනේ!..ස්වාමී...මට පිහිට වෙන්න, ස්වාමි! මලිති ට ඉබේටම කියවෙනව. ස්වාමී කීවෙ සත්‍ය සායි බාබාට.

නන්දි ඉන්න කාමරයෙන් පිටත බලා හිටිය සේරමගෙ බලාපොරොත්තු සිඳ බිඳ දමල මහාචාර්ය වරයත්, දොස්තර පුතාත් යන්න ගියා. හෙද සහෝදරියක් එලියට ඇවිත් කිව්ව, "දැන් ඉතින් ඔය ගොල්ලොත් ගියාට කමක් නැහැ, හදිස්සියක් වුනොත් අපි කෝල් කරන්නම්" කියලා.

මලිතිට එතැනින් හෙල්ලෙන්න හිතක් නැහැ.

නන්දිගෙ එක නංගියෙකුගෙ මහත්තයෙක් මලිතිට කිට්ටු වෙනවා.

" මලිතිගෙ ගෙදර සාලෙ පෙට්ටිය තියල පුටු කීයක් විතර දමන්න පුලුවන්ද? " මලිතිට ලැබුණු පළවනි ප්‍රශ්නෙ. මලිති නිශ්ශබ්දව ඇස් කර කවල මස්සිනා දිහාවට ඊතලයක් එල්ල කළා. හැඟීම්, දැනීම් විරහිත ඊතලයක්.

ප්‍රශ්න ඉවර නැහැ වගෙ.ගන්නවද දෙවෙනි ප්‍රශ්නය? ගත්තත් නැතත් ප්‍රශ්න ඇසීම සිදු කෙරෙන වග මලිතිට හොඳටම පැහදිලියි.

" අහල පහල හොඳ ගෙවල් තියෙනවද, මළ ගෙදරට එන නෑදෑයින්ට කෑම දෙන්නයි, නවතින්නයි?" මලිතිගෙ පිළිතුර නිශ්ශබ්දතාවයක් විතරයි.

" ආ... ආ ... , එතකොට ටෙන්ට් ගහන්න ඉඩ කඩ තියෙනවද?"

තුන්වෙනි ප්‍රශ්නෙ?

හිත ඇතුලෙ මේ ප්‍රශ්න සියල්ලටම පිළිතුරු පෙළ ගැසුණත් ඉවසීම මගින් උත්තර දීම ප්‍රමාද කරනු ලැබුවා.

" මොකද කතා නොකර ඉන්නෙ? මළ ගෙඩර ගැන කවුද තීන්දු ගන්නෙ? වියදම් සේරම අපි බෙදා ගනිමු. ආ...මට අමතක වුණා. මලිතිලගෙ ගෙවල් ළඟ විදුලි ආදාහනාගාරයක් තියෙනවද? "

මලිතිට ඊට වඩා කට පියාගෙන සිටිය නොහැකි විය.

වක්කඩ කඩා ගෙන ගලන හැඟීම් අවුරා ලන්නට කවුරුත් ඉදිරිපත් වූයේ නැත.

"ඔයාට ඕනි නම් දැන්ම ගිහින් මගෙ ගෙදර දිග පළල බලා ගෙන එන්න දැන්මම ගිහින්. අනික මට අවසාන කටයුතු වලට නෙවේ, මෙයාව සනීප කරගන්න හොස්පිට්ල් බිල් ගෙවන්න පුළුවන් නම් මට සල්ලි දෙන්න. නන්දි මැරෙන්නෙ නැහැ, මම නන්දිව ජීවත් කරවනව. නන්දි ගැන තීන්දු ගන්නෙ මමයි, මගෙ දරුවො දෙන්නයි. ඔය ගොල්ලො මෙච්චර කල් හිටියා වගෙම දුරින් ඉන්නව නම් හොඳයි. මම ඉස්සර හිටි මලිති නෙවෙයි. දැන් ඉන්නෙ ඉස්සරට වඩා ශක්තිමත් ගැහැනියෙක්. මම දරුවො තනියෙම හදා ගෙන ඒ අයගෙ සේරම කටයුතු තනියෙම කළා වගෙ මේ ටිකත් කරන්නම්."

කළින් සිටි ළඳ බොළඳ, හුරතල් මලිති ගෙන් මෙවැනි වාග් ප්‍රහාරයක් කිසි සේත් අපේක්ෂා නොකළ මස්සිනා පසු බැස සටනින් ඉවත් වන ලකුණු පල කරද්දි අනෙක් මස්සිනා මලිතිගෙ සිත සනසන කොන්ත්‍රාත්තුව බාර ගෙන දෙබස් කියවන්නට විය.

ආවේගකාරී සිතුවිලි සමහන් කර ගන්නට මෙන් මලිති පුතාටත්, දියණියටත් දුර කථන ඇමතුම් දෙන්නට සිතුවේ අවස්ථාවාදී නෑදෑයන්ගෙන් මදකට මිදෙන අරමුණත් පෙරදැරි කරගෙන. සමුදුරු හතකින් එහායින් සිටියත් ඔවුන්ගෙ වදන් ඇසෙන විට ඇයට දැණුනු පාලු, හුදෙකලාව මොහොතකට සිතෙන් ඈතට ඈතට ඉගිලී යනවා දැණිනි.

2010-04-13T05:47:00.000-07:00

ගන්නවද පළවෙනි ප්‍රශ්නෙ කියල අහල ප්‍රශ්නාර්ථයක් තියල ගියා ගියාමයි, එන්න බැරිවුණා....මාස දෙකක් විතරම මේ පැත්තෙ. ඉතින් සමා අවසර! ලබන්නාවූ සිංහල, හින්දු නව වසරත් එක්කම හර්දයංගමව සුභ ප්‍රාර්ථනා කරමින් බුලත් අතකුත් අරන් ආවොත් කවුරුත් මාව පිටමං කරන එකක් නැතිවේවි කියල මට හිතෙනවා.

"සුදු මැණිකේ....සුදු මැණිකෙ.."

ඔන්න නන්දිගෙ හඬ...හතර අතේ දෝංකාර දෙනවා. යක්බෙරයක් වගෙ කියල දඩබ්බරී කියනව, නොරිස්සුමෙන්. නැහැ...ඒ නන්දිගෙ හඬම නෙවේ...හිතේ හොල්මන් කරන හඬක්.

පුලින තලාවෙන් දුර කට වෙලා, පුලින තලාවෙ සැරි සරන සමීපස්ථයන්ගෙන් දූරිභූත වෙලා මලිති හිටියෙ කොහෙද ඇත්තටම?

දැඩි සත්කාර ඒකකයේ වැසුණු දොර පලු දෙකට මැද්දෙන් මලිතිගෙ දෑස රිංගනව, ලෙඩාගෙ සුව තතු පෙන්වන මොනිටරය මතට. රුධිර පීඩනය...40/60 හර්ද ස්පන්දනය 30...සැටුරේෂන්....65...

මලිති ඇවිත් පුටුවකට බර දුන්නා. පුටුවෙ ඇලෙන්නෙ නැහැ මලිතිගෙ හිත, විනාඩි දෙකක් වත්. ආපහු නැගිට නැගිට ගිහින් බලන්නෙ මොනිටරයේ පෙන්වන අංක වැඩි වෙලාද කියලා. මලිතිට අවශ්‍ය දේ වෙනුවට සිද්ධ වෙන්නෙ ඒ අංක අවරෝහණය පැත්තට වැටෙන එකයි. පුතා ඇවිත් ආපහු ගියෙ නන්දිව ගොඩ ගන්න මලිතිට පුළුවන්ය යන විශ්වාසය පුතාගෙ හිතේ තදින්ම සනිටුහන් කර ගෙන. නන්දිට මොකුත් වුනොත් පුතගෙ හිත කඩන් වැටේවි. දුව පැයෙන් පැයට දුර කථන ඇමතුම් දෙන්නෙ මලිති ලඟ ජීව්කයෙකුගෙ බලයක් ඇතියි කියලා.

නන්දිගෙ කොළඹ අවට ඉන්න නංගිල දෙන්න ඇවිත් ඉන්නව, තම තමන්ගෙ සහකාරයොත් එක්ක. කොළපාට කබා දා ගෙන, සුදු සපත්තු දමාගෙන ඔවුන් දැඩි සත්කාර ඒකකයෙ දොර පලු දෙකෙන් ඇතුලට ගියේ විශේෂඥ වෛද්‍යවරුන් වගේ. එලියට ආවෙත් ඒ විදිහටම බැරෑරුම් ඇස් වලින් සහ නළලට ගත්තු රැලි වලින් සෘණ ආවේග දහරා නිකුත් කරමින්. මලිතිට ඒ මුහුණුවල සෘණ සංඥා අසාත්මිකයි වගෙ. ඔවුන්ට ප්‍රතිචාර සංඥා නිකුත් නොකර මලිති, ඥාති වෛද්‍ය පුත්‍රයාට දුර කතන ඇමතුමක් දුන්නා.

"මම එනවා නැන්දෙ"

එහ කොණෙන් ඇහුණා, මලිතිට. දුර කතනය විසන්ධි කළ මලිති දොර පළු දෙක ළඟට ඇදෙන දෙපය වලංගු කරගන්න උත්සාහ කළේ නැහැ.

දොර පළු දෙබෑ වෙලා මහාචාර්ය වරයා ප්‍රාදුර්භූත වුණා. ඔහුගෙ මුහුණෙත් සිඳෙන,බිඳෙන ප්‍රාර්ථනා කොහොඹ කන්කාරියක් නටනවා. මලිතිට ඕනි වුණෙ නැහැ කාගෙ වත් කම්මුල් වල, නළල් තලවල ඇඳෙන, මැකෙන වන්නම්, නාඩගම් හෝ කන්කාරි හෝ බලන්න. සෙත් පිරිත් සජ්ජායනාවක් වගෙ ඇය නන්දිට සුව වේවා! කියල එක හිතින් හිතා ගෙන 'සබ්බේ බුද්ධා බලප්පත්තා..' ගාථාවත්,ගයත්‍රි මන්ත්‍රයත් මාරුවෙන් මාරුවට හිතෙන් තාලයට ගායනා කළා.

විදුලි සෝපානයෙ දොර විවුර්ත වෙද්දි දොස්තර පුතා ඉන් මතු වෙලා මහාචාර්ය වරයට එකතු වුණා. දෙදෙනාම මලිතිට ළං වුණා.

" මිසිස් නුගලියද්ද, අපි කරන්න පුලුවන් හැම දෙයක් ම කළා. දරුවන්ව ඉක්මනට ගෙන්වන්න. අද දවස එලි කර ගන්න වත් පුලුවන් වේවිද දන්නෙ නැහැ. අපට හරියට කණගාටුයි.සමාවෙන්න!" මහාචාර්ය වරයා මෙ ටික මලිතිගෙ කණට කෙඳිරුවෙ ඉංග්‍රීසියෙන්, රහසක් වගෙ. ඒ වුණාට නන්දිගෙ නංගිලාගෙ මහත්තුරුන්ගෙ කණ් ඇන්ටෙනා දමල වගෙ ඒ පැත්තට නැවිල, රහසෙන් ඇහුණු වචන එක එක සම්බන්ධ කරල තේරුමක් හොයන්න උත්සාහ කරනවා.

"නැන්දෙ,මම මල්ලිට කියන්නම් නංගිවත් එක්ක ගෙන අදම එන්න කියල. නැන්දා අනික් වැඩ බලා ගන්න."

" මට තේරුම් ගන්න පුළුවන්. ලයිෆ් ඉස් ලයික් දැට්" මලිති පුරුදු පුහුණු කරපු උපේක්ෂාව අත් හදා බැලුවා.

මලිතිට හිතුණෙම නන්දිට මොකුත්ම වෙන්නෙ නැහැ කියලා. හිත සනසගන්න නෙවෙයි...ටක්කෙටම එහෙම හිතෙන නිසයි මලිති ආයෙමත් දැඩි සත්කාර ඒකකයෙ දොරපලු දෙක අතර දාරයට ඇස් හේත්තු කළා. ඔක්කොම ඉලක්කම් බින්දුවට බැහැලා. නන්දිගෙ වටේටම ඉන්න අය එලෝමෙලෝ නැතුව මහන්සි වෙනව පණ ගන්න. කෘතිම ස්වසනය දෙනව. හර්ද සම්භාහන ක්‍රියාවලියක යෙදෙනවා. යන්ත්‍ර සූත්‍ර ගොඩක් සද්ද දමමින් ක්‍රියාත්මක වෙනවා. ආයෙමත් හර්ද ස්ඵන්දනය ටික ටික වැඩිවෙනවා. රුධිර පීඩනයත් වැඩිවෙනවා. අනේ!..ස්වාමී...මට පිහිට වෙන්න, ස්වාමි! මලිති ට ඉබේටම කියවෙනව. ස්වාමී කීවෙ සත්‍ය සායි බාබාට.

නන්දි ඉන්න කාමරයෙන් පිටත බලා හිටිය සේරමගෙ බලාපොරොත්තු සිඳ බිඳ දමල මහාචාර්ය වරයත්, දොස්තර පුතාත් යන්න ගියා. හෙද සහෝදරියක් එලියට ඇවිත් කිව්ව, "දැන් ඉතින් ඔය ගොල්ලොත් ගියාට කමක් නැහැ, හදිස්සියක් වුනොත් අපි කෝල් කරන්නම්" කියලා.

මලිතිට එතැනින් හෙල්ලෙන්න හිතක් නැහැ.

නන්දිගෙ එක නංගියෙකුගෙ මහත්තයෙක් මලිතිට කිට්ටු වෙනවා.

" මලිතිගෙ ගෙදර සාලෙ පෙට්ටිය තියල පුටු කීයක් විතර දමන්න පුලුවන්ද? " මලිතිට ලැබුණු පළවනි ප්‍රශ්නෙ. මලිති නිශ්ශබ්දව ඇස් කර කවල මස්සිනා දිහාවට ඊතලයක් එල්ල කළා. හැඟීම්, දැනීම් විරහිත ඊතලයක්.

ප්‍රශ්න ඉවර නැහැ වගෙ.ගන්නවද දෙවෙනි ප්‍රශ්නය? ගත්තත් නැතත් ප්‍රශ්න ඇසීම සිදු කෙරෙන වග මලිතිට හොඳටම පැහදිලියි.

" අහල පහල හොඳ ගෙවල් තියෙනවද, මළ ගෙදරට එන නෑදෑයින්ට කෑම දෙන්නයි, නවතින්නයි?" මලිතිගෙ පිළිතුර නිශ්ශබ්දතාවයක් විතරයි.

" ආ... ආ ... , එතකොට ටෙන්ට් ගහන්න ඉඩ කඩ තියෙනවද?"

තුන්වෙනි ප්‍රශ්නෙ?

හිත ඇතුලෙ මේ ප්‍රශ්න සියල්ලටම පිළිතුරු පෙළ ගැසුණත් ඉවසීම මගින් උත්තර දීම ප්‍රමාද කරනු ලැබුවා.

" මොකද කතා නොකර ඉන්නෙ? මළ ගෙඩර ගැන කවුද තීන්දු ගන්නෙ? වියදම් සේරම අපි බෙදා ගනිමු. ආ...මට අමතක වුණා. මලිතිලගෙ ගෙවල් ළඟ විදුලි ආදාහනාගාරයක් තියෙනවද? "

මලිතිට ඊට වඩා කට පියාගෙන සිටිය නොහැකි විය.

වක්කඩ කඩා ගෙන ගලන හැඟීම් අවුරා ලන්නට කවුරුත් ඉදිරිපත් වූයේ නැත.

"ඔයාට ඕනි නම් දැන්ම ගිහින් මගෙ ගෙදර දිග පළල බලා ගෙන එන්න දැන්මම ගිහින්. අනික මට අවසාන කටයුතු වලට නෙවේ, මෙයාව සනීප කරගන්න හොස්පිට්ල් බිල් ගෙවන්න පුළුවන් නම් මට සල්ලි දෙන්න. නන්දි මැරෙන්නෙ නැහැ, මම නන්දිව ජීවත් කරවනව. නන්දි ගැන තීන්දු ගන්නෙ මමයි, මගෙ දරුවො දෙන්නයි. ඔය ගොල්ලො මෙච්චර කල් හිටියා වගෙම දුරින් ඉන්නව නම් හොඳයි. මම ඉස්සර හිටි මලිති නෙවෙයි. දැන් ඉන්නෙ ඉස්සරට වඩා ශක්තිමත් ගැහැනියෙක්. මම දරුවො තනියෙම හදා ගෙන ඒ අයගෙ සේරම කටයුතු තනියෙම කළා වගෙ මේ ටිකත් කරන්නම්."

කළින් සිටි ළඳ බොළඳ, හුරතල් මලිති ගෙන් මෙවැනි වාග් ප්‍රහාරයක් කිසි සේත් අපේක්ෂා නොකළ මස්සිනා පසු බැස සටනින් ඉවත් වන ලකුණු පල

කරද්දි අනෙක් මස්සිනා මලිතිගෙ සිත සනසන කොන්ත්‍රාත්තුව බාර ගෙන දෙබස් කියවන්නට විය.

ආවේගකාරී සිතුවිලි සමහන් කර ගන්නට මෙන් මලිති පුතාටත්, දියණියටත් දුර කථන ඇමතුම් දෙන්නට සිතුවේ අවස්ථාවාදී නෑදෑයන්ගෙන් මදකට මිදෙන අරමුණත් පෙරදැරි කරගෙන. සමුදුරු හතකින් එහායින් සිටියත් ඔවුන්ගෙ වදන් ඇසෙන විට ඇයට දැණුනු පාලු, හුදෙකලාව මොහොතකට සිතෙන් ඈතට ඈතට ඉගිලී යනවා දැණිනි.

ගෙයි ගින්න පිට නොදී ......

2010-02-08T17:19:00.000-08:00

                   සල් ගහේ මල් අලවල, උඩ ඉඳල පහලටම. කොළපාට පේන්නෙ නැති තරමටම මල්. අපි පුංචි කාලෙ දහම් පාසැල් ගියාම මල් ආසන වල තියෙන සල් මල් අර ගෙන පෙති දිගෑරල, ඇතුලෙ තියෙන පුංචි වෙහෙරට 'සාදු' කියනව.වෙහෙරෙ වැඩ ඉන්නෙ බුදුහාමුදුරුවො...වටේ රේණු මහා සංඝයා වහන්සේලා, මම එහෙම අනික් අයට කියල දෙන්නෙ මගේ හිතේ පිළිසිඳෙන සිතුවිලි.

                සල් ගහ තියෙන්නෙ අපේ ගෙදරට නගින පඩි පෙළේ දකුණු පැත්තෙ. අත පොවන තැනකින් තිබුණු සල් මලක් කඩන්න දඩබ්බරීගෙ දඟකාර සිතුවිල්ල ආන්ඩු මට්ටු කරන්න සම්ප්‍රදායිකාට බැරි වුණා. නන්දිත් කෙවිටි පාරක් එල්ල කළා, ඇස් වලින්. "අපි නම් බය වෙයි...ඕවට. අද මම ඉන්නෙ අපේ ගෙදර.නැද්ද හොඳයි?" මම ඇහුවෙ මගෙන්ම.

                                   අම්මා කිරි වීදුරුවක් අරන් එනව,අලුත් බෑණව පිළිගන්න. ඒකට සමන් පිච්ච මලුත් දමල. අම්මගෙ හිනාව මල්වලටත් වඩා පිවිතුරුයි, පිරිසිදුයි, සුන්දරයි. හිනා මල් තිබුණම හොන්දටම ඇති අම්මෙ. වෙනද්ට මම මේ ගෙදර ලොකු කෙලී වුණත්, අද අළුත් මනමාලි. අප්පට සිරි ගජ! බලන්න මයෙ හිත කොයි තරම් සැහැල්ලු වෙලාද කියල. සරණාගතයෙක් නැවත තමන්ගෙම ගෙයි පොඩ්ඩෙ පදිංචි කරවලා වගෙ සතුටක් වක්කඩ කඩා ගෙන සුදු පෙන පිඩුත් එක්ක දෝරෙ ගලනවා. වක්කඩ අහුරන්න නන්දිමිත්‍ර සුදු අප්පොට බැරි වෙයි අද නම්.

                                       මට වත්ත උඩහට දුවගෙන ගිහින් පේර ගහට නැගල පැහිච්ච ගෙඩි දෙක තුනක් කඩන් එන්න හිතෙනවා. ඒ මොකුත් කරන්නෙ කොහොමද? එහෙම කළොත් මේ ගොල්ලො කියයි මමහරි නොසන්ඩාල කෙල්ලෙක් කියල. කෙල්ලෙක් නෙවෙයි නෙ දැන්. මං දැන් ගැහැණියෙක්. සල් ගහ ගෙදරින් මම ගියෙ කෙල්ලෙක් හැටියට.

'දැරිය ගැහැණියක වී

වීද පරිණීතාවක්?

පිරුණු තැන් නොපෙනේය

රිදුම් කෑ තැන්ම මිස

ඒ නමුත් විශාකාවන්

සදිසි දියණියන්

ගෙයි ගින්න පිට නොදී

තනිව ඉන් දැවිය යුතු'

                                  ඒකයි..ලෝක ධර්මතාවය. සම්ප්‍රදායික පණ්ඩිතකම්කියවන්න පටන් අර ගෙන. ගෙයි ගින්න පිටතට නොදී ඉන්නවය කියන්නෙ,අම්මට වත් මට මේවා කියල හිත සැහැල්ලු කර ගන්න බරිද? මට හිතෙන්නෙ කසාද බඳින කොට අර ඇඟිලි ගැට ගහන රන් කෙන්දෙන් හිතත් එක්ක නිදහසත් ගැට ගහනව කියල. ඒක තමයි එයින් සංකේතවත් කරන්නෙ. අහවල් එකකටද ගැට ගහපු ඇඟිලි වලට රන් කෙණ්ඩියෙන් වතුර හලන්නෙ? සමා වෙන්න, මට වැරදුණා. පැන්....පැන්...පැන් වත් කරන්නෙ!

                                    අපේ කිට්ටුම නෑදෑයොත් ඇවිත් අළුත් ජෝඩුව බලන්න. මල්ලිල, නංගිලත් ඔය ඉන්නෙ, අමුතු සතෙක් දැකල බය වෙලා වගෙ මගෙ දිහාව බලා ගෙන. ඔසරි ඇඳල,කොණ්ඩෙ බැඳල ශාන්ත දාන්ත තීන්ත කූඩුව වගෙ ඉන්න හින්දා වෙන්නැති.තේ මේස,කෑම මේස සේරම ඉවර වෙලා ඇවිත් හිටිය නෑදෑයො සේරමත් ගියහමහිත ඉගිල්ලුණා, සැහැල්ලුවෙන්. කෑමෙන් පස්සෙ පත්තරේ බල බලා හිටි සුදු අප්පො නිදා ගන්න ගියා. මිටින් හළ කිරිල්ලියො දැකල තියෙනව නේද? මලිතිත් කිරිල්ලියෙක් වෙල. මලිති කියන්නෙත් ඉතින් කිරිල්ලියෙකුටම තමයි වුණත් ඒක තේරුම් ගන්නෙ කීයෙන් කී දෙනාද?

                         ගවුම් කොටයකට රිංගුව මම උඩහ වත්තට ගියෙ ඇඹුල් පේර කන්න. මොකෝ දඩබ්බරී හිනා වෙන්නෙ ඇඹුල් පේර කියන කොට? අනේ...එහෙම මොකුත් නැහැ තවම. මම ඉස්සරත් ආසනෙ ඇඹුල් පේර වලට.

                                   ක්ලබ් පාටි, ලොකු ලොකු ගෙවල් වල සවාරි ගැහිලි වලට වඩා මෙහෙම ඉන්න එක කොතරම් අපූරුද? කොතරම් අපූරුද? වත්තට අල්ලපු ගෙදර නැන්දා හිනාමල් වට්ටියක්ම පුරව ගෙන.

                 "සුදු මැණිකෙ, ගම ආවැයි? මහන්සි නැතෙයි"?
                                ඒ නැන්දට අපි කියන්නෙ ගාල්ලෙ නැන්ද කියල. එයාව ගමට ගෙනාවෙ ගාල්ලෙන්. මම එයාගෙ දෙවෙනි මගුල් දවසෙ පිළිගැනීමට ජය මංගල කිව්වා. එයා දිගට දිගේ වේල් එකක් ඔටුන්නකුත් එක්ක පැළඳ ගෙනයි ගමට ආවෙ. ඔටුන්නෙ ඉටි මල් ගහල තිබුණ. එවෙලෙ නම්මට හිතුණෙ වත් නැහැ මමත් මනමාලියෙක් වෙලා වෙන ගමකට කැන්දන් යාවි කියල.

                        ගාල්ලෙ නැන්ද ගෙට ගිහින් මට ඉදීච්ච ලොකු පේර දෝතක්ම ගෙනැත් දුන්න. එතකොටමමල්ලිකැවිලි පිඟානක් ගෙනැත් නැන්දට දුන්න. ගෙනාපු කැවිලි අසල් වසීන්ට බෙදීම් අනම් වූ චාරිත්‍රය....බක් මහේ අවුරුද්ද්ට කැවිලි පිඟන් අර යන්න අපි පොර කනවා. ඉන්ද්‍ර අයියගෙ නැන්දගෙ ගෙදර යන්න අපි හරි කැමතියි. ඒ අපිට පංච ගහන්න සල්ලි දෙන නිසා.

               ඉන්ද්‍රයියා දන් කොහෙ ඇතිද? පේර ගහ යට ගල් පොත්තෙ වාඩි වුණු මට හිතුණ අර ටයිම් මැෂින් එකට නැගල ආයෙමත් පාසැල් අවදියට යන්න ඇත්නම් කියල. නැන්දම්මල නැහැ...නෑනල නැහැ.

               අපිට නිදාගන්න සූදානම් කරල තිබුණෙ මගෙම කාමරේ. මගෙ කාමරේ තනියෙම ඉන්න දන් බැහැ. නින්ද යන කල්ම සින්දු අහනවා...ගණන් හඩන්නෙ,පාඩම් කරන්නෙ සේරම සින්දු අහන ගමන්. සංගීතයක් නෑහෙන කොට හිත් පුරාව්ට පලුවක්, තනියක් පුස් බඬිනවා. දිලීර..ෆන්ගස්...සින්දු අහන කොට ඒව නිකම්ම දිය වෙල යනව...පුදුම හාස්කමක්. අද එහෙම සින්දු අහන්න බැරි වෙයි. දන් ඉතින් අලුත් සින්දුවක් පටන් ගෙන නෙ.

                  නන්දිට බොන්න වතුර වීදුරුවක් අරන් යන මට මතක් වෙන්නෙ හින්දි චිත්‍රපට වල කිරි වීදුරුවක් අරන් යන මනමාලියන්. කිරි වීදුරුවක් පිළිගන්වන්නෙ ශක්තිය වැඩි වෙන්නලු. එතකොට ගැහැණියට ශක්තිය ඇතිවෙන්න, පෝෂණය රැකෙන්න කිරි බොන්න අවශ්‍යය නැද්ද? ඉන්දියාව බ්‍රාහ්මණ සමාජයක්ව පැවතුණු නිසා කොහොමත් ස්ත්‍රීන් අඩු ලංසුවෙන් නෙ මණින්නෙ...ලංකාව ඒ අතින් ටිකක් හරි සාධාරණයි. මගෙ ඔලුවටත් නො එන දෙයක් නැහැ.

                    අප්පච්චිගෙ කාමරෙන් ඇහෙන පිරිත් සද්දෙට කන් දීගෙන ඉන්නකොටම මට ඇහැ පිය වෙන්න ඇති.

      "එපා..එපා..මලිති, මාව දාලා යන්න එපා"

            අඩ නින්දේ හිටිය මට ඇහැරුනේ, නන්දිගෙ ලතෝනියට. කරුවලේම ගිහින් විදුලි පහනෙ යතුර එබුවෙ,රොබො කෙනෙක් වගෙ. නන්දි අඬනව. හූල්ලනවා.කෙඳිරි ගානවා.

"නන්දි,බය වුණාද? නරක හීනයක්වත් දැක්කද?"

          ඔහු මගෙ අතින් අල්ල ගෙන ඒත් ඇස් වහ ගෙනම, බිය පත් මුහුණ පොරෝනයෙන් ආවරණය කර ගන්න උත්සාහ කරනවා. නළල පුරහම දහදිය...මුහුණ පුරහමත් දහදිය...මොකට මෙච්චර බය වෙනවද, පිරිමියෙකුත් වෙලා.

   " නන්දි...ඇස් අරින්න" දහදිය පිහින්න මම නළලට තිබ්බ අත පිච්චෙන්න තරමට නළල ගිනියම් වෙලා. අම්මලා කියනව වගෙ සහලෝල උණ.

    "ඔයා මාව දාල යන්නෙ නැහැ නේද,කවදාවත්"? නන්දිගෙ බියපත් දෑසට පිරුණ කඳුලු මගෙන් ප්‍රශ්නයක් අහනවා.

   "මම මොකටද ඔයාව දාල යන්නෙ?"

   "මම දැක්ක ඔය මාව දික්කසාද කරන්ව"

   "බැඳල මාසයක් යන්නත් ඉස්සර දික්කසාද ගැන හිතෙන්නෙ ඇයි ඔයාට? ඉන්න මම ඕඩිකොලොං ටිකක් ඉල්ලන් එන්නම් අම්මගෙන්."

       "එපා ඔයා යන්න. අම්මට කතා කරන්න."

        සද්ධන්ත පුරුෂයො මෙහෙමත් වැටෙනවද? අපෝ! තොත්ත බබෙක් නෙ මම බැඳගෙන තියෙන්නෙ.

   "කේන්දර ගැලපෙන්නෙ නැති අය බැඳල හොඳට ඉන්නව නේද?"

          "වෙන්න ඇති..මම නම්ං දන්නෙ නැහැ. ඉතින් අපේ කේන්දර වල එහෙම ප්‍රශ්නෙකුත් නැහැ නෙ, නන්දි? මොකටද ඔයා බය වෙන්නෙ?"

   "ඒ වුණාට මට බයයි, වගෙ."
           මහා පුරුෂයෙක් මෙන්න බිමටම වැටිලා. මෙයාම තමයි මගෙ කේන්දරෙත් අර ගෙන ගියෙ පොරොන්දම් බලන්න. නැකැත් හැදුවෙත් ඒ ගොල්ලො. අපේ ගෙදර අයගෙන් නම් කේන්දර වලට සැලකුම් ලැබුණෙම නැති තරම්. මොකද? අපේ අම්මයි, අප්පච්චිගෙත් ප්‍රේම විවාහයක් නිසා.

"ඔයා මොනවටද බය වෙන්නෙ, ඔයාට උණ වැඩි වෙල උණ විකාරෙන් දොඩවනවද කොහෙද?"

අම්ම සද්දෙ ඇහිලා ආවෙ, ඇස් පොඩිකරමින්.

"සුදු මැණිකෙ?"

"අම්මෙ, මෙයාට හොඳටම උණ. ඕඩිකොලොං ටිකක් දමමුද?"

             හීනෙන් බය වෙච්ච කතාව, කේන්දර කතාව පිටතට දෙන්න හොඳ නැති ගිනි. මම හිත ඇතුලෙම නිවල දැම්මා. මහා පුරුෂයා මගෙ දෑතම දැඩිව ඔහුගෙ දෑතින් අර ගෙන කන්නලව්වකට සැරසෙනවා වගෙ. උණ සැරකමට බය වෙලාද කොහෙද? මටත් උණ වැඩි වුණහම බිත්ති හතරම උඩ ඉඳල පහළට මගෙ ඇඟට කඩාගෙන වැටෙනවා පෙනෙනවා. දැනෙනවා.

              තුනී පාන්කඩයකට ඕඩිකොලොං පොඟවල නන්දිගෙ ගිනියම් නළල සිසිල්කරන්න මම උත්සාහ කළා.ඒත් එයගෙ ගිනියම් වුණු සිතුවිලි සිසිල් කරන්න කොලෝං ගන්ගාවක්ම හරවන්න වේවිද? ප්‍රශ්නය බාර ගත යුත්තේ ඔබලායි.

ගන්නවද පළවෙනි ප්‍රශ්නය?

හර්ද සාක්ෂිය

2010-02-07T00:26:00.000-08:00

                    සෝමාවතිය වැඳ පුදා ගෙන ගෙදර පැමිණීමෙන් පස්සෙ අපි තව ටිකක් ළං වුණාද ඈත් වුණාද කියල කියන්න මට නිච්චියක් නැහැ. ව්‍යාකූල බව තවත් ටිකක් වැඩි වූ බව නම් බොරුවක් නෙවෙයි.

                     ආපහු ගෙදර යන්න කරුණු කාරණා යෙදුණු නිසාවෙන් හිත ඇතුලෙ පැටලෙන නූල් බෝලය පැටලෙන්නම ඇරලා හිතේ එකතු වෙන අමුතු අදහස් අමතක කරන්න උත්සාහ කළා. ජීවිතය, වරෙක පැටලෙන වරෙක දිග හැරී වීසි කළ දිහාවකට ඇදී යන නූල් පන්දුවක් වගෙ කියල මගෙ හිත නිර්වචන දෙන්න උත්සාහ කරනව. ජීවිතයට කී දෙනෙක් කී ආකාරයට නිර්වචන දීලා ඇත්ද? ජීවිතය කෙළවර වන තෙක්ම විවිධ ආකාර නිර්වචන දෙන්න විවිධ චින්තකයින්, දාර්ශනිකයින් වගෙම මොකුත්ම නොදන්නා අපිත් දඟලන දැඟලිල්ලක්?

                  එහෙම වත් කරල කඩා වැටෙන සිත් නගා සිටුවන්න උත්සාහ කරන එකත් නිරර්ථක වෑයමක් වෙන එකක් නැහැ. සිත් වලට බිමටම වැටෙන්න දෙන්න හොඳ නැහැ, කොයිම වෙලාවක වත්. පෘතග්ජන සිත් අර බුදු දහමෙ කියනව වගෙ 'දූරං ගමං ඒක චරං' නෙ. එහෙම වෙලා නවතිනවා නං වරදක් නැහැ. ඊටත් වඩා දරුණු තීන්දු ගන්න අවස්ථා වලුත් තියෙනව නෙ.

                      පොලොන්නරුවෙන් ගත්තු මී කිරි, දඩමස් ආදී වූ මෙකී නොකී සියල්ල පොදි බැඳ ගෙන සෙනසුරාදා පාන්දරින්ම අපි පිටත් වුණා, නන්දිලාගෙ මහ ගෙවල් බලා. අම්මලා මග බලා ගෙන හිටියා අපිව පිළි ගන්න.

                     ප්‍රේමවතී කාර් එකෙන් බහින කොටම සෝමාවතිය වැඳපු එක ගැන කියාගෙන පින් අනුමෝදන් කරමිනුයි බැස්සෙ. එහෙම කියා ගෙන එයා කුස්සියෙ දොරෙන් ගෙට ඇතුළු වුණෙ ඉස්සරහ දොර ඒ අයට තහංචි නිසාද මන්දා.

"මලිතිත් පොළොන්නරු ගියෙ කෝඩුවෙන්ද?"

නන්දිගෙ අම්ම ඇහුවෙ මොන දෙයක් කියන්නද මන්දා.

"නැහැ,මම වාසිටි එකෙ ඉන්දෙද්දි බැච් ට්‍රිප් එක ගියෙ පොළොන්නරුව, අනුරාධපුරේ"

" ඔව්, ඉතින් ඔය විශ්ව විද්‍යාල ළමයි අධ්‍යාපන චාරිකා යනව නෙ..."

" අම්මෙ,අර පිටිපස්සෙ තියෙන බඩු ටික ගන්න කියන්න කාට හරි. මී කිරි වගයක් එහෙම ඇති.

                 මම උයන ගෙට ගිහින් ගුරුලේත්තුවෙන් සීතල වතුර වීදුරුවක් හළා ගෙන එක හුස්මට බී ගෙන බී ගෙන ගියා. වී කොටන ගෙයි ගමේ බවලත් උදවිය දෙන්නෙක් දෙ මෝලෙ වී කොටනවා.

" සුදු මැණිකෙට පුළුවන්ද දෙමෝලෙ කොටන්න?"

             එක නැන්දා කෙනෙක් අහද්දි අනික් නැන්දා මා දිය යුතු උත්තරේ මෝල් ගස් පහරත් එක්කම වංගෙඩියට අත හැරියා.

        " සුදු මැණිකෙල ගෙවල් වලත් නැතෑ අපි වගෙ උදවිය වී කොටන්න එහෙම. මෝල් ගහක් අල්ලල වත් නැතුව ඇති මෙලහකට."

          මම පිළිතුරු දුන්නෙ හිනාවකින් විතරයි. පහුවදාට ගෙදර යන්නත් සූදානම් වෙන්න තියෙන නිසා මම උයන ගෙයින් කාමරේට ආවෙ,

" හෙට යන්න ඇඳුම් අස් කර ගන්න යනව, නැන්දෙ"

කියල ඔවුන්ගෙන් සමු ගනිමින්.

නන්දිගෙ අම්ම එතකොටත් එතැන. ඇය මගෙ පස්සෙන්ම කාමරේට ආවෙ පුළුටු කර ගත්තු මුහුණින්.

"මලිති, ඔය ගෑණුන්ට නැන්දා කියල නෑකම් කියන්න යන්න එපා. උන්ගෙ නම් කිව්වම ඇති. අනික උන් එක්ක වැඩි කතා බහ, ආස්සරේ අවශ්‍ය නැහැ. ගාණට හිටියම ඇති"

     ඔන්න ඉතින් දැන් දහසක් නීති රීති පනවන අග විනිසුරුවරිය ගෙ අණ සක පවතින අඩවිය තුළ ප්‍රවේසමෙන් හැසිරිය යුතු බව මට සම්ප්‍රදායිකා මතක් කර දෙනව. අද විතරයි නෙ. හෙට අපේ ගෙදර මම කිරිල්ලි වගෙ. නිදහසේ ඉගිලෙන්න හැකි වේවි. තටු බඳින්න කවුරුත් නැහැ. තටු අල්ලං ඉන්නත් කවුරුත්ම නැහැ. අම්මයි, අප්පච්චියි මග බලා ගෙන ඇති, මම එන කල්. ගෙදර හැමෝම මග බලාගෙන ඇති. ලොකු මල්ලිට රන්ඩු වෙන්න කවුරුත් ඇත්තෙත් නැහැ නෙ. රන්ඩු වුණත්, මොනව කළත් තමන්ගෙ ගෙදර තියෙන නිදහස වෙන කොහෙදිවත් ලැබෙන්නෙ නැහැ මයි.

                   දවල් කෑම කන අතරෙදි නන්දිගෙ අම්ම ගෙ ප්‍රශ්නෙ මගෙ මාරුව පොළොන්නරුවට හදා ගන්නවද කියල. මේ දවස් ටිකේම මේ අය අපේ මාරුවීම් මණ්ඩලය කැඳවල සාකච්චා පවත්වන්න ඇති. ඉස්සරින් කිව්වෙ මගෙ මාරුව මෙහෙට හදා ගන්නව කියලා. දැන් පොළොන්නරුවට යවන්න හදනව. දැන් මගෙ ජීවිතයෙ තීන්දු තීරණ සේරම ගන්නෙ නන්දිගෙ අම්මට ඕනෑ කරන විදිහට වෙන්න ඕනි.

අනේ! මෙහෙමත් ජීවිත?

       මම අහල තිබුණෙ, ගැහැණියක් ළමා වියේදි පියාටත්, විවාහ වුණහම පුරුෂයාටත්, මහළු වෙනකොට පුතාටත් කියන පිරිමි ත්‍රීත්වයට යටත් විය යුතු බවයි. ඒත් දැන් එයට අමතරව නැන්දම්මලාටත් යටත්ව, සිතින්...ගතින් දෙකින්ම වහලියකව ජීවත් විය යුතුයි කියල ඒක වෙනස් කරන්න වෙනවා.

          "අම්මෙ, මම මන්ත්‍රී තුමාට කතා කළා. මෙයාට නං කියන්න බැරි වුණා. ලබන මාසෙ පළවෙනිදා ඉඳලා මලිතිට, පොළොන්නරුවෙ රාජකීය විද්‍යාලෙට මාරුවක් ලැබෙයි"

     අනේ! සාධු!සාධු! මෙහෙට වඩා එහෙ හොඳයි. දඩබ්බරී නළලටම දොහොත් මුදුන් තියලා සාධුකාර දුන්න. හිතට අප්‍රමාණ සැනසීමක්.

"මම හිතුවෙ මෙහෙට මාරුව හදව ගනීවි කියල."

            නැන්දම්මට හිතට අමාරුයි වගෙ. නන්දි හිතන තරම්ම නරකත් නැහැ වගෙ. පරාක්‍රම සමූද්‍රය, ගල් විහාරෙ, දුඹුටුලුගල ... ඒ වගෙම රජ කාලෙ නටබුන්..මගෙ හිතට නව ජීවනයක් දුන්න කියල සම්ප්‍රදායික කියනවා. ඒ හින්දම එයාගෙත් හිස පුරහම ඔන්න සතුටු සිනා මල් යායක්ම පිපිල..සුවඳේ බැරුවා.

              නන්දිගෙ අම්මගෙ නම් මුහුණ පුරහම විහිදිල පැතිරෙන්නෙ අප්‍රසන්න අභිනයන්. නන්දි ඒ දිහාවෙ නොබලම බත් ගුලි හදනව. අක්ක නන්දිට කොල්ලු වෑණ්ජනය බෙදන්නෙ නන්දි ආස කරනම කෑමක් නිසා.

         "හෙට සුදු මැනිකෙල ගෙදර ගෙනියන්න හදාපු වැලි තලප වල අයින් කෑලි තියෙනව අතුරු පසට".

             අක්කා ගබඩා කාමරේ ඉඳන් කියන්නෙ ඒවටත් ටිකක් බඩේ ඉඩ තියා ගන්න කියල වගෙ. නන්දි එතකොටම අත සෝද ගත්තා.

"ඔයත් වැලි තලප කන්න ආසයි නේද?"

                        නන්දි මගේ ආසාවල් ගැනත් ඔය ආකාරයෙන් වත් හිතනව නම් හොඳයි. හැම වෙලාවකම එහෙම වෙන්නෙ නැති එකයි වැරැද්ද? මම මොකට හිතට හදිස්සි තීරණ ගන්න දෙනවද? ඉවසලා ඉන්න පුරුදු වෙන්න ඕනි. විවාහය කියන්නෙ ගනුදෙනුවක් වගෙ නේද? ඒ වගෙම බැංකු ගිණුමක් වගෙත් කියලත් මට වෙලාවකට හිතෙනව.හර, බැර.. 'ගිවින්ග් අන්ඩ් ටකින්ග් ' කියලා ඉංග්‍රීසියෙනුත් කියන්නෙ.

                    හුඟ දෙනෙක් ඔය කිරියි,පැනියි වගෙ ඉන්න පෙන්නන්නෙ ලොකෙ පරකාසෙට විතරයි.මම දන්නකට්ටියක්,ඒ කියන්නෙ කුටුම්බයක් තියෙනව. දෙන්න ජීවත් වෙන්නෙ දෙපොලක. ඒත් දෙන්න සාමකාමී පවුල් ජීවිතයක් ගත කරනව කියල ලෝකෙට පෙන්වනවා. මගුල් ගෙවල්වලට,මළ ගෙවල් වලට කොහෙදි හරි තැනකදි මගදි මුණ ගැහිල එකට යනව. මහත්තය, බිරිඳව ආපහු ඇය ඉන්න ගෙදර අසලින් බස්සලා එයගෙ මහ ගෙදරට යනව. හුඟ දෙනෙක් හිතන්නෙ ඒ දෙන්න හරිම සමගියෙන් ඉන්නව කියලා. මහත්තයා ප්‍රසිද්ධ කලා කාරයෙක්. එයාගෙ නිර්මාණ වලත් තියෙන්නෙ සොඳුරු නිවහනක අසිරිය ගැන. ඒත් ඇත්ත එය නෙවෙයි. මම හිතන්නෙ දෙන්න දෙපොලෙ ඉන්න නිසා වෙන්න ඇති සාමය රැඳිල, ඒ වගෙම රැකිලා තියෙන්නෙ. අර රඟ පෑම නම් හරිම අපූරුයි. මගුල් ගෙදර එක මේසයකට වෙලා කුරුල්ලයි, කිරිල්ලියි වගෙ කිචි, බිචි ගාමින් පෙම් පිළිසඳරේ...

             මට නං ඔය දෙබිඩි පිළිවෙත් අරහං. හර්ද සාක්ෂිය කියල දෙයක් ඒ ගොල්ලන්ට තියෙනවද මන්දා?

          අපිට මතු මත්තෙ මොනව වේවිද කියල අපි නොදන්නව වුණත් මේ දේවල් දැන කිය ගෙන හිටියම ඒකත් ජීවිත සකස් කර ගන්න පිටුවහලක් වේවි කියල වෙලාවකට හිතෙනව.

'රාහුලං ජාතං'

2009-12-15T08:54:00.000-08:00

                               ගල් විහාරයෙ තියෙන දැවැන්ත බුදු පිළිම දෙක ඇහැ ගැටෙද්දි මට බොඳ වෙන ඇස් තෙත මාත්තු කර ගන්න හිතුණෙ නැහැ. ඒ කඳුලු බුද්ධාලම්භන ප්‍රීතිය නිසාද, කලා කෘතියෙ පවතින අසීමිත විස්කම් නිමාව නිසාද කියල මටම නිර්වචනය කර ගන්න බැරුව ගියා. කවුදෝ මගෙ දෙසවනට සමීප වෙලා ගීයක් මුමුණනවා මට ඇහුණා.

'ඇසේ මතුවන කඳුලු බිඳු ගෙන

ඔබේ සිරිපා දොවන්නම්

හදේ නැලැවෙන කැලෑ මල් ගෙන

ඔබේ සිරිපා පුදන්නම්'

                                  ප්‍රේමවතීගෙ මුහුණ පුරාවට මල් යායක්ම පිපිලා. කඩාගෙන ආපු ඇහැලමල් වල එලිය ප්‍රේමවතීගෙ මුහුණෙ භක්තිය මතු කරල පෙන්වනවා. මට හිතුණෙ ප්‍රේමවතීව එක්ක එන්න බැරි වුණොත් ඒක මහා පාපයක් කියලා. ප්‍රේමවතීත් මමත් දෙන්නම පෙර කරපු කුසල කර්මයන් ඉතුරුවෙල තිබිල ඒවයෙ ආනිශංස ලැබුණ කියලා. ඒ කුසල කර්මයන්ට අද කරන කුසල කර්මයනුත් එකතු වේවි. අද ගල් විහාරය වඳින්න අපව එක්ක ගෙන ආව පින පියල්ටත් අනුමෝදන් වේවි. මට හිතෙනව පියල් මට හොඳ මිතුරෙක් වේවි කියල. නන්දිගෙ ගති ලක්ෂණ, ඇවතුම් පැවතුම් ව්ලට වඩා පියල්ගෙ හැසිරීම් රටාවන් හරිම ප්‍රසන්නයි. ඒත් එයාට තවම ගැලපෙන සහකාරියක් මුණ ගැහිල නැහැ.

                    මල් පහන් පූජා කරල බුදුන් වැඳල මම පිළිම අභිමුව තියෙන ගල්තලාවෙ වාඩි වුණෙ හිත පුරාවට විහිදිලා යන නිරාමිස සුව නිසොලමන්ව, නිස්කලංකව හිතට ඇති වෙනකල්ම විඳ ගන්න අදිටනින් යුතුව.

බමර ගුමු ගුමුවක් වගෙ ආයෙමත් ගී ස්වර මගෙ කන් පෙති වල ඇතිල්ලෙනවා.

'කෙළෙස් මල පිරි නුවර අත හැර

බවුන් වඩනට වනේ වැඩි ඔබ

සොයා ආවෙමි මෙලෝ තලයේ
අනෙක් පිහිටක් නොමැති වූ කල'

                හිතේ හයිය බිඳී විසිරිලා 'දඩස්' ගාල බිමට ඇද වැටෙන කොට බුද්ධ දර්ශනය, බුදු දහම මොන තරම් වටිනා මහෞෂධයක්ව අපේ සිත් පිරි මදිනවද? මේ ගී පද මුමුණන්නෙ මගෙ හිතෙන්ම මතු වුණ කෙනෙක් කියල මට හිතෙනවා. දඩබ්බරීට එකතු වෙච්ච සම්ප්‍රදායිකා දෑස පියාගෙන ගීයට සවන් දෙනවා.

'ඉහළ නිල්වන් අහස විනිවිද

නැගෙන ඔබගේ යෝධ බුදු බඳ

මගෙ ගත සිත මෝහනය කර

මගේ කුදු බව පසක් කොට ඇත'

            මේ යෝධ ශෛලමය පිළිම වහන්සේලා අභිමුව මා කොතරම් ක්ෂුද්‍ර ජීවියෙක්ද? එය පසක් වීමට මට මෙතැනටම එන්න සිදුවීමත් වාසනාවක්. මට නොදැනුවත්වම ගීයේ අනුවාදනයට අනුව 'ම්ම්ම්ම්' ආකාරයෙන් පාලු අහසට එකතු වෙන්ව.

"මලිති, මටත් ඔය සිංදුව මතක් වුණා දැන්. ඔය ගීතය ලියල තියෙන්නෙ අවුකන බුදු පිළිමය නිමිත්තක් කරගෙනලු."

"ඔව්, මම ඒක අහලා තිබුණා, පියල්. ඔයා මට පොත් ගෙනාවද?"

"ආ...ඔව්, අමතක වුණෙ නැහැ. බහින කොට දෙන්නම්. ඔය කැමතිද මන්දා මම කියවන පොත් වලට?"

"මට කියන්න බලන්න ඒවයෙ නම්"

"හර්මන් හෙස ගෙ සිද්ධාර්ථ, මහාචාර්ය සරච්චන්ද්‍රගෙ මළ ගිය ඇත්තොයි, මළවුන්ගේ අවුරුදු දායි"

"මම සිද්ධාර්ථ ගැන අහල තිබුණ ...ඒත් කියවලා තිබුණෙ නැහැ. ඩොක්ටර් සරච්චන්ද්‍රගෙ පොත් වලට මම කොහොමත් ආසයි.."

" නන්දිත් කියවයි නෙ..නේද? ඔයා කියවලා එයාටත් දෙන්න."

" මම ඇසුරු කළ මේ ටිකට නම් එයා ඩේලි නිව්ස් පත්තරේ ඇරෙන්න මොකුත්ම කියවනව මම දැකල නැහැ."

                මම අනවශ්‍ය යමක් කිව්වද කියල මට හිතුණා. නන්දිගෙ අඩු පාඩුවක් මම පිට කෙනෙක් එක්ක කිව්ව එක වරදක්ද? ගෙයි ගිනි පිටතට දෙන්න එපා කියල විශාකාවට දුන්නු අවවාද අපිත් පිළිපදින්න ඕනිද අද දවසෙ...? පියල්ගෙ කුකුසට උත්තරේ නෙ මම දුන්නෙ. ඒක ගිනි පිටතට දීමක් වෙන්නෙ නැහැ කියල දඩබ්බරී කියනවා.

කතාව වෙනස් පැත්තකට යොමු කරන්න හිත උත්සුක වෙනවා.

" මේ පිළිම දිහා දවසක් වුණත් බලා ඉන්න පුළුවනි නේද, පියල්?..ගොඩක් දෙවල් ලියැවිලා තියෙනවා වගෙ මේ මුහුණු වල."

" ඔව්, අනුරාධපුරේ සමාධි පිළිමෙ දිහාවෙත් මෙහෙම අනිමිස ලෝචනයෙන් බලා ඉන්න පුළුවන්. මට හිතෙන්නෙ..මේ ගල් වඩුවො මොන තරම් දක්ෂද කියලා. රාජ්‍ය සම්මාන, උපහාර වලින් පිදුම් ලැබුවෙ නැතත් දැන් වගෙ මූර්ති කලාව ඉගෙන ගන්න සෞන්දර්ය විශ්ව විද්‍යාල තිබිලයැ"

" ම්...ප්‍රේමවතීත් ඔය එන්නෙ...බලන්නකො මූණෙ තියෙන සිරියාව? "

පියල් මේදවස් ටිකට අපට හුඟක්ම සමීප වුණු එක ගැන මටත් පුදුම හිතෙනවා. ඉහත ආත්මයක මගෙම සහෝදරයෙක් වෙලා ඉන්න ඇති සමහර විට. හුඟක් අය වැඩිය ඇසුරු කළේ නැතත් බොහොම කල් ඉඳල දන්න අඳුනන අය වගෙ සමහර විට දැක්කම. පියල් ගැන මට දැනෙන්නෙත් ඒ වගෙ.මගෙම සහෝදරයෙක් වගෙ. නැහැ...ඊටත් වඩා කිට්ටු, ලෙන්ගතු කමක්. නන්දිත් අපිව එවන්න ඇත්තෙ පියල් එක්ක එයා හොඳ කෙනෙක් නිසා වෙන්න ඇති.

"හිතේ හැටියට වැඳ ගත්තා සුදු මැණිකෙ...ඊයේ රෑ වගෙ ආයෙ කරදර නොවේවා කියල මම සුදු මැනිකෙ ගැන හිතල බුදු හාමුදුරුවන්ගෙන් ඉල්ලුවා.මහත්තයත් වැඳ පුදා ගත්තද?"

" හපෝ..ඔව්..ප්‍රේමවතී, මම සති දෙකකට වරක් වත් මෙහෙ එනව, හිතට ලොකු සහනයක් දැනෙනවා මේ බුද්ධ රූප දිහාවෙ බලා ගෙන ඉන්න කොට. මම මලිතිට නොකිව්වට ගොඩක් කවි ලියන්න පුළුවන් මට මේ පරිසරයෙ හිටියම. මේ බුදු පිළිම කවි වලට උල්පත් වගෙ"

"මම දන්නෙ නැහැ නෙ ඔයා කවි ලියන විත්තිය. මටත් දෙනවද බලන්න?"

"ඒව කවිද කියල මට හිතා ගන්න බැහැ..ඒ වුණාට මම ඔහෙ ලියනව...සමහර විට හොඳම කවිය හෙට වත් ලියවෙන්නෙ නැතෑ."

"ඔන්න සුදු මැණිකෙගෙම ජාතියෙ මහත්තයෙක්. සුදු මැණිකෙත් හරියට කවි ලියනව මහත්තයෝ"

ප්‍රේමවතී පොරොන්දම් බලන්න හදනව වගෙ. දීග තල ගිය ගැහැණුන්ගෙ පොරොන්දම් බලලා වැඩක් තියෙනවයැ? සමාන අසමාන කම්, ගැලපුම් නොගැලපුම් බලන්න අප්පච්චිලාට ඒ තරම් ඕනෑ කමක් තිබුණයැ? 'නොගැලපෙන රෝද' පොත මට මතක් වෙන්නෙ ඇයි දැන්? මමත් නන්දිත් නොගැලපෙන රෝද වේවිද මතු කලෙකදි?

බුදුන් වැඳල නිවුණු සිත ආයෙමත් කලබල වෙන්න දෙන්න නරකයි. පියල්ට මගෙ හිත කියවගන්න පුළුවන් වෙලාද?

" අපි තුන් දෙනාම පිරිත් කියමුද?"

                       මම අප්පච්චිත් එක්ක හුඟ දවසට බුදුන් වැඳල ඉවර වෙල තුන් සූත්‍රය කියනවා මතක් වෙනවා. අපෙ අප්පච්චිට හාමුදුරුවන්ට වගෙම ලස්සණට පිරිත් කියන්න පුළුවන්. මම ඒ හඬ අනුව පිරිත් සජ්ජායනා කරන්න ඉගෙන ගත්තෙ පුංචි කාලෙ ඉඳලමයි. පියල්ටත් ඒ වගෙ කියන්න පුළුවන්ද?

                 පිය කිසි කතාවක් නැතිව දොහොත් මුදුන් තියාගෙන නමස්කාරය කියන ඉරියව්ව මගෙ හිත තවත් නිවනවා. මමත් ප්‍රේමවතීත් දොහොත් මුදුන් තියාගෙන ඔහුව අනුගමනය කළේ වෙනත් වචන තොල් වලට එන්න නොදී. මම දෑස පියා ගත්තා.

මුළු ලෝකෙන්ම වෙන් වෙලා ආරණ්‍ය සේනාසනයක තනි වුණා වගෙ හැඟීමක් දැනෙනවා, මට. ඔහු පාලි වචන අපූරුවට උච්චාරණය කරනවා. ඔහු වාඩි වෙල හිටියෙ මට වඩා සෑහෙන දුරකින්. ප්‍රේමවතී හිටියෙ අපි දෙන්නටම පහළින්. එය එක පේලියට ඉඳගන්න එන්නෙ නැහැ, කවදාවත්.

පිරිත් කියන අතරෙ මගෙ හිත එහෙ මෙහෙ දුව ඇවිදිනවා. ඒත් පිරිත් වරදින්නෙ නැහැ, ඇබින්දක්වත්. ටික වෙලාවකින් මගෙ ලඟ කවුදෝ ඉඳගත්ත වගෙ මට දැණුනා. කවුරු එන්නද මගෙ ලඟ ඉඳ ගන්න? මට ඉබේටම ඇහැ ඇරුණා.

නන්දි තොල් පටට දබරැඟිල්ල තියල නිශ්ශබ්ද වෙන්න කියල මට සන් කළා. මමත් කතා නොකරම පිරිත් කිව්වා, නොනවත්වාම. ඔහු වැඳ ගත්තෙත් නැහැ. පිරිත් කියන්න එකතු වුණෙත් නැහැ. පිරිත් ඉවර කරල ඇස් ඇරිය පියලුත්, ප්‍රෙමවතීත් නන්දිව දැකල ඇරපු ඇස් නළලටම යැව්වෙ තුෂ්නිම්භූත භාවයෙ හිනිපෙත්තටම ගිය නිසා වෙන්නැති.

නන්දිව තේරුම් ගන්නෙ කොහොමද කියල මට තව තවත් හිතන්න ඕනි වුණා. මේ ගමන එවීමත් පරීක්ෂාවක්ද?

" මම හිතුවා ඇවිත් ඕගොල්ලො එක්ක දවල්ට කෑම කෑවොත් හොඳයි කියල. තවම කෑවෙ නැහැ නේ?"

" අපිට කෑම ගැන මතක් වුණෙත් නැහැ. නන්දි ආපු එක හොඳයි. "පියල් නන්දි ලඟට කිට්ටු වුණා.

ගස් හෙවනක් යට වන්දනාවෙ ආපු නඩයක් වගෙ බත් මුල් ලිහා ගෙන කන කොට ගෙදර ඉඳන් කන කෑම වේලකට වඩා අමුතු රසයක් දැනෙනවා.

මුල, මැද, අග ගලපගන්න බැරි කතාවක් වගෙ මට නන්දි ගැන හිතෙන්නෙ. ජිවිතය හිතන තරමටම නරක් වෙන එකකුත් නැහැ. මේ වගෙ මිනිස්සු තේරුම් ගන්න පර චිත්ත විජානන ඥාණය අවශ්‍යයයි කියල හිත කියනවා. ප්‍රේමවතී හිතනව ඇති, එයා බුදුන් වැඳල කරපු ප්‍රාර්ථනාව දිට්ඨ ධම්ම වේදනීය කර්මයක් වෙලා ආනිශංස ලබා දුන්නා කියලා.

මට නං හිතුණෙ 'රාහුලං ජාතං' වගෙ හැඟීමක්. මොක්ද හිතේ තිබුණු සැහල්ලුව එසැණින්ම අතුරුදහන් වුණු නිසා.